https://virgool.ir/feed/@1398zaraدانشجوی پرستاریfa2026-11-11 09:45:04https://files.virgool.ir/upload/users/64314/avatar/KzuDZW.jpeghttps://virgool.ir/@1398zarahttps://virgool.ir/@1398zara/عقاید-یک-دلقک-ntrzvsev9zxfعقاید یک دلقک نوشته هاینریش بُل،نویسنده آلمانی است که جایزه نوبل ادبیات را از آن خود کرد.داستان روایت زندگی دلقکی به نام هانس شنیر از زبان خود اوست.هانس زاده ی خانواده ای ثروتمند و پروتستان است ولی لامذهب است و زندگی فقیرانه ای دارد و به نوعی از خانواده خود مطرود شده است.کل داستان در چند ساعتی که وارد زادگاه خود،بُن،شده تا زمانی که به قصد گدایی با گیتارش به ایستگاه راه آهن می رود،می گذرد.او در ابتدا سعی دارد با آشنایان خود تماس بگیرد و پول طلب کند.در این میان تنها ملاقاتی پر احساس با پدر ثروتمندش دارد،اما از این تقلاها پولی عایدش نمی شود‌. در خلال این ماجراها،خاطراتی از زندگی ۶ ساله اش با ماری را با خود مرور میکند.ماری معشوقه اوست و هانس دیوانه ی ماری است. او خود را "تک همسر" و تنها پایبند به ماری توصیف میکند.اما ماری به دلیل عقاید مذهبی اش هانس را ترک کرده است و با شخص دیگری ازدواج نموده است.هانس از بیماری مالیخولیا رنج میبرد و معتقد است دوای دردش الکل و ماری است.لذا بعد از جدایی از ماری،به الکل روی می آورد.او می گوید:دلقکی که به مشروب و الکل پناه ببرد،خیلی زودتر از شیروانی ساز مست سقوط خواهد کرد. اگرچه او به اعتقاد بقیه هنرمندی توانمند و با استعداد است اما در نهایت هنگام اجرای برنامه ای در بوخوم آسیب می بیند و با تنها یک مارک راهی بُن می شود. هانس شنیر شخصیتی بی ریاست و زبانی تند و تیز دارد.در جای جای کتاب با ساده دلی به خودش یادآور می شود که "ماری نمیتواند کارهایی را که با من انجام می داده با تسونفر انجام دهد چرا که عذاب وجدان می گیرد".او تنها،افسرده و غمگین و تلخ است و ترحم خواننده را برمی انگیزد.در کودکی و در بحبوحه ی جنگ جهانی دوم، مادر هانس خواهر ۱۶ ساله اش هنریته را راهی جنگ می کند.او همچنان در سوگ هنریته است و مادرش را مقصر می داند.او میگوید:ماری هنوز، آنطور که مادرم در واقع دیگر برایم وجود خارجی ندارد، نمرده است.من فکر می کنم برعکس اعتقاد مسیحی ها و کاتولیک ها،خیلی از انسان های زنده در واقع مرده اند و آنها که جان باخته اند،زنده هستند.او واکنش مادرش بعد از مرگ هنریته را اینگونه توصیف میکند:زمانی که خبر مرگ هنریته را به ما دادند، در منزل، میز را برای صرف غذا می‌چیدند، آنا دستمال سفره ی هنریته را که هنوز به نظر نمی رسید آنقدر کثیف شده باشد، داخل حلقه‌ی زرد رنگ مخصوص آن بر روی کمد گذاشته بود، و همه‌ی ما نگاه هایمان متوجه دستمال سفره‌ی هنریته شده بود که هنوز آثار قدری مربا و یک لک کوچک قهوه‌ای سوپ یا سس بر روی آن دیده می‌شد.برای اولین بار در زندگی ام به ارزش وحشتناکی اشیایی پی بردم که یک نفر بعد از مرگ و یا در زمان حیاتش بر جای می‌گذارد. مادر واقعا با وجود شنیدن خبر مرگ هنریته سعی کرد شروع به خوردن کند، مسلما او می‌خواست به این شکل بگوید: زندگی ادامه پیدا می‌کند یا چیزی شبیه به این، اما من دقیقا می‌دانستم: این تفکر او صحیح نیست،زندگی ادامه پیدا نمی کند،بلکه این مرگ است که ادامه خواهد یافت.