https://virgool.ir/feed/@30salegiآرزوی کودکی‌ام بیست‌ساله‌شدن بود، سی‌سالگی را حتی در خواب هم نمی‌دیدم!fa2026-11-11 18:03:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@30salegihttps://virgool.ir/@30salegi/آیا-قوانین-محدودیت-پوشش-در-همهجای-دنیا-وجود-دارند-frf4ntpnsjjyآیا تا حالا استدلالِ "همه‌جای دنیا قوانین محدودیت پوشش خودشون رو دارن" به گوشتون خورده، بیاین یه کم بررسی کنیم و ببینیم چقدر این استدلال درسته. توی این پست چیزهایی که از قوانین مربوط به پوشش چند کشور مختلف توی منابع اینترنتی پیدا کردم رو لیست می‌کنم. لطفا در صورتی که اطلاعات نادقیقی در این پست مشاهده کردید از طریق نظر دادن به بهتر کردن این پست کمک کنید.اسپانیااسپانیا هیچ قانونی برای منع برهنگیِ کامل در اماکن عمومی ندارد. بعضی از ایالت‌ها مثل بارسلون، برهنگیِ کامل در خیابان را ممنوع کرده‌اند.استرالیادر استرالیا پوشاندن آلت تناسلی اجباری می‌باشد. در بعضی قوانین محلی به پلیس امکان بیرون کردن افراد از محل‌ها به خاطر نپوشاندن سینه هم داده شده است.با این‌حال شیردادن زن‌ها به بچه یک حق شهروندی است و کسی را نمی‌توان به دلیل نپوشاندن سینه هنگام شیر دادن اجبار به ترک محل یا جریمه کرد.آلمانبه طور کلی برهنگیِ کامل به شرطی که به عنوان یک عمل جنسی در فضای عمومی انجام نگیرد آزاد است. در مواردی دوچرخه‌سواریِ برهنه به عنوان آزار عمومی شناخته و جریمه شده است.اماراتدر اکثر محل‌های عمومیِ امارات تابلوهایی برای نشان‌دادن لباس مناسب نصب شده‌اند. لباس مناسب معمولا لباسی‌است که از شانه تا پایین زانو را بپوشاند.پوشیدن لباس شنا در ساحل اشکالی ندارد، اما پوشاندن سینه اجباری است. با این حال تخطی از این قانون جریمه‌ای نداشته و فقط تذکر در پی دارد.آمریکاقوانین مربوط به محدودیت پوشش می‌تواند در هر ایالت آمریکا متفاوت باشد. در بعضی از ایالت‌ها و شهرها برهنگیِ کامل منع قانونی ندارد، اما در مکان‌های محدودی همه‌ی بدن به غیر از سر، شانه‌ها و پاها باید در اماکن عمومی پوشانده باشند.شیردادن مادر در اماکن عمومی در اکثر ایالت‌ها یک حق شهروندی شناخته می‌شود اما در بعضی دیگر ایالت‌ها در صورتی که موجب نمایش سینه شود ممنوع است.بعضی ایالت‌ها مانند فلوریدا ساحل‌های مخصوصی برای برهنگیِ کامل دارند.اوگانداپوشیدن شلوارک یا دامن بالای زانو برای زنان ممنوع است و می‌تواند محکومیت در پی داشته باشد.ایرانپوشاندن تمام بدن به غیر از کف دست‌ها و پاها و صورت برای زنان اجباری است.برزیلدر برزیل قانون ناخوشایندیِ اجتماعی می‌تواند منجر به دستگیری یا جریمه‌ی افراد به خاطر برهنگیِ کامل شود.بریتانیابرهنگیِ کامل تقریبا در هیچ‌جای بریتانیا غیرقانونی نیست. با این حال برهنگیِ کامل در مواردی (مانند انجام عمل جنسی در فضای عمومی) می‌تواند جریمه و محکومیت در پی داشته باشد.زلاندنوبرهنگیِ کامل در زلاندنو ممنوع نیست، اما ممکن است در صورت شکایت خصوصی جریمه‌ای برای فرد درنظر گرفته شود. برهنگیِ کامل در ساحل‌ها اشکالی ندارد.سنگاپوربرهنگیِ کامل در سنگاپور ممنوع می‌باشد.سوداندر سودان زن‌ها باید در اماکن عمومی لباس بلند و جوراب بپوشند. پوشیدن شلوار برای زن‌ها ممنوع است و می‌تواند محکومیت در پی داشته باشد. هم‌چنین داشتن آرایش زنانه برای مردان ممنوع است.فرانسهپوشاندن آلت تناسلی و سینه به غیر از در نزدیکیِ محل‌های مخصوص شنا اجباری است. هم‌چنین پوشیدن نقاب یا روبنده در فرانسه ممنوع است.