https://virgool.ir/feed/@8sajadmohamadipour8fa2026-11-11 12:52:27https://files.virgool.ir/upload/users/652496/avatar/4MMb89.jpeghttps://virgool.ir/@8sajadmohamadipour8https://virgool.ir/@8sajadmohamadipour8/دلنوشته-در-جستجوی-روح-واژگان-i0zhxhof0pf3اکنون می‌دانم که دیگر وقتی برایم باقی نمانده. در سکوت اتاقم، صدای تیک و تاک ساعت را به وضوح می‌شنوم. مثل صدای فرود آمدن برگ‌های درختی بر زمین که در پاییزی سرد و ساکت جان می‌دهند. در یکی از همین روزها که از راه می‌رسد، آخرت باران می‌زند. و رد پای من برای همیشه از کوچه و خیابان‌ها، از هستی پاک می‌شود. همان اندازه غم‌انگیز که اجتناب‌ناپذیر است. منی که در طول تمام این سال‌ها به کنج اتاقی پناه بردم و در دشت تخیل، مصداق شوالیه‌ای به جنگ با اهریمن واژه‌ها رفتم. و این روزگار آشفته... و این روزگار لعنتی که اگر ذره‌ای امانم می‌داد از جایم بلند می‌شدم، دستم را دراز می‌کردم، آرزوی کوچکِ فسقلی‌ام را در آغوش می‌گرفتم. همان رویای زیبایی که در کودکی از سقف اتاق ذهنم آویزانش کرده بودم؛ هربار به خود می‌گفتم روزی بزرگ می‌شوم و آخر دستم به آن رویای خام خلبانی می‌رسد. من بزرگ می‌شدم، اما رویای کودکی‌ام هر روز کوچک و کوچک‌تر. حالا به سمتی می‌روم که حتی سایه‌ام مرا به آن‌سو همراهی نمی‌کند. آن‌قدر خسته‌ام که دیگر نفسی باقی نمانده و خط پایان سرابی دور از دسترس است. چنان در دریای درد دیگران غرق شده‌ام که نای بالا آمدن ندارم، نفس کم آورده گویی آب از سرم گذشته است. و کلمه‌هایم، واژه‌هایی که مقدس می‌شمارمشان، مصداق شیری گرسنه در ذهنم غرش می‌کنند. می‌توانم آرزوی بربادرفته کودکی‌ام را در چشمان بغض‌آلود مادرم نظاره کنم. آن‌قدر درمانده بود که امروز برایم پیامی فرستاد. در پایان این دعا نوشته شده بود: «اگر برای ده نفر بفرستید خدا امشب آرزوی‌تان را برآورده می‌کند». و پدرم که صدایش به تنهایی صد قصه می‌گوید. او که این روزها با هر کلمه‌ وزنه‌ای سنگین بلند می‌کند. چنان که تلاش او برای مخفی نگه داشتن آهِ عمیق پشت کلماتش، گهگاهی رگ گردنش را کلفت می‌کند. آن‌قدر که گویی می‌خواهد تمام بغض عالم را بالا بیاورد. نگرانم. نگرانم از آن روز که نفس‌هایش به شمارش افتاده، تپش قلب مهربانش آهسته آهسته از کار بی‌افتد. آی کسی چه می‌داند. کسی چه می‌داند که ما چه قول‌هایی را خواهیم شکست. چه زخم‌هایی را باز خواهیم گذاشت و خیلی زود، تبدیل به چه یادگاری کوچکی خواهیم شد؛ دو خط خاطره، جایی دو متر زیر خاک این سرزمین مرده، درست میان جمله‌ای مهم تمام خواهیم شد. این روزها لا به لای ورق‌های سفید به دنبال روح واژگان می‌گردم. چه بنویسم؟ به آن عصر دلگیری رسیده‌ام که می‌دانم خورشید درخشان بالای سرم بزودی غروب می‌کند. چگونه تصور ناتوان بودن سرنوشتم را از مغز دروغگویم به بیرون پرت کنم؟ چگونه به آن عقابی بدل شوم که در کودکی نقاشی‌هایش را می‌کشیدم؟ بزودی رویای کودکی‌ام تبدیل به برگه‌ای از تاریخ تخیلی دست‌نوشته‌هایم می‌شود. گرچه اگر از من بپرسند می‌گویم تقدیر کور خوانده است. ما شده با خاکستر این کشتی به سوی سرزمین موعود شنا خواهیم کرد. آن جا که قایق سهراب را در کنار سرزمینِ سرسبز عجایب خواهیم یافت. کسی چه می‌داند؟ شاید تمام آرزوهای ما همین‌گونه‌اند. شاید، فقط شاید، شاید رویای کودکی جایی در همین منظومه دلگیرمان منتظر مانده است. منتظر است تا او را با تمام وجودمان بخواهیم و برآورده شود. از من بپرسند می‌گویم؛ کلاغ این قصه هنوز به خانه‌اش نرسیده است.سجاد محمدی پورسجاد محمدی پورSun, 08 Aug 2021 21:36:15 +0430