https://virgool.ir/feed/@424008_rafa2026-11-10 16:07:21https://files.virgool.ir/upload/users/4889214/avatar/HFi6Fp.jpghttps://virgool.ir/@424008_rahttps://virgool.ir/@424008_ra/این-پاییز-نیز-فرامیرسد-aqdpyyrq3ey0هوا از الان هوای پاییزه.روز ها شب شدند،فصل ها تغییر کردند،ستاره ها دور و دور تر شدند،فصل رهایی و آزادی برگ ها رسیده ولی تو...تو هنوز هم غایبی بهترین من.من طمع عشق سرمای نهان در شب های بهار رو،خواب های سیاه در روز های روشن رو،تاریکی ماه در آسمان شب رو بعد از تو خوب چشیدم.طمع اولین عشق رو،گرمترین برف زمستون پر از احساس رو،طمع اولین بوسه ای که تمام من رو از من گرفت رو نیز با تو چشیدم.پاییز نزدیک است و من ناچارم یاد تو را به تن برگ هایی بسپارم که برای آزادی و رهایی بی کران و مرگ خود پرسه میزنند.من ناچارم یاد تو را به قطره های سرد باران و نامت را به آواز دلنشین گنجشک ها بسپارم،من ناچارم تو را رها کنم.در پس کوچه های این خیابان های تاریک و خوفناک بسیار پرسه زدم،فریاد ها کشیدم،اما در هیچ کدام از این لحظه ها و در هیچ کدام از آن خیابان ها نتوانستم تو را بیابم.اکنون نیز کلام آخرم را میگویم:من تمام حس های خوب این جهان را بعد از تو فراموش کرده ام،متاسفانه حس آغوشت را نیز دیگر به خاطر نمیاورم.اما هنوز هم شب هایی را با یادت گذرانده و با اشک های پنهانی تو را به رویاهای شیرین و محال خود میسپارم.نمیدانم حالا کجایی،نمیدانم چه کسی را طوری که من را صدا میزدی،صدا میزنی اما هر کجای این جهان که هستی امیدوارم یک روز با اولین برف،من را به یاد آورده و آن خاطرات شیرین را از ابتدا مرور کنی.دلم تنگ است،اما میدانم تو در این جهان سهم من نیستی و تنها سهم من از تو فرسنگ ها دوری و خروار ها غم و اندوه است.با این حال من هنوز هم "دوستت دارم" .(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Fri, 04 Sep 2026 23:16:42 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/موهایم-را-کوتاه-نخواهم-کرد-bxlhjapeldzuبعد از گذر زمانی طولانی و تمامی آن جدایی ها به دیدنم آمده بود.چشمانش برق میزد،چشمانش مانند اولین باری که به دیدنم آمده بود برق میزد،اما چیزی در چشمانش تغییر کرده بود که باید هیچوقت تغیر نمی کرد.هنگامی که به چشمانش مینگریدم متوجه سخن هایی میشدم که زبانش از گفتن آن ها عاجز بود.میدانستم دلش میخواست بپرسد "چرا مانند هر دختری دیگر بعد از این جدایی موهایت را کوتاه نکرده ای.؟"نه او پرسید و نه من پاسخی دادم،اما حالا میگویم...او هیچگاه متوجه عمق احساسی که به او داشتم،نبود.تصور او از دوست داشتن،دوست داشتن تو خالی و پوچ خودش بود.او نمیدانست که من او را با تمام روح خود دوست میدارم،نه با ظاهری سرشار از نقاب و دروغ.او به دنبال جواب همچین سوالات پوچی بود در حالی که نمیدانست دستانش برایم آنقدر ارزشمند هستند که موهایم را بخاطرشان دوست میدارم.آری،من موهایم را کوتاه نکردم و نخواهم کرد،چرا که میدانم همیشگی نیستی،میدانم که آمده ای تا خاطرات را زنده کرده و دوباره من را با تمام آن ها تنها بگذاری.اما خیالت راحت،من میتوانم بعد از گذر سال ها نیز رد بودنت را در میان امواج موهایم بیابم.خدانگهدار بهترین من.🖤𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Wed, 05 Aug 2026 16:28:49 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/دلم-چه-میخواهد-g6hr1muzn1goنقاب های صورتم تک به تک در حال افتادن هستند .نقاب های شادی و لبخند من در این جهان دیگر کفافی ندارند .دلم آغوش میخواهد ... دلم آغوشی میخواهد سرشار از آرامش ، دلم آغوشی می خواهد که تا ابد ماندگار باشد .دلم امنیت میخواهد ... راز این روز ها را کشف کرده ام ، این روزها دشمنی هستند بر نقاب های روی صورتم .مشکل این روزها با وجود من است ، با نفس های کوتاه شده و اضطراب غنی من است.دلم شبی را میخواهد که با ذوق فردایی سرشار از عشق گذرانده شود ، دلم کسی را که نه ، خودم را میخواهد .دیگر توانی برای نفس کشیدن ندارم ، برای ادامه دادن ، برای لبخند زدن ، خندیدن و حتی برای گریه کردن .دلم خوابی را میخواهد ، یا سرشار از عشق ، یا غنی از سکوت و زیر خاک .دیگر خواب و رویاهایم از تمام واقعیت های زندگی ام زیباتر و شیرین تر است .تاریکی بر تمام وجودم رخنه کرده است.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Sat, 25 Jul 2026 18:08:30 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/من-مرده-ام-d4fhdwyj2efnجهان دیگر هیچ نوری ندارد و وجود خودم نیز سرشار از تاریکیست.من مرده ام ، در میان تمامی شوق های از دست رفته ، من مرده ام ، در میان گل های سرخ لاله ، در میان فریاد های صامت ، در میان بغض های خفته در گلویم ، مرده ام.من جان داده ام در آغوش تنهایی ، در آغوش بیکران بی کسی ...دیگر منی از من باقی نمانده است و من در میان این جهان تا به ابد با یک جسم بی روح باقی مانده ام.