قطردر قطر لباس باید از شانه تا پایین زانو را بپوشاند و تنگ یا بدن‌نما نباشد. هم‌چنین کف پا نباید در معرض دید عموم باشد.کانادابرهنگیِ کامل در کانادا ممنوع نیست، اما اگر برهنگیِ کامل یک فرد از طرف دادگاه ناخوشایند شناخته‌شود می‌تواند محکومیت در پی داشته باشد. با این حال و با ارجاع به موارد قانونی که درگذشته رخ‌داده اند، نپوشاندن سینه و برهنگیِ کامل در محل‌های مخصوص شنا نمی‌توانند ناخوشایند شناخته شوند. کره شمالیداشتن موی بلند برای مردها و پوشیدن شلوار برای زن‌ها ممنوع است.عربستانپوشاندن تمام بدن به غیر از کف دست‌ها و پاها و سر برای زنان اجباری است. هم‌چنین پوشیدن لباس زنانه برای مردان ممنوع است.هلندبه طور کلی برهنگیِ کامل آزاد است، مگر در اماکنی که دادگاه تشخیص دهد محل مناسبی برای برهنگی نیستند. با این حال دولت محل‌های (پارک‌ها، خیابان‌ها و ...) مشخصی را به عنوان محل مناسب برای برهنگی معرفی می‌کند تا اجرای قانون راحت‌تر باشد.هندپوشیدن لباس زیر در هند اجباری و طبعا برهنگیِ کامل ممنوع است. هرچند پوشاندن سینه برای زن‌ها اجباری است، اما در مراکز توریستی این قانون به‌طورکامل اجرا نمی‌شود.منابع:https://en.wikipedia.org/wiki/Clothing_laws_by_country#International_laws_and_customs_and_cultureسی سالگیسی سالگیThu, 13 Jun 2019 03:30:25 +0430https://virgool.ir/@30salegi/سقوط-jmwuhlozaowtدیدن مادرم بعد از بیش‌تر از سه‌سال من را در هپروت عجیبی برده‌است، گذرزمان مثل همیشه حس نمی‌شود. فقط سه‌روز گذشته است و نمی‌خواهم تمام دل‌تنگیم را در همان چند روز اول رفع‌کنم. می‌خواهم ساعت‌ها برایم حرف بزند و برایش حرف بزنم، از همه‌ی چیزهایی که در این سه‌سال و اندی به آنها و ما گذشته‌است. از خواب پریدن با هیجان زیاد و بدنِ خیس از عرق اتفاق غریبی برای من نیست. این‌بار اما حال بدتری دارد، نمی‌دانم چه چیزی در ذهنم می‌گذرد که سعی می‌کنم از پله‌ها پایین بروم. شاید می‌خواهم بقیه را با روشن کردن چراغ بیدار نکنم. میان پله‌ها، احساس می‌کنم در حال از دست دادن کنترلم روی حرکاتم هستم. احساس خطر می‌کنم، خطرِ سقوط. سعی می‌کنم با صدایی که به‌اندازه‌ی بیدار کردن همسرم بلند و به‌اندازه‌ی بیدار نکردنِ بقیه کوتاه است صدایش کنم. ساااارااا ... .چند مرد قوی‌هیکل و غریبه دست و پایم را گرفته‌ و مرا جایی می‌برند، سعی می‌کنم با تمام قدرتم از دستشان فرار کنم. شبیه کابوسی وحشتناک است، اما نه یک کابوس معمولی. خوابم می‌برد. باز بیدار می‌شوم، مردهای غریبه هم‌چنان بی‌رحمانه در حال بردن من هستند. ناگهان مادرم یا همسرم را دور ایستاده می‌بینم، کمک می‌خواهم. به شدیدترین شکلی که می‌توانم تقلا می‌کنم، بی‌فایده است. خوابم می‌برد. ناگهان نور پارکینگ خانه را در شب می‌بینم. کوچه انگار خیس است، باران می‌آید؟ رقص نورهای رنگی چشمانم را عجیب آزار می‌دهند. خوابم می‌برد.چشمانم را باز می‌کنم، این بار کمی آرام‌تر، روی تختی در اتاقی کوچک اما نورانی خوابیده‌ام، مردی قوی‌هیکل بالای سرم نشسته و سعی می‌کند تکان نخورم. ناخودآگاه سعی می‌کنم از جایم بلند شوم، اجازه نمی‌دهد. هرچه می‌پرسم کجا هستم جواب‌های نامفهوم می‌دهد. تازه چشمم به بیرون می‌افتد، در خیابان هستم. چیزی مثل پتک در سرم صدا می‌دهد، من در آمبولانس هستم. چرا مرد کنار من عصبانی به نظر می‌رسد؟ از او می‌پرسم "کجا داریم می‌ریم؟". باز هم جوابی نامفهوم می‌دهد. کم‌کم همه‌چیز بیشتر برایم روشن می‌شود، حالم خوب نبود، میان پله‌ها بودم، خوابیدم و حالا اینجا. اما چرا؟ کم‌کم حرف‌های نامفهوم مرد معنا پیدا می‌کند. شروع به فهمیدن انگلیسی حرف‌زدن او می‌کنم. کبودی بزرگ روی دستش را نشانم می‌دهد، می‌گوید من گازش گرفته‌ام. به فارسی عذرخواهی می‌کنم و او با کمی عصبانیت می‌گوید که فقط انگلیسی متوجه می‌شود. من گیج‌تر از این حرف‌ها هستم، طول می‌کشد تا بتوانم به انگلیسی جوابش را بدهم.آمبولانس می‌ایستد و درهای آن باز می‌شوند، چند مردِ دیگر منتظر ما هستند. فضا برایم آشناست، همان بیمارستانی که یک سال پیش دخترم در آن به‌دنیا آمد. تازه متوجه می‌شوم لباس زیادی به تن ندارم و همان‌هم خیس از عرق است. پایم درد شدیدی می‌کند و زبان و دهنم می‌سوزد، به نظر زخمی شده‌باشند.سی سالگیسی سالگیSat, 07 Jul 2018 05:26:32 +0430https://virgool.ir/@30salegi/سردرد-vys2zc6eciz9سردرد همیشه عضو ثابت زندگیِ ما بوده، یکی از نشانه‌های بزرگ شدنمان. از وقتی یادم می‌آید، همیشه بهانه‌هایی برای سردرد داشتن داشته‌ام. مشغله‌ی زیاد، بی‌خوابی، استرس یا سرماخوردگی و ... . دوای سردرد همیشه چای، قهوه یا حداکثر یک قرص مسکن بوده. تنها باری که سردرد را جدی گرفتم به اصرار همسرم بود که نتیجه‌اش دیدن یک دکتر مغزواعصاب در تهران و تجربه‌ی بدِ رفتن داخل تونلِ تنگ MRI بود. جواب همان‌طور که انگار همه مطمئن بودیم، عادی بود و این شد که سردرد همان اهمیت اندک خودش را هم برایم از دست داد.سال‌های بعد از مهاجرت، به جرات متفاوت‌ترین و عجیب‌ترین سال‌های زندگیِ من بودند. تغییرات ناگهانی و بزرگ، استرس‌های شدید و نگرانی‌های خیلی جدی. اتفاقات خیلی خوب، بعد از روزهای خیلی ترسناک و سخت. به دنیا آمدن دخترم که همه‌ی امیدمان به زندگی شد، همراه بود با روزهای طولانی و طاقت‌فرسا برای همسرم و من. سردرد در هیچ‌کدام از این روزها من را تنها نگذاشت. گاهی کمتر و گاهی بیشتر، اما چاره هم‌چنان قهوه و به ندرت قرص مسکن بود. از بیش‌تر از یک سال پیش، سردردهای هنگام اضطراب با خودشان یک حس دیگر هم می‌آوردند، کرختیِ دست و پا. کرختی هم حسِ غریبی نبود، همه تجربه‌اش را بعد از خستگی یا کار زیاد داشته‌اند. ولی کرختی در آن روز‌ها بیشتر خودش را نشان می‌داد. طولی نکشید که فهمیدم کرختی را در سمت چپ بدنم بیشتر احساس می‌کنم. باهوش‌تر از آن بودم که بدانم یک جای کار اشتباه است، و ترسوتر از آن که بخواهم خیلی پیگیرش شوم. چند ماه با آن کنار آمدم، اما ناراحتی‌ها هم‌چنان ادامه داشتند، کرختی‌ها جدی‌تر و شبیه به ضعف شدند. گاهی مطالعه‌ای درباره‌ی نشانه‌هایم می‌کردم و می‌دانستم شبیه به مشکلات سیاتیکی هستند، اما از یاد‌‌آوریِ مشکل سیاتیکِ مادرم به وحشت می‌افتادم. روی روزهای خوبی که حالم بهتر بود تمرکز می‌کردم تا فکرهای ترسناک را فراموش کنم. هرروز ارتباط‌هایی بین نشانه‌ها با خستگی، استرس و ورزش‌نکردن کشف می‌کردم و زمان را می‌گذراندم.در چند ماهِ گذشته نشانه‌های بیشتری نمایان شدند و اصرار دوباره‌ی همسرم باعث شد به دیدن یک دکترِ عصب‌شناس بروم. مطب قدیمیِ دکتر، کاغذدیواری‌های کهنه، منشی‌های بدون لبخند و فرم‌های فوتوکپی گرفته‌شده، من را یاد دکتر رفتن‌های زمان بچگی می‌انداختند. نتیجه‌ی تست‌های سرپاییِ دکتر توصیه به ورزش کردن بیشتر، صبر کردن و تماس با دکتر در صورت تغییر کردن نشانه‌ها بود. ترسم باعث می‌شد از تشخیص دکتر احساس خوش‌حالی کنم.سی سالگیسی سالگیWed, 04 Jul 2018 20:34:08 +0430