https://virgool.ir/feed/@3pa.writerfa2026-11-10 23:12:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@3pa.writerhttps://virgool.ir/@3pa.writer/بند-باریک-آبی-n5jekuqhvypbچطور آدم دل می‌بنده؟ دل می‌بازه؟ به چی؟ به کی؟ به مو، به نگاه، به لبخند؟من امروز دلم رو باختم. در یک قمار؛ قماری سنگین.دستم رو رو کردم. توش چند نخ سیگار بود، کلی غدیت، کلی جدیت، کلی دوری از انسان‌ها و روحیه‌ای دور از خراباتی‌ها. دست بدی نداشتم. همان چند نخ سیگار هم معمولاً کافی بود.او هم دستش را رو کرد.قبلاً بازی کردنش را دیده بودم. موهای بلند، لخت، زردِ روشن، به رنگ خوشه‌های گندم آفتاب‌خورده؛ با چند سانتی‌متر ریشه‌ی مشکی که از زیرشان بیرون زده بود. پوست سفید، پیرسینگ‌های متعدد، آرایش چشم، لنزهای رنگی.هر روز و هر بار همین کارت‌ها را بازی کرده بود.من هم آمادگی داشتم. دستش حریف غدیت و جدیت و روحیه‌ی مالکیت‌طلب و دور از خراباتی‌های من نمی‌شد. تازه هنوز سیگار را داشتم، قهوه را، حتی کاغذ و قلم را.ولی این بار خسته بودم.ضعیف بودم.کارت‌هایم قاطی شده بود.او آمد. قهوه‌ای تلخ سفارش دادم. خودش سفارش را نگرفت؛ انگار داشت به یکی دیگر چیزی یاد می‌داد. ولی من از او غافل نشدم. همیشه کارت‌هایش برایم جذاب بودند؛ حالت باسنش، آن چند سانتی‌متر ریشه‌ی مشکی، و آبشار روشن موهایش که پشت سرش می‌ریخت، مثل طلایی کم‌رنگ زیر آفتاب.پیرسینگ‌های بینی‌اش با ظرافت انتخاب شده بودند؛ یک حلقه و یک نگین در لبه‌ی راست بینی. پیرسینگ گوش چپش هم انگار قرینه‌ی همان‌ها بود و وقتی موهایش را پشت گوش می‌زد، بیشتر به چشم می‌آمد.آرایش چشم‌هایش دقیق بود، با خط چشمی ظریف که دریای آبی چشم‌هایش را قاب می‌گرفت.لب‌هایش صورتی بود، گرم، نرم، براق، هوس‌انگیز.همه‌ی کارت‌هایش مثل قبل بودند. فقط این بار از دور نشانشان می‌داد.من هم این بار از دور کارت‌هایم را نشانش دادم.مثل همیشه قهوه‌ای تلخ سفارش دادم. تلخی قهوه با دود تیز و زننده‌ی سیگار قاطی شده بود. من را نگاه نکرد. تا آماده شدن سفارش چند نخ سیگار دود کردم.نشسته بودم که زیرسیگاری خواستم.کارت‌هایم هنوز برنده بودند.دوست داشتم بیاید و با من بازی کند، اما نیامد.همراهم رسید. حرف زدیم و سیگار کشیدیم که ناگهان از دور کارت تازه‌ای دیدم.کارت عجیبی بود.تا آن روز بازیش نکرده بود.دست‌هایش را برای آرایش گیسوانش بالا برده بود و من، از پشت هم‌صحبتم، کمرش را دیدم.آن بدن سفید و بی‌نقص.آن خط وسط کمر.من مبهوت ماندم.در دستم دنبال کارتی برای مقابله می‌گشتم؛ چیزی برای دفع خطر باخت.کارت سیگار را رو کردم.سیگار همیشه جواب می‌داد. جوکر قرمز من بود و تا آن لحظه داشت بر همه‌چیز می‌چربید.آرامم کرد.اما آه...آن، کارت آخرش نبود.لحظه‌ای بعد دوباره دست‌هایش میان موهایش رفت و بازوانش بالا آمد.من خیره، با دهانی نیمه‌باز، کارت‌هایم را زیر و رو می‌کردم.جوکر قرمز دیگر جواب نمی‌داد.باید کارت دیگری پیدا می‌کردم. چیزی که دست‌کم درد باخت را کمتر کند.ولی نبود.احتمالاً از خستگی جایی جا گذاشته بودمش؛ شاید میان همان سه دفعه‌ای که آن سه طبقه‌ی کذایی را بالا و پایین رفته بودم، شاید هم پنج بار.حالا شما به دل نگیرید.در آن کارت، گودی کمری بود که در تمام زندگیم بزرگ‌ترین نقطه‌ضعفم بوده. خط وسط کمرش روی ستون فقرات، مثل نهری از میان دو کوه جاری شده بود؛ و چه گوارا بود اگر می‌توانستم جرعه‌ای از آن برای جاودانگیم بنوشم.اندکی بیشتر نگاه کردم.دست‌هایش کمی بالاتر رفت.این بار بند باریک لباس زیر آبیِ روشنش پیدا شد.ظریف، کم‌رنگ، تقریباً بی‌صدا.اما همان‌قدر کافی بود.تمام.من قمار را باختم.کارت‌هایم از دستم ریختند. دستم خالی شد. دست‌هایم لرزید.قلبم جایی همان حوالی ماند؛ لای همان بند باریک آبی.من برای این آماده نبودم.من بازنده بودم، اما هیچ‌وقت آن‌قدر شجاع نبوده‌ام که باخت خودم را اعتراف کنم.پس کارت‌هایم را روی میز گذاشتم؛ غدیتم، جدیتم، همه‌ی آن چیزی که خیال می‌کردم دارایی من است.قهوه‌ام را حساب کردم.سرم را پایین انداختم.و رفتم.3pa.writer3pa.writerSun, 20 Sep 2026 13:38:04 +0330