از من تنها دلی باقی مانده است که آن نیز همواده میسوزد ... دلم میسوزد ، مانند مادری که وجود بی جان فرزندش را به آغوش گرفت ، مانند کودکی که در حسرت آغوش مادر ماند ، مانند کسی که در میان شوق های مرده اش پرسه میزند ، میسوزد ، گویی تمام من در برزخی سرشار از نفرت پرسه میزند.من جان داده ام و این من تنها تنیست بی جان در میان زنده هایی غنی از کینه و نفرت و فارغ از عشق و محبت ، من خودم را گم کرده ام ، در میان رویاهایی شیرین که هرگز پایان خوشی نداشتند ، در میان شب های تاریک که هرگز به روز های روشن ختم نشدند.حالا من ، سرشارم از تنهایی و بی کسی مطلق و وجود خویشتن را طوری تار و تاریک میبینم که گویی تمام تاریکی های جهان از وجود من زاده میشوند. دلم برای منی که سرشار از روشنایی بود تنگ شده است.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Wed, 15 Jul 2026 17:50:57 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/تولدت-مبارک-zpedleb5yjrkسلام...این روز هم مثل همه ی روز هایی که بی تو گذشتن ، گذشت.نمیدونی چقدر دلم میخواد که دیگه نباشم ، اونوقت دیگه این روزهاهم نمیگذره .در طول عمرم خیلی سختی ها کشیدم ، از خیلی ها دور موندم ، حتی گه گاهی از خودم هم فاصله گرفتم ، اما هیچکدوم از اون درد ها در این حد من رو از من نگرفته بودن .دلم میخواد دیگه نباشم ، نباشم که نمبینم با یکی دیگه میخندی ، نباشم که نبینم یکی دیگه دست هات رو گرفته ، نباشم که نبینم با اون لحن شیرینت به یکی دیگه میگی قشنگم...(:دلم نمیخواد درک کنم این تقدیر رو ، سرنوشتم رو ، این تنهایی رو.دلم نمیخواد دیگه بشینم و ساعت ها به روزهایی که با تو بودم فکر کنم ، به نبودت به لبخندت به آغوشت فکر کنم ، دیگه نمیخوام باشم...!از توهم معذرت میخوام ، بخاطر تمام دوستت دارم هایی که گفتم و تو نمیخواستی بشنوی ، بخاطر دوست داشتن بچه گانم ، بخاطر روزهایی که مجبور بودی تظاهر کنی دوستم داری ، معذرت میخوام.دلم برات تنگ شده ، برای شعر گفتنت ، برای گرمی تنت ، بوی عطرت ، برای چشم هات ...دیگه نیستم ، نیستم که هر لحظه بخاطرت خودم رو فدا کنم ، نیستم که بخاطرت از خودم بگذرم ، نیست که دم به دقیقه بخاطرت ریسک کنم ، نیستم که بخاطرت تمام این دنیا بگذرم ، نیستم که با فوت کردن هر شمع بیشتر از خودت برات آرزوی خوشبختی کنم .یا اون شب هایی که بدون هیچ خبری میرفتی ، نیستم که تا صبح منتظرت بمونم .توهم همین رو میخواستی ، که نباشم ، میگذرم ازت ، از تو ، از خودم ، از زندگی میگذرم."از تو میگذرم ، اما با این گذشت ، از تمام جان و تن روح خود نیز میگذرم ...(:"تولدت مبارک بهترین من.(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Wed, 15 Jul 2026 00:00:19 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/نامه-ای-برای-او-zw2nxwyyhwkcسلام ...حس میکنم دیگه هیچ حرفی برای گفتن ندارم ولی در اوج این سکوت دلم میخواد دوباره برات بنویسم.قدیم ها امید داشتم ، به برگشتنت ، به دوباره بودنت ... امیدوار بودم بتونم دوباره اون لبخندت رو ببینم ...!الان دیگه امیدی هم ندارم ... شاید حتی من رو یادت هم نمیاد یا که ندونی یکی هست که از دور اینقدر دوستت داره .شاید یک روز دوباره دیدمت ، وسط موج های آروم دریا ، یا یک ریتم ملایم گیتار یا پیانو ، میان چاله های ماه روشن تو شب تاریک یاکه یک روز برفی کنار نیمکت و چراغ های زرد خیابون ... تو خیلی وقته که نیستی ، ولی من تو رو در میان تمام زیبایی های این جهان میتونم ببینم ... شاید هم دیگه نباشم که ببینمت ، شاید یک روز وسط این همه تاریکی و تنهایی یا وسط یک رویا ی شیرین خودم رو هم ببازم ، برای همیشه ...خیلی خواستم که برگردی ، دوباره باشی و من بتونم دوباره از ته دل بخندم ... خیلی خواستم که باشی ، ولی بونت هم دیگه چیزی رو تغییر نمیده ... نه این غم رو ، نه این تنهایی رو و نه این منی که در نبودت شکل گرفته .قبل از تورو که یادم نیست ، ولی بعد از تو فهمیدم حتی برای نفس کشیدن هم بهت نیاز دارم ، دروغ چرا ... زمانیکه بودی برای اولین بار تو زندگیم با خودم گفتم "زندگی هنوز هم قشنگی هاش رو داره" . شاید هیچوقت متوجه نشی ، ولی تو تنها چراغ‌ امید و انگیزه من برای ادامه دادن در میان تمام این تاریکی ها بودی ... دلیلی برای خندیدن دوباره . حالا که نیستی باز هم میگم ، بیشتر از این زندگی و بیشتر از خودم ، دوستت دارم هنوز ... (:قسمت هم که نبودیم ، ولی خوش به حال کسی که نصیبش تو باشی .فاصله ی بین من و تو تنها یک قدمه ، ولی قدمی که زمانیکه باید ، برداشته نشد ...!دلم نمیخواد دیگه بیشتر از این باشم ... امیدوارم روزی من رو به یاد بیاری و بدونی که بیشتر از هرکسی تو این جهان دوستت داشتم . (:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Tue, 14 Jul 2026 21:05:46 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/بدون-عنوان-stzd58hi2k6qسلام...این روز هم مثل همه ی روز هایی که بی تو گذشتن ، گذشت.نمیدونی چقدر دلم میخواد که دیگه نباشم ، اونوقت دیگه این روزهاهم نمیگذره .در طول عمرم خیلی سختی ها کشیدم ، از خیلی ها دور موندم ، حتی گه گاهی از خودم هم فاصله گرفتم ، اما هیچکدوم از اون درد ها در این حد من رو از من نگرفته بودن .دلم میخواد دیگه نباشم ، نباشم که نبینم با یکی دیگه میخندی ، نباشم که نبینم یکی دیگه دست هات رو گرفته ، نباشم که نبینم با اون لحن شیرینت به یکی دیگه میگی قشنگم...(:دلم نمیخواد دیگه درک کنم این تقدیر رو ، سرنوشتم رو ، این تنهایی رو.دلم نمیخواد دیگه بشینم و ساعت ها به روزهایی که با تو بودم فکر کنم ، به نبودت به لبخندت به آغوشت فکر کنم ، دیگه نمیخوام باشم...!از توهم معذرت میخوام ، بخاطر تمام دوستت دارم هایی که گفتم و تو نمیخواستی بشنوی ، بخاطر دوست داشتن بچه گانم ، بخاطر روزهایی که مجبور بودی تظاهر کنی دوستم داری ، معذرت میخوام.دلم برات تنگ شده ، برای شعر گفتنت ، برای گرمی تنت ، بوی عطرت ، برای چشم هات ...دیگه نیستم ، نیستم که هر لحظه بخاطرت خودم رو فدا کنم ، نیستم که بخاطرت از خودم بگذرم ، نیست که دم به دقیقه بخاطرت ریسک کنم ، نیستم که بخاطرت از هر کس و ناکسی بگذرم.یا اون شب هایی که بدون هیچ خبری میرفتی ، دیگه نیستم که تا صبح منتظرت بمونم .توهم همین رو میخواستی ، که نباشم ، میگذرم ازت ، از تو ، از خودم ، از زندگی میگذرم."از تو میگذرم ، اما با این گذشت ، از تمام جان و تن روح خود نیز میگذرم ...(:"تمام وجودم فدای لحظه هایی که با تو گذشت...(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Sun, 12 Jul 2026 00:09:39 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/دریچه-ای-برای-تماشای-زیبایی-ها-aeygrx7d7mjmشاعران از موهای صاف و لَخت کمتَر گُفته اند؛بس که مَضنون در دِلِ موی مُجَعد ریخته.زمزمه های دل انگیزش هنوز هم در گوش هایم پرسه میزند .با شعر های کوتاهش نیز آشنایی دارم ، کامل که نه ... اما خوب میدانم با چه لحنی باید گفته شوند و برای چه کسی باید خوانده شوند .داستان هایش را هنوز به یاد دارم ... حفظ که نیستم ، اما ذوقی که لحظه ی شنیدنشان داشتم را خوب به یاد دارم .چشمانش با دیدن و نوازش موهایم برق میزد ، طوری که انگار یک جفت چشم سیاه میتوانست جایگزین ماه آسمان های تیره شود ... طوری برق میزد که میتوانستم با نگاه کردن به چشمانش تمام سیاهی هارا غرق از رنگ و روشنایی کنم ، چشمانی داشت که آسمان ها را روشن میکرد .چشمانش زیبا بود ، به گفته ی خودش "مثل موهای من" .هنگامی که چشمانش را مینگریدم ، تمام سیاهی ها و تاریکی ها از بین میرفتند .خطای من این بود که دیر فهمیدم چشمان او نیز جزوی از آن سیاهی ها بود .بعد از او نتوانستم موهایم را مانند قبل دوست داشته باشم ، انگار تمام زیبایی خود را در سیاهی چشمانش به جای گذاشته بود .گویی موهایم زمانی زیبا بودند که فرفری آن ها را در چشمانش میدیدم .چشمانش برایم مانند دریچه ای برای تماشای زیبایی های جهان بودند . انگار وقتی به چشمانش نگاه میکردم میتوانستم تمام زیبایی های خلقت را تماشا کنم ، تمام زیبایی هایی که نمی توانستم با چشمان خود آن ها را ببینم .زمان گذشت ... تاریکی تمام وجودم را فرا گرفته است ، حالا نه من آن چشمان را برای دیدن زیایی ها دارم ، نه تو موهای فرفری ام را برای نوازش کردن و شعر گفتن .گویی جهان میتواند جان تمام زیبایی ها را در لحظه بگیرد ، طوری که قادر است تمام آن ها را در لحظه به وجود آورد .بیخیال چشمانت ... دلم برای فرفری موهام نیز تنگ شده است .𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Fri, 03 Jul 2026 00:11:29 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/راهی-برای-جهنم-دل-ها-wpbxhakvjjizگاهی اوقات به راه هایی کشیده میشوم که میدانم هیچ سودی برایم ندارند .از سودش بگذریم ، میدانم که به شدت برایم زیان آور هستند .دوباره به دنبال مسیر هایی میروم که کثیفی ها و گرد و غبارش هنوز هم بر روی تنم ، بر روی قلبم باقیست .گاهی اوقات دقیقا در نقطه ای قرار میگیرم که تنها احساساتم با تمام وجودشان شروع به سخن گفتن میکنند ، جایی که منطق دیگر حکم فرما نیست .من اسم این راه را تقدیر نامیده ام ، شاید این راه ها بخشی از سرنوشت من باشد ؛ شاید هم من با این خیال به دنبال تقدیر خود هستم ، چیزی که واقعا برایم نوشته شده است .حالا درست وسط آن راه ایستاده ام و میدانم که از عشق تو تنها زخم ها ، حسرت ها ، نابودی ها و تنهایی ها نصیب من میشوند ، اما با این حال هنوز هم در راهت ایستادم و خواهم ایستاد .گاهی اوقات درد این دوری و حسرت را به ترس از دست دادنت ترجیح میدهم درست ، اما نمیتوانم با دوری ات مقابله کنم ، درد دوری ات تمام من را که هیچ ، گویی تمام جهانم را فرا گرفته است .هنوز هم با در نظر گرفتن تمام زجر هایی که سر تو کشیده ام میتوانم به چشمانت خیره شوم و بگویم که دوستت دارم ، با این تفاوت که این بار دیگر هیچ صدایی ندارم.