https://virgool.ir/feed/@12hhنوجوانی ۱۳ ساله از بابلfa2026-11-11 16:19:00https://files.virgool.ir/upload/users/4219997/avatar/2GwfWO.jpghttps://virgool.ir/@12hhhttps://virgool.ir/@12hh/معاهده-ورسای-من-و-آقا-تقوایی-sckrdu0zegrgجناب تقوایی سفارش یک داستان رو داده بودن که هم من بودم و هم ایشون.بعد چند ماه بالاخره منتشرش کردم.براتون باز میکنه؟ژوئن ۱۹۱۹وقتی تلفن زنگ خورد، من و آقا تقوایی در حال نوشیدن آبمیوه بودیم.جناب تقوایی گوشی را برداشت.چند کلمه ای حرف زد و تلفن را قطع کرد.«جواد، یک پرونده جدید داریم که باید ازش دفاع کنیم، پرونده‌ای که اگر بتونیم پیروز بشیم، ۵۰۰ میلیون دلار پول می‌گیریم.»با تعجب نگاهش کردم و گفتم: چقدر؟؟آقای تقوایی گفت: «ولی این سخت‌ترین پرونده‌ای هست که تا به حال داشتیم، باید از آلمان در معاهده ورسای دفاع کنیم.»با خوشحالی و حیرت گفتم: و اگر پیروز بشیم به علاوه ۵۰۰ میلیون دلاری که می‌گیریم اسممون به عنوان یکی از بزرگترین وکلای تاریخ ثبت می‌شه.ــ دقیقا.من و آقای تقوایی خیلی شیک پوش از هواپیمای شخصی خود پیاده شدیم و وارد کاخ ورسای شدیم.روسا و بزرگان کشورهای حاضر در جنگ دور هم جمع شده بودند.قبل از اینکه به اتاق اصلی جلسه ورود کنیم نماینده آلمان دست آقای تقایی را محکم فشرد و گفت: «دستم به دامنتان جناب تقوایی. آلمان در حال سقوط است. شما بهترین وکیل کشورتون هستید. و ما امیدواریم بتونید پیروز بشید. دستمزد پیروزیتون می‌تونه از ۵۰۰ میلیون تا ۷۰۰ میلیون دلار متغیر باشه.ــ بله متوجهیم. گروه ما متشکل از دو وکیل هست. ولی نه وکلای معمولی._ به امید پیروزی..وارد اتاق که شدیم، نماینده کشور فرانسه جوش آورده بود که آلمانی‌ها به خاکشان تجاوز کردند و مردمانشان را آزردند.نمایندگان بلژیک نیز نماینده فرانسه را همراهی می‌کردند.وقتی نمایندگان فرانسه و بلژیک ساکت شدند نوبت به نماینده انگلستان رسید.ایشان خیلی آرام‌تر از نمایندگان قبلی بودند.با آرامش تعداد کشته شدگان جنگ را گفتند و خون همه آنها را به گردن اتریش مجارستان و آلمان دانستند.اما نماینده آمریکا تصمیم گرفت سکوت کند.وقتی نوبت به دفاع رسید من و آقای تقوایی از روی صندلی بلند شدیم و ایستادیم.آقای تقوایی با صدای بلندی گفت: «طبق بحث تا اینجا آلمان باید از همه مستعمرات خود که خارج از اروپا هستند دست بکشد، غرامت پرداخت کند، ۱۰ درصد از زمین‌ها و قلمرو خود را تقدیم به شما کند و چند منطقه در آلمان هم تحت نظارت بین المللی قرار بگیرند، غرامت بپردازد و حتی ارتش کشور به ۱۰۰ هزار نفر کاهش یابد.»من ادامه دادم: «تازه محدودیت‌های نظامی به همین جا هم ختم نمی‌شود، طبق معاهده آلمان نمی‌تواند نیروی هوایی داشته باشد یا سربازگیری اجباری ممنوع می‌شود و اجازه داشتن تانک از کشور آلمان گرفته می‌شود. این انصافه؟»