هانس دوستان کاتولیک ماری را مقصر جدایی آنها می داند و از این رو به شدت عصبانی است.بطوریکه کشیشی به نام زومرویلد را تهدید به قتل میکند! او از زمین و زمان ایراد میگیرد و بی پرده انتقاد میکند؛ به خانواده‌اش،نازی ها، افراد نان به نرخ روز خور،کمونیست ها و بیش از همه به کاتولیک می تازد.شنیر به رغم تحصیلات اندکش،عقاید جالبی در مورد جامعه آلمان و وقایع اطرافش دارد.در عقاید یک دلقک میخوانیم: از اینکه می‌شنوم چیزی به نام وظیفه‌ی زناشویی وجود دارد و قانون و کلیسا زن را طبق قرار داد موظف به اطاعت از آن می کند دلواپس می شوم و ترس وجودم را فرا می‌گیرد. محبت و صمیمیت را نمی‌توان با زور در مردم بوجود آورد.مردم یا متوجه منظور من می شوند یا نمی شوند. من یک مفسر نیستم.فقیر بودن چیز وحشتناکی است، اما فقط به قدر بخور و نمیر داشتن هم رنج آورست، و این همان وضعیتی است که اکثر انسانها دچار آن هستند.فکر می کنم انسانها می توانند علیرغم داشتن ایدئولوژی های مختلف، حداقل نسبت به هم رفتاری انسانی داشته باشند.من به هیچ وجه چیزی را مسخره نمی کنم. این قدرت را دارم که به چیزی که نمی توانم درک کنم احترام بگذارم.تنهایی نه افتخار است نه عشق است نه هیچ کوفت دیگری! تنهایی نه افتخار است نه عشق است نه هیچ کوفت دیگری! تنهایی مرگ است؛ مرگ…هرگز نباید سعی در تکرار لحظات داشت، باید آنها را همانگونه که یک بار اتفاق افتاده‌اند فقط تنها به خاطر آورد.برای اولین بار در زندگیم می دیدم که عادی بودن یعنی چه: مجبور بودن به انجام کارهایی که میل انسان در آن نقشی ندارد ... این واقعیت که منتقدان خود قابل انتقاد هستند چیز زیاد بدی نیست ، عیب آن است که آن ها به برنامه ی خود به دید انتقادی نگاه نمی کنند و خود را عاری از نقص و اشکال می بینند و این خیلی ناخوشایند است. این واقعیت که منتقدان خود قابل انتقاد هستند چیز زیاد بدی نیست ، عیب آن است که آن ها به برنامه ی خود به دید انتقادی نگاه نمی کنند و خود را عاری از نقص و اشکال می بینند و این خیلی ناخوشایند است....کاتولیک ها این مهارت زشت را دارند.در پناه سدی از اعتقاد های جامد می نشینند و اصولی را که با جزمیت ساخته و پرداخته اند به اطراف می پراکنند،ولی وقتی آدم آنهارا با حقایق خدشه ناپذیرشان روبه‌رو می کند،لبخند میزنند و طبیعت انسانی را حواله می دهند. اگر من هنوز آنقدر ایمان و شهامت می داشتم که بتوانم دراین دنیا کاری انجام بدهم، جامعه ای را تشکیل می دادم که درآن فقط از کودکان ثروتمندان نگهداری و مراقبت شود، چون آدمهای احمق و بی شعوری هستند که همیشه واژه ی غیراجتماعی را برای فقرا بکار می برند. هر روز صبح، در هر ایستگاه بزرگ راه‌ آهن، هزاران نفر داخل شهر می‌شوند تا به سر ِ کارهای خود بروند و در همین حال، هزاران نفر دیگر از شهر خارج می‌شوند تا به سر کارشان برسند. راستی چرا این دو گروه از مردم، محل‌های کارشان را با یکدیگر عوض نمی‌کنند؟ عقاید یک دلقک غم انگیز به پایان می رسد.هانس شنیر با چهره ای گریم شده به ایستگاه قطار می رود و در انتظار بازگشت ماری و شوهرش از ماه عسل، آواز می خواند. عقاید یک دلقک داستان تلخی است که ممکن است در نظر مخاطبی که تنها به دنبال شنیدن قصه است چندان جذاب نباشد اما اگر کمی موشکافانه نگاه کنیم ، روایتی است زیبا که میتواند اشک خواننده را در بیاورد و حس همدلی و همدردی‌اش را برانگیزد و او را به تامل وادارد.|کم‌حرف هر دوگیتی||کم‌حرف هر دوگیتی|Tue, 13 Aug 2019 19:54:16 +0430https://virgool.ir/@1398zara/صد-سال-تنهایی-چگونه-گذشت-fkahpb0buli8صد سال تنهایی رمانی محبوب به زبان اسپانیایی در سبک رئالیسم جادویی و به زبان سوم شخص نوشته گابریل گارسیا مارکز است که جایزه نوبل ادبیات را نسیب او کرد.در این نوشته تجربه خودم از خواندن این کتاب را به اشتراک می گذارم.قبل از هر چیزی باید هشدار بدهم چرا که خطر اسپویل در کمین است:)اگر بخواهم هدف نویسنده را حدس بزنم،باید بگویم مارکز در پی توصیف و تشبیه زادگاهش -کلمبیا- و فرهنگ و سبک زندگی که در آن پرورش یافته در ضمن رویاپردازی و خلق داستان خویش بوده است.همچنین بیان آسیب ها و آنچه که جنگ برجای میگذارد و قدرت ظالمان پرنفوذ،همانند آنچه که در اعتراضات کارگران شرکت موز رخ داد.داستان جادویی آغاز می شود.در ابتدای امر علت مهاجرت بوئیندیا ها و شکل گیری دهکده ماکوندو،کله شقی خوزه آرکادیو بوئیندیا ،عجایب کولی ها و ملکیادس سحر آمیز این تصور را برایم به وجود آورد که داستان،چیزی شبیه قصه های شاه و پریان است و انتظار داشتم همین روال در تمام قصه حاکم باشد واوج بگیرد.اماداستان کم کم منطقی پیش می رود و هرازگاهی وقایع جادویی،ارواح،کولی ها و ملکیادس خودی نشان می دهند.خلاصه خواننده هر لحظه منتظر است وقایع تخیلی در خلال واقعیت رخ دهد و او را غافلگیر کند.نقاط اوج این غافلگیری ها در نظرم عروج دور از ذهن رمدیوس خوشگله و داستان مکاتیب در پایان داستان بود.نکته اصلی این است خیال و واقعیت آنچنان در هم تنیده اند و مرز بین آن دو کم رنگ است که هر اتفاق غیر منطقی در خلال داستان به راحتی برای خواننده باور پذیر می شود و این همان رئالیسم جادوییست.از ویژگی های دیگر صد سال تنهایی،توصیفات به جا و اغلب غیر جزئی و لذت بخش نویسنده بود.حقیر از توصیفات بیش از حد و روده درازی در داستان به هیچ وجه خوشش نمی آید.لذا این ویژگی کتاب برایم ارزشمند و حائز اهمیت است.به عنوان مثال سیر پیشرفت ماکوندو که طی چندین نسل از روستایی کوچک و ناشناخته که توسط خوزه آرکادیو بوئندیا پایه گذاری شده بود،به شهری در حال طرقی و متمول تبدیل می شود.ماکوندوگاهی پیش می آمد شخصیت ها را اشتباه بگیرم!به نظر می رسد نویسنده برخلاف تخیل بی نظیرش از ناتوانی در نام گذاری رنج می برد.در مجموع 5 خوزه آرکادیو،22 آئورلیانو ، 2 رمدیوس وجود داشت! الان اگر بپرسید خوزه آرکادیو دوم کیست 5 دقیقه مانند سیامک انصاری در شبهای برره به دوربین زل میزنم!اما نکته جالب این نام گذاری ها ،شباهت جادویی آئورلیانو ها و خوزه آرکادیو ها به یکدیگر است گویی تکه ای از روحی واحد در هر کدامشان وجود دارد.در سیر داستان وقایعی رخ می دهد که به خودم اجازه می دهم بابتشان نویسنده را به فحش بکشم!نخست،عشق آئورلیانو به رمدیوس 10 ساله بود.در ذهنم آئورلیانو را یکی از شخصیت های قوی و به شدت جذاب میدانستم و ناگهان ، به پدوفیل هوس بازی تبدیل شد که دختری 10 ساله را خواستگاری می کند.ازدواجی که منجر به مرگ رمدیوس بی نوا شد.دوم،شهوت چندش آور آمارانتا و برادر زاده اش آرکادیو است.گرچه این گونه شهوت در گوشه های داستان زیاد پیدا می شود،اما اشتیاق و میل آنها با وجود آنکه آمارانتا در جایگاه عمه و حتی مادر قرار دارد،به شدت توی ذوق می زند.در این داستان پر از زن های تسلیم شهوت (به نظر می رسد نویسنده فانتزی های جنسی خودرا چاشنی کرده است:))جای خالی یک عشق گرم و پرورش یافته به شدت احساس می شود.شخصیت هاشگفت انگیزتزین و استوارترین زن داستان بی شک اورسولاست.زی قوی که همه امور را مدیریت می کند و مراقب خانه و خانواده اش است.در جوانی از شوهرش دوری می کند مبادا که فرزندانش با دم خوک متولد شوند.اورسولا به طور شگفت انگیزی بیش از 120 سال عمر میکند و در این زمان طولانی،شاهد مرگ فرزندان و نوه ها و سختی های بسیاری است.بارها برایم سوال پیش می آمد که چرا اورسولا نمی میرد و این فرضیه به وجود آمد که شاید نویسنده نمیخواهد او هرگز بمیرد!هنگام مراسم تشیع جنازه سرهنگ خریندلو مارکز می گوید:خدانگهدار خریندلو !فرزندم!سلام مرا به کسانم برسان و به آنها بگو وقتی باران بند بیاید به سراغشان خواهم رفت.سرانجام پس از 5 سال بارش بی وقفه و ویرانگر،هنگامی که به زوال عقل دچار شده بود،مرد.پس از او دیگر کسی نتوانست خانه بوئیندیا را از سقوط نجات دهد.نه تلاش های سانتا سوفیا دلاپیداد و نه بازگشت آمارانتا اورسولا.راهنمای روابط بین شخصیت هاآمارانتا شخصیت عجیبی بود.کینه جو ،حسود و همیشه در حسرت عشق.همان حکایت با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن.نمیتوانستم تشخیص دهم دلیل ناکامی اش ناز کردن بی اندازه اش است و یا گرفتار ترسی بی پایان از آنچیزی است که همه عمر میخواست.ابتدا پس زدن پیتروکریسپی پس از سالها حسادت به خواهرش ربکا، سپس راندن سرهنگ خریندلومارکز.حتی آرکادیو را هم نتوانست بپذیرد.فلج شدن شاگرد مکانیک یک تراژدی بود.بعد از فراز و فرود ها و ناکامی ها و عشق های آبکی داستان،حقیقتا به عشق ممه و شاگرد مکانیک و پروانه های زرد امید داشتم.و اما سرنوشت تلخ ممه،نتیجه ایستادگی ممه در برابر فرناندای شرور چیزی جز تبعید به کلیسا نبود.و البته آئورلیانو!آئورلیانو به شدت یادآور سرهنگ آئورلیانو بوئندیاست.گرچه از مرگ فرناندا و رهاشدن از انزوای طولانی تحت استبداد او،روبه زوال رفت.مایل بودم از تغییر شخصیت آئورلیانو ،تاثیر دوستان جدیدش و فاضل اسپانیولی توضیحات بیشتری ارائه می شد.رابطه آمارانتا اورسولا و آئورلیانو هم از وقایع ناخوشایند داستان است.آمارانتا اورسولا شهوت آئورلیانو را به عشق به شوهرش ترجیح میدهد ونتیجه این رابطه کودک بیچاره ای با دم خوک است که زنده زنده طعمه ی مورچه ها شد.پایان داستان بسیار جالب و شگفت انگیز بود.آئورلیانو در غم و اندوه راز مکاتیب را کشف می کند و پی می برد مکاتیب ملکیادس همان داستان خانواده بوئیندیاست و می میرد.در کل،اگر داستانی با متنی روان، خیالی در آمیخته با واقعیت،غیر قابل پیش بینی و پر از شهوتِ جایگزین عشق را می خواهید،صد سال تنهایی را توصیه می کنم.|کم‌حرف هر دوگیتی||کم‌حرف هر دوگیتی|Tue, 13 Aug 2019 14:22:41 +0430