به ملاقات دوباره با چشمانت.(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Wed, 01 Jul 2026 11:04:51 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/یک-قدمبر-حسب-کیلومتر-txlqmy4lfy9qدوری ها انسان هارا از یکدیگر جدا می کند ، برای یک زمان معین ، شاید موقتی ، شاید دائمی ، شاید هم تا به جهان موازی.اما فاصله و دوری ها تنها چیز هایی نیستند که انسان هارا از یکدیگر جدا می سازند ...!انسان ها میتوانند با کیلومتر ها فاصله هم عاشق یکدیگر بمانند ، با فرسنگ ها فاصله ... اما تنها در حالتی که انسان ها خود بخواهند که بمانند ، حتی با در نظر گرفتن فاصله ها ، دوری ها ، شکست ها و انسان های دیگر.اگر بخواهم رو راست باشم ، هیچ فاصله ای بین من و تو وجود ندارد . فاصله ی من و تو فاصله بین احساس و منطق است .فاصله ای که سرشار از منطقی سرد و خشک است . از جانب من که نه ، از جانب تو .!گاهی اوقات دوری ها انسان را وادار به گذشت از غرورشان میکند نه تنها گذشت از غرور ، بلکه گذشت از خود ، گذشت از زندگی ، گذشت از منطق و واقعیت . این فاصله من دیگری از من ساخت ، منی که تنها به فکر او باشد ، منی که بتواند بخاطر او از غرورش ، خودش ، جانش و زندگی اش بگذرد.مغرورترین انسان ها هم در زندگی بخاطر یک نفر از همه چیز خود میگذرند ، این انسان ها تنها یک بار عاشق میشوند اما عاشق انسانی اشتباه ...دلم برایت تنگ شده است ، این بار فاصله ها و دوری ها هم نمیتوانند مانع احساساتم به تو شوند ... یک بار دیگر به خودم فرصت میدهم ، برای عاشق شدن دوباره به تو ، عاشق تر شدن به تو ... یک بار دیگر به خودم اجازه ی گذشت از غرورم را میدهم ، حتی به بهای نابودی .دلم برایت تنگ شده است و نه تنها برای تو ، دلم برای خودم هم تنگ شده است.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Sun, 28 Jun 2026 14:49:41 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/نبرد-مغز-و-قلب-o72hg05ezthlدستانش از شدت خستگی و ناتوانی شروع به لرزیدن کرده بود ، پاهایش سست شده بود و دیگر توانی نداشت تا روی پاهایش بایستد ، چشمانش از ترس گود رفته بود اما نفرتش چشمانش را پر از خون کرده بود ، تمام تنش زخمی بود ، نفس هایش تند تند و عمیق بود .با وجودی ناتمام ، در مقابل بزرگترین نبرد زندگی اش ایستاده بود .آیا میتوانست موفق شود؟خودش هم شک دارد که بتواند از دست این نبرد ظالمانه خلاص شود یا که نه.در آن لحظه ، قلبش مخالف دستورات مغزش ، میتپید.یک کشمکش درونی او را آرام آرام از درون داشت زخمی میکرد.دلش میخواست در میان آن همه خون و خون ریزی ، دقیقا در نقطه ای که دیگر هیچ دردی را احساس نمیکند ، جان دهد.از طرفی هم دلش میخواست او پیروز این نبرد باشد.اما از نظر من هیچکدام شدنی نبود.او مدت ها بود که دیگر فقط نفس میکشید ، زنده نبود، زندگی نمیکرد ، فقط وجود داشت... با این وضع پیروزی در این نبرد ناممکن بود .اما خودش هم این را میدانست که اگر به میدان پیروزی دست یابد ، میتواند دوباره زندگی کند ، با شادی .کشمکش های درونی اش مانند مرز بین دو کشور بود ، هر دو یک قانونی داشتند ، قانون هایی که آن هارا از یکدیگر جدا کرده بود . نمیدانست باید قدم نهاند یا که فقط منتظر بماند . من هم اگر جای او بودم نمیتوانستم ادامه بدهم .نفس هایش کوتاه تر شده بود و میترسید ، از مرگ که نه ، از نرسیدن به او میترسید . حالا هر دویمان بهتر میدانیم که این نبرد ، نبردی پیروزی ناپذیر است . این نبرد ، نبرد عشقی ناشایست است که این عشق او را تا ابد در میان این کشمکش آزار دهنده باقی میگذارد ، به تنهایی.من از او خیلی فاصله دارم ، اما حالا که خود روایتش را میخوانم ، میتوانم درکش کنم ، حس تنهایی اش را ، بیتابی اش را ، دلتنگی اش را ، خشم و نفرتش را .من از او خیلی دور هستم ، من دقیقا در آن طرف میدان نبرد قرار گرفته ام ، من خود کسی هستم که او میخواهد با من بجنگد اما توانش را ندارد .این من ، با منی میجنگد که سرشار از نفرت است و گره این نفرت تنها با دستانی باز میشوند که دانه های این نفرت را در دلم کاشته است.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Fri, 26 Jun 2026 09:45:47 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/یک-نشانه-شاید-هم-فقط-آرزو-x1fvlwq9yyxhشاید این یک نشانه باشد ، برای شکوفایی امید ، برای ادامه به زندگی ، برای رسیدن به تو . شاید هم یکی از آرزو های در حال برآورده شدن است ، برایم فرقی ندارد ، هر کدام از این ها که باشد ، احتمال دیدن دوباره ی تو زیباست.بعد از مدت ها انتظار ، شکوفایی امید در عمق ناامیدی انسان را شاداب میکند . شاید فردا روزی باشد که قرار است همه ی این رنج ها و دوری ها به پایان رسد ، شاید هم روزی است که درد های دیگری بر همه ی این ها افزون میشود.نمیدانم ... نمیدانم قرار است ببینمت یا نه ، صدایت را دوباره بشنوم یا نه ... نمیدانم ، اما امید دارم.نمیدانم با دیدنت قرار است چه حالی شوم ، با دیدن و رفتن به آخرین جایی که با تو به آن جا قدم نهادم ، دیدن محیطی که ابتدا و انتهای همه چیز بود ؛ گویی مرگ و زندگیم‌را میتوانم در یک لحظه ی معین در آن جا تماشا کنم .شمردن قدم هایی که در نهایت به تو میرسند ، آسان نیست .فاصله کم است ، اما وقتی هم برای رسیدن نداریم .گویی زمان در یک نخ سیگار روشن ، حبس شده است .یک کام دود ، یک قدم فاصله ، چندین متر ارتفاع و یک جفت چشمان سیاه .مثل اینکه تقدیر با دستان خودش این هارا برای من چیده است . اعتراضی ندارم ، من در این جهان فقط آرزو دارم .در نبودت با خودم عهد هایی بسته بودم ، اما حالا که به احتمال دیدنت فکر میکنم ، عهد هایی که بستم همه پوچ میشوند . فکر میکردم تغییر کرده ام ، اما هنوز هم با یک احتمال از تاریکی شب تا روشنایی سحر را با بیداری طی میکنم . هنوز هم با فکر کردن به تو قلبم طوری تند میزد که نفس هایم که هیچ ، خودم هم در مقابلش کم میارم ، طوری رفتار میکنم گه انگار هیچ اتفاقی بین من و تو رخ نداده است ، انگار نه انگار که تو مرا در اوج باور و اعتماد در آغوش بی کسی رها کرده ای.هنوز هم تو تنها کسی هستی که میتوانی بعد از مدت ها ، شوق خفته در چشمانم را نمایان کنی .امیدوارم فردا روزی باشد که همه چیز دوباره آغاز میشود ، امیدوارم فردا بتوانم دوباره چشمات را بنگرم ، شاید بعد ها با خیالشان شب های طولانی و تمام نشدنی را آسان تر طی کنم.به امید دیدار .(:Ar...(:04.04𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Thu, 25 Jun 2026 00:37:50 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/برای-هر-کسی-یک-نام-wxxnl4s76exaاز این بالا که به دنیا نگاه میکنم همه چیز متفاوت و دروغِ.آدم ها ، اشیاء ها ، وفاداری ها ، دوست داشتن ها ، حتی شادی ها.آدم ها خیلی کوچیک دیده میشن ، انگار دیگه همون هایی نیستن که از ضربه زدنشون میترسی ، ترس که نه ... یک جور اجتناب از شکت و ناراحتی دوباره.عشق ها خیلی متفاوت ترن ... از دور شکل نفرت به خودشون گرفتن .شادی هاهم که سرشار از غم هستن.دوستی ها متشکل از دشمنی و دشمنی ها سرشار از دوست داشتن های الکی ...وقتی شکل واقعی زندگی رو میبینم ، دلم میخواد هیچی رو نفهمم ، درک نکنم ، از همون نزدیک ببینم و به دروغ ها باور کنم ، به آدم ها ، به دوست داشتن ها ...اما یک چیزی هست که از این دور هم برای من همونه و هیچ فرقی نکرده ... دلتنگی .دلتنگی تنها چیزیه که واقعا دارم از این بالا هم حسش میکنم ، شاید بیشتر از حالت عادی . این بلندی و این وسعت دید برای هرکسی یک نامی داره ، شاید یک مکان ، یک حس ، یک نام یا یک شخص ... متفاوته!"پرتگاه طبقه ی 12 "... اسمش برای من اینه.اما پرتگاه واقعی زندگیم اینجا نیست ، پرتگاه من احساساتمه ، ذوق پنهانیِ که در عمق چشم هام با دیدنت نمایان میشه.بعضی از درد ها ، با مرور زمان بهتر یا فراموش نمیشن.همیشه میتونی حسشون کنی ... تو تنهایی و غربت ، تو شادی ها ، خوشگذرانی ها ، حتی تو خواب . با هزاران رنج و زحمت در نهایت میپذیری ، میگذری و ادامه میدی ، ولی هیچوقت فراموش نمیکنی .پرتگاه من احساساتی هستن که از روزی که چشم هات رو دیدم ، گرفتارشونم . هیچ راه فراری هم ندارم ... فهمیدم که این پرتگاه سرنوشت منه . کم کم دارم به این پرتگاه و بلندی عادت میکنم.میدونم قراره روزی پرت بشم ، مشکلی هم باهاش ندارم ، ولی امیدوارم قبل از مرگم ، بتونم برای آخرین بار فقط چندین ثانیه بودنت رو کنارم حس کنم ، گرمی تنت رو ، بوی عطرت رو و در نهایت آغوش گرمت رو .زمان زیادی گذشته ، ولی بدون من همچنان پیش مرگتم بهترین من.(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Tue, 23 Jun 2026 23:48:38 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/فراموشی-owsbcyynav2rبلاخره آرزو ی او تحقق یافته بود ، آرزوی دیرینه اش.دلش میخواست روزی آلزایمر بگیرد تا که بتواند حتی شده چند ساعت فراموشش کند.نمیدانم ، آرزویش فقط آلزایمر گرفتن بود یا که واقعا دلش میخواست برای مدتی او را فراموش کند ، از کجا معلوم ، شاید هم میخواست برای همیشه فراموشش کند.حالا دعایش مستجاب شده بود ، سال ها گذشته بود و او دچار آلزایمر شده بود.هیچ چیزی را به یاد نمی آورد ، هیچکس را نمیشناخت ، حتی اسم خودش را هم فراموش کرده بود .شاید برایش سخت باشد ، اما من خیالم راحت شده بود ، چرا که هنگامی که آن را به یاد می آورد بیشتر از حال ، دچار ناراحتی میشد ، با توجه به شناختم از او ، خودش هم درد فراموشی خاطرات و به یاد نیاوردن شیرینی های اندک را به درد نبود او ترجیح میداد.مدتی گذشت ... یک روز پاییزی بود که به طور اتفاقی باهم روبه رو شدند .مطمئن بودم که به یاد نمی آورد ، خیالم راحت شده بود که دیگر هیچ نگرانی راجب او ، وجود ندارد .اما متوجه عمق عشقی که هنوز هم در چشمانش بود ، نشده بودم .عشقی که در چشمانش با دیدن او دیدم ، برایم عجیب بود .عشق او ، دقیقا مانند عشق مادر به فرزند و عشق فرزند به مادر ، مقدس بود.مانند عشق بنده ای به خدایش و بلعکس.عشقی مقدس بود ... چند ثانیه مکث کرد و فقط از دور به او نگاه کرد ، میدانستم به یاد نمی آورد ، اما برایم عجیب بود ، از نظر آن ، او هم مثل همه یک غریبه بود ، اما چرا هنوز هم طوری نگاهش میکرد که انگار برایش آشناست.؟!آهسته به سوی آن قدم برداشت ، اما قدم هایش طوری بودند که انگار پاهایش بی اراده به سمت او در حال حرکت بودند .نزدیکش شد و به چشمانش نگاه کرد ... مکثی کوتاه . نگاهی عمیق و پر معنی .در کمال تعجب اسمش را به زبان آورد ... بیشتر از او ، من در تعجب بودم که این چگونه ممکن است.؟!انگار نه انگار که او دچار آلزایمر شده بود ، طوری واضح اسمش را به زبان اورد که انگار هیچ فراموشی در کار نبود ، طوری عمیق و با احساس و عشق به چشمانش مینگرید که انگار هیچ فاصله ای بین آن ها نبوده است.دلتنگی ، از نگاهش جاری میشد . در تعجب بودم ، آن زمان نفهمیده بودم که او واقعا میخواست آلزامیر بگیرد یا همه ی این خواسته ها بخاطر فراموش کردنش بود .!اما حالا بهتر از همیشه میتوانم دلیل این خواسته اش را درک کنم ، او هیچوقت نخواسته بود که او را فرامدش کند ، بلکه آرزوی او به یاد آوردن لحظه های بودن با او ، لبخند هایش و صدایش بود.به یاد آوردن آغوش گرم او ، آرزویش بود .اما او میخواست خودش را فراموش کند ، او میخواست خودش را فراموش کند تا بتواند کسی که او دوستش داشته باشد را از خود بسازد.اما این شدنی نبود ، مشکل خود او نبود ، مشکل کسی بود که دوستش میداشت ، چرا که او هیچوقت مطعلق به او نبود ، هیچوقت .!نه مطعلق به او و نه مطعلق به عشقی که در چشمانش بود .هر دوی آن ها به نوعی گرفتار بودند .«یکی از آن ها گرفتار فراموشی ، و دیگری گرفتار بی وفایی»و این تنها واقعیتی بود که میتوانستم از آن نگاه های پر‌معنی ، در یابم.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Sun, 21 Jun 2026 00:34:52 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/خانه-ی-امن-a0vid5t8g9dtیک گودال عمیق پر از سیاهی ، جایی که دیگر هیچ صدایی به گوش نمیرسد ، جایی که دیگم چشم ها قادر به دیدن هیچ چیزی نیستند ، جایی که دیگر آسمان هیچ رنگی ندارد ؛ گرما بدون تاثیر و سرما. ، تمام وجود را فرا گرفته است.نه نفسی کشیده میشود ، نه قلبی تپیده میشود ، نه ذهنی گرفتار است و نه قلبی عاشق.جایی که عاقبتی سرد و خشت از انسان پذیرایی میکند ، عاقبتی با بی کسی و تنهایی...جایی که وقتی کارَت به آن جا کِشَد هر کسی که در جهان ذره ای به فکرت نبوده ، در آن جا بخاطرت اشک میریزد ، دلتنگت میشود ، حسرت یک پایان بهتر را میخورد اما دیگر دیر شده است.این جا برای من خانه ای امن است ، خانه ای دور از حسرت ها خانه ای دور از دروغ و سرشار از حقیقت .این جا ، جایی است که دیگر انسان برای همیشه راهی دیار غربت شده است.جایی که بعضی ها آرزوی رفتن دارند و عده ای هراس از رفتن به آن دیار.اما من ، هنگامی که برای همیشه راهی این دیار میشوم ، بخش عظیمی از وجودم همواره در این جهان سرگردان خواهد ماند.بخش عظیمی از حسرت ها ، بغض ها و دلتنگی هایم در این جهان سرگردان خواهد ماند.چرا که من هیچوقت آن ها را با خود نمیبرم ، تاکه در نبودم روحی سرگردان همواره در عشقت بسوزد.زیرا من ، با خود عهد کرده ام که هرگز یادت را فراموش نکنم.مدت زیادی برایم باقی نمانده است ، نه برای من ، نه برای این جسم بی روح و نه برای آن روح سرگردان و نه برای آرزوهایم.بعد از خویشتن ، آرزوهایم را به خودت میسپارم.هم اکنون من راهی دیار غربت میشوم...!«این تو و این تمام آرزوهایی که تو ، مبنی بر برآورده شدن همه آن ها بودی.»𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Fri, 19 Jun 2026 13:14:46 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/سرنوشت-من-mjqpg1prcdjiبخشی از دلنوشته هایم بعد از تو.(:شاید سرنوشت من هم همین بود‌..دفتری با هزاران برگ سفید که هرگز آن طور که میخواهم پر نخواهد شد.دفتری که سرشار از سیاهی است و باد تمام سفیدی های آن را همراه با خود برده است.به دور دست ها...و دیگر شادی های باقی مانده از آن رنگ ها و سفیدی ها،یک آرزو شده اند .آرزوهایی دست نیافتنی،آرزوهایی دور از زندگی ،آرزوهایی نزدیک به مرگ.آرزوهایی که در سکوت، بخش عظیمی از صدایم را اشغال کرده اند و من را به منی ساکت ، تبدیل کرده اند.سرنوشت،منی از من ساخت که هرگز به دنبال شادی نرود،منی که دیگر از فردای نامعلوم نهراسد،قدم هایش را در راه عشقی نشدنی نگذارد و فقط در سکوت خود ، با سایه ی خود صحبت کند،طوریکه غیر از خویشتن کسی صدایش را نشنود،غیر از تنهایی و غم کسی سراغش را نگیرد ‌.این سرنوشت ، روح من را از من ربوده است و فقط وجودی بی روح ، وجودی بی احساس در دل تاریکی و تنهایی به جای گذاشته است.