آقای تقوایی نیز گفت: «اول از همه بگم که درسته آلمان الان به عنوان آغاز کننده جنگ شناخته می‌شه ولی صربستانی‌ها ولیعهد فرانتس فردیناند را در کردند و اتریش مجارستان فقط میخواستم انتقام خون ولیعهد خود را بگیرد. و آلمان به عنوان متحد این کشور فقط می‌خواست به این کشور کمک کند.»اما نمایندگان متفقین مگر گوششان به این حرفها میرفت؟نماینده فرانسه و بلژیک دوباره جوش آوردند.آقای تقوایی گفت: لطفاً آرامش خود را حفظ کنید، من که نمی‌گم آلمان مقصر نیست فقط یکم از این مجازات‌ها کم کنید.نماینده آمریکا گفت: من هم موافقم. اگر الان به آلمان سخت بگیریم چند دهه بعد شاید بذر انتقام و خونخواهی که کاشتیم، خودمون رو نابود کنه.‌اما نمایندگان انگلستان و بلژیک نماینده آمریکا را متحد آلمان خواندند و او را با القابی مثل خائن خطاب کردند.سرانجام قرار دادی امضا شد که به آلمان مجازات های سختگیرانه‌ای را ترغیب کردند.و دفاع من و آقای تقوایی به عنوان وکیل آلمان هیچ فایده‌ای نداشت 😓محمدجوادمحمدجوادWed, 28 Oct 2026 14:35:06 +0330https://virgool.ir/@12hh/آخرین-دلدادگان-دژ-mbbc6gqeydgpحقیقتا با نوشتن این متن خدا را سپاس می گویم که چنین داستانی نوشتم. عاشق این داستان شدم خودم. خدایا ممنونم. ۱۴۰۵,۸,۵ (۶۱۷ هجری قمری ــ دژ ری ــ در جریان حمله مغولان)هر جای دژ را که می‌نگریستی، اجساد پاره‌پارهٔ مدافعان دژ را می‌دیدی. بر هر دیوار و سنگی، رد خون مدافعان حک شده بود. اما در این شب تاریک و سرد، که سربازان مدافع دژ با ناامیدی در اردوگاه خویش گوشه‌ای کز کرده بودند، هنوز نشانی از زندگی و زندگانی وجود داشت. دو دلداده در اتاقکی کوچک درون دژ کنار هم نشسته بودند و برای یکدیگر اشعار عاشقانه می‌خواندند. پسر، سربازی از رده‌پایین سپاه مدافعان ایران به نام عبدالملک بود. دختر، فرزند یکی از سردارانی بود که به دست مغولان کشته شده بود و عاشق و دلدادهٔ عبدالملک بود. عبدالملک او را «مهربان‌دخت» می‌خواند؛ زیرا بر این باور بود که او مهربان‌ترین دختر دژ است. اما نام اصلی‌اش فاطمه بود. درون اتاق، عبدالملک با دست‌هایی پینه‌بسته که سال‌ها نیزهٔ بلند ایرانی را در دست گرفته بودند، کاغذی زردرنگ و تاشده را در دست داشت و با صدایی آرام، بیت‌های عاشقانه را برای معشوق خویش نجوا می‌کرد. معشوق او نیز در کنارش نشسته بود و زیر لب، ابیات را زمزمه می‌کرد. کورسوی نور شمع، تنها فروزندهٔ این اتاق تاریک بود و لغزش شعلهٔ کوچک شمع، همچون رقص دختری با دامنی بلند به چشم می‌آمد. هنوز عبدالملک به بیت دهم نرسیده بود که داد و فریاد بسیاری از بیرون اتاق به گوش رسید. عبدالملک بی‌درنگ نیزه و کمان به دست گرفت و از اتاق بیرون زد. فاطمه نیز شمع به دست، به دنبال او بیرون رفت. عبدالملک از پیرمردی پرسید: «چه بر سرمان آمده است، پدرجان؟» مرد با صدایی گرفته گفت: «مغولