<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهسا</title><link>https://virgool.ir/feed/@47mahsa.n.h.76</link><description>کمی مینویسم برای کم کردن سنگینی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:52:50</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/742771/avatar/YXFUNV.jpeg</url><title>مهسا</title><link>https://virgool.ir/@47mahsa.n.h.76</link></image><item><title>دست</title><link>https://virgool.ir/@47mahsa.n.h.76/دست-c6cwjk7wuxs8</link><description>دست‌ها برایم مثل چشم‌ها هستند، سخن می‌گویند.حتی چیزی فراتر از چشم‌ها هستند حسی از گذشته و آینده را می‌دهند.وقتی شخصی برایم جالب باشد تصویر دست‌هایش در ذهنم نقاشی می‌شود. داستانش نوشته می شود.داستان او هم نوشته شد و به راستی دست‌هایش شروع فاجعه بود.شب پیش وقتی کنار مادربزرگم خوابیده بودم تمام شب دست‌م را گرفته بود، لمس چروک‌های دست‌ش سختی گذشته‌اش، تنهایی‌هایش و ترس دوباره تنها شدن را می‌داد. گرچه نوشته‌ام پیوستگی ندارد ولی می‌خواهم بگویم تا فرصت هست دست‌ها را لمس کنیم، از روی رگ‌ها و نرمی دست‌ها سرازیر شوید در آغوش کشید آن‌وقت است تازه این حس عجیبی که من دارم را متوجه می‌شوید.</description><category>مهسا</category><author>مهسا</author><pubDate>Thu, 25 Mar 2021 18:54:36 +0430</pubDate></item></channel></rss>