شاید هم همین برایم بهتر است،چراکه میدانم اگر دوستت داشته باشم آن گاه روح من گرفتار سرنوشت نه ، گرفتار تو خواهد شد...بخاطر همین است که من برخلاف آدم های اطرافت،به تو میگویم که به سمت من نیایی،چراکه نمیتوانم از نزدیک دیگر دوستت داشته باشم.اما این را هم به یاد داشته باش که من همواره تو را از دور دوست میدارم ، این دوست داشتن من را که هیچ،تورا از بدی ها دور نگه میدارد...از ضربه ها،خشم،نفرت و کینه ، دور نگه میدارد،و خوشحالی تو ملاک دوست داشتن من است.هم اکنون نیز گلایه ای ندارم ، نه از تو که رفتی و نه از سرنوشتی که من را از من گرفت.در این هنگام ، تنها از خود گلایه میکنم ، بخاطر دوست داشتن هایم ، بخشندگی هایم ، سادگی هایم و دلگرمی هایم.این بار اگر برگردی من میروم،اما به تنهایی نه،همراه با تاریکی و کوله باری از خاطرات ، راهی دیاری میشوم که پایان مااست.پایان همه ما .توراهم میبخشم ، هم تو و هم سرنوشتی ‌که مارا از یکدیگر جدا کرد. درست در روزی که همه این تاریکی ها آغاز شد . و خود را نیز میبخشم ، زمانیکه آخرین قدم هایم را در این جهان میگذارم.زمانی که آخرین نفسم را با عذاب این تقدیر کشیده و راهی دیار نابودی میشم،همه ی این درد هارا بخشیده و با خیال راحت از این جهان میروم.راستی،روزمان مبارک.03.28𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Thu, 18 Jun 2026 15:30:32 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/عدالتی-بی-وجدان-hjahhfgssu93آره ، دوباره میدونم نمیخونی و مینویسم،این بار نه تنها برای تو ، برای تموم دنیا..برای تموم دنیا و آدم هاش،برای تموم دنیا و اتفاق هاش.حتی شاید هم برای خودم.بعضی وقت ها دنیا به طریقی بهم طوری ضربه میزنه که با خودم میگم:"اینبار دیگه تمومه".نه این که نخوام ادامه بدم ، دوباره جون بگیرم ، بلند بشم ، سرپا وایستم و محکم بایستم...میخوام،ولی نمیشه.تا میخوام از اول شروع کنم یادم میاد چقدر برای همین اولی که سرانجامش دوباره به یک اول دوباره ختم شد ، تلاش کردم.یادم میاد چقدر برای رسیدن به هدف هایی که الان همشون پوچ شدن تلاش کردم،برای رسیدن به آدم هایی که رفته رفته از من دور و دورتر شدن ، یادم می افته با چه زور و تلاشی دوباره سر پار ایستادم ولی هنوزم هم همون جایی هستم که بودم .سخته...قبول کردن همه ی این باخت ها و شروع کردن های مجدد،سخته پذیرفتن بازی های تکراری با بازیکن های متفاوت...اما خب واقعیت همینه ، زندگی از اولش هم همین بوده . و از روز تولد تا روز مرگ هم همینه ، برای همه،نه تنها من‌.میدونم باید از اول شروع کنم ، ولی این بار ، تویی رو روبه روی خودم میبینم که برای شروع دوباره و قوی بودن ، باید ازش بگذرم...این رو هم میدونم که شدنی نیستی ، مثل بقیه ی روایت هایی که شدنی نبودند.ولی نمیتونم ازت دست بردارم ، از تو ، شاید هم از آرزوهایی که با بودنت به واقعیت تبدیل میشدند،از کارهایی که بخاطر تو انجام دادم . دیگه نمیخوام شروع کنم ، نمیخوام ادامه بگم ...دوست دارم یک گوشه بشینم و تا به دل صبح موسیقی گوش بدم ، تو حال خودم باشم ، کسی هم کاری به کارم نداشته باشه .میخوام ساعت ها بشینم و به احساساتی که دفن شدند،فکر کنم...ولی فکر ، فکر ، فکر تا کجا.؟!تا کِی؟!باید تمومش کنم ، باید ادامه بدم ، به زندگی ، به زندگی ای که زیاد باهام مهربون نبوده.اما چیزی رو که ازش مطمئنم،این اولین بار نیست ، اولین بار نیست که زمین میخورم ، اولین باری نیست که نمیخوام ادامه بدم،تنها باشم ،این ناامیدی تکراریست.عادت کردم بهش،به دوست داشتن های ظاهری آدم ها ، ظاهر شیرین و باطن داغون آدم ها،به روایت های بی پایان عادت کردم و میدونم که در دل هر ناامیدی امیدی هست که من هنوز بهش پی نبردم ، در دل تاریکی نوری خفته است که فقط چند قدم با من فاصله دارد ، میدانم هر طوفانی انتهای شیرنی دارد و هر پایانی آغازی.آدم هایی هستند که دم به دقیقه به روم میارند که چقدر گوشه گیر شدم ، از همه دور شدم ، مثل معتاد ها ساعت ها به یک گوشه زل میزنم ، ساکت ساکت.میخوام وایستم مقابلشون و بلند فریاد بزنم،این افسردگی بی دلیل نیست ، این گوشه گیری،ترجیح تنهایی،دوری از اجتماع بی دلیل نیست ، همه ی این ها ریشه ی بی عدالتی دارند.بی عدالتی دنیا،این که من چیزهایی رو تجربه میکنم که هنوز درکشون هم برای من مشکله ، آدم هایی رو از دست میدم که شب و روز آیندم رو باهاشون تصور میکردم ، این که تمام آدم هایی که بخاطرشون حتی از خودم هم گذشتم به سادگی از من میگذرن،این که بخاطر ادامه دادند باید حتما به چیزی پایان بدم که نمیخوام.این ها عادی نیستن ، برای هیچکس ، همه ی این ها بی عدالتین .تضاد های جهان ، بی عدالتیه .فقر و ثروت،عشق و نفرت ، شب و روز ، خوب و بد ، ذهن و قلب ، منطق و احساس ، کوچک و بزرگ ، زشت و زیبا .همه ی این ها بی عدالیتند ، بی عدالتی هایی که برای تشکیل همین جهان ضروری هستند .بی عدالتی هایی که وجود انسان را سرشار کرده اند.وجود همه مایی که پر از خلق و خوی بی عدالتی است.من از همین جهان و انسان هایش اعتراض دارم ،من از خودم اعتراض دارم . اما بزرگرترین اعتراض من از خود من این است که نمیتوانم همین اعتراضم را بیان کنم .به هیچکس ...𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Wed, 17 Jun 2026 00:46:35 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/رنگین-کمان-چشمانش-zjo3gpe8m4y2رنگین کمان چشمانش،عمیق ترین ، زیباترین و پر معنا ترین و سرشار ترین رنگین کمانی بود که در طول عمرم دیده ام.با رنگ هایی فراتر از رنگ های رنگین کمان،گاهی رنگ برگ های تابستان،گاهی رنگ سیاهِ آسمان شب، گاهی رنگ اقیانوس پهناور ، گاهی رنگ خورشید درخشان ، گاهی رنگ قهوه ای تلخ همراه با شکلات شیری.عجیب بود ،اما همان قدر هم زیبا بود ، شاید هم بیشتر ...رنگ چشمانش هیچوقت ثابت نبود،شاید فقط از نظر من این گونه بود .چشمانش سراغ از رنگ هایی میگرفتند که برایم ناآشنا بودند ، چشمان او سراغ از دَرس هایی را میگرفتند که در زندگی ام تجربه نکرده بودم.چشمانش رنگ و بوی زندگی بر خود گرفته بودند.سیاهی چشمانش من را یاد روزهای قبل از او ، چشم های قهوه ای اش من را یاد تلخی سرنوشت ، رنگ سبز چشمانش من را یاد اولین بهار ، رنگ آبی چشمانش ، من را یاد موج های خروشان دریا و برق چشمانش من را یاد شادی های زندگی می انداخت.انگار که کاغذ های سفید و خالی زندگی ام با چشمان او رنگی بر خود گرفته بودند ، رنگ های گوناگون ، رنگ های رنگین کمان.بسیار زیبا بود ، اما ترسناک هم بود.با هر بار نگاه کردن به چشمانش ، میدانشتم که اگر روزی برود،زندگی ام سیاه تر از آنچه میشود که میتوانم تصور کنم.اما‌ هنوز متوجه رنگ چشماش نشده ام ، زمان کافی را نداشته ام ...و حالا تمام زندگی برایم تیره و تاریک شده است.چشمانش زیبا بود ، اما متفاوت ، ترسناک ، عجیب و سرشار از دروغ.راستی ...برایم سوال است:چشم هایش واقعا چه رنگی بود.؟(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Mon, 15 Jun 2026 17:56:17 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/رقص-باد-در-سکوت-cmz6quctcxx0نشسته ام مقابل پنجره ی کوچک اتاق ام ، بیرون را مینگرم .همه چیز میگذرد،پایان می یابد و از نخست آغاز میشود.برگ ها میریزند و مجددا میرویند،خورشید غروب میکند و دوباره طلوع میکند،برف ها میبارند و آب میشوند،انسان ها میمیرند و انسان های دیگری متولد میشوند،احساسات میمیرند و مجددا زنده میشوند.انسان ها میروند،ولی در نهایت به آرامی باز میگردند.اما اگر هیچ کدام از رفت ها ، برگشتی نداشته باشند،چه باید کرد.؟!برگ ها بریزند و دیگر نرویند،خورشید غروب کند اما هیچوقت طلوع نکند و تاریکی همه جا را فرا گیرد.مردم بروند ولی بدون هیچ برگشتی...آنگاه تکلیف معشوق چیست.؟با فکر کردن به تاریکی مطلق که هنوز با رفتن نور خورشید به سراغم نیامده است،به آمدنت امیدوارم.به طلوع خورشید امیدوارم ، به رقص نور در سایه ها ، به بهاری سبز،به زمستانی سرد امیدوارم.به آمدن تو نیز امید دارم.اما اگر انتظار این برگشت،جان من را از من بگیرد؛چه باید بکنم.؟!اگر روز هایم برای این برگشت کافی نباشند ، چه باید بکنم.؟!ساده بگویم:جانم به قربان قدم هایی که در راهَم بگذاری؛اما آن گه که عمرم به سَر رسد و زمانم به پایان ، دویدن پاهایت نیز تاثیری بر مرگ من نخواهد گذاشت.𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Mon, 15 Jun 2026 17:18:29 +0330https://virgool.ir/@424008_ra/خداحافظی-امروز-lhga0kgdqupyمعمولا اهل آرزوی خوشبختی کردن ، برای کسی که آرزو میکردم باهاش خوشبخت باشم ، نیستم.ولی با این حال آرزو میکنم همیشه بخندی...آخه لبخندت واقعا شیرین بود.مدت زیادی گذشت ، گذشت ، گذشت ...اما من هنوزم فراموشت نکردم.صدات رو ، لبخندت رو ، حرف هات رو ، چشمات رو ، دستات رو...میدونم نیستی ،میدونم نمیخونی،نمیبینی،حتی اگه ببینی هم برات مهم نیست،مثل یک غریبه،بی تفاوت فقط مثل یک داستان میخونی و میگذری.کاش منم مثل تو بودم...راحت میگذشتم،از همه چی.از تو ، از لبخندت ، از چشم هات ، از حرف هات ، از خودم ، از زندگی،از همه.درسته خیلی کم بودی ، ولی توی همون مدت کم،شیرین ترین روزهای من رو ساختی ، حتی شاید تو بعضی هاشون رو نفهمی،بعضی از ساده ترین اولین ها رو ، شاید هم فقط برای من ، اولین بود.مثل دونه های درشت برف تو زمستان که هنگامی کنارمت بودم،به چشمم نمیومد...یا مثل سردترین زمستان و برف ها که با یک تبسم خورشیدی ساده ی تو تبدیل به گرم ترین زمستان میشد.یا حسی که با نگاه کردن به سیاهی چشم هات پیدا میکردم.حسی که با شنیدن صدای قدم هات بهم دست میداد،حس آرام و قرار گرفتن و صامت شدن تمام جهان وقت هایی که دست هات رو میگیرفتم.....امروز هم مثل بقیه ی روزها دلتنگت بودم ، گفتم بنویسم برات.راه دیگه ای جزء این ندارم.از نظر من اون لبخند های شیرین ، لااقل لیاقت یک خدافظی رو دارن.خداحافظ.(:𝐑𝐚𝐡𝐚𝐑𝐚𝐡𝐚Sun, 14 Jun 2026 01:27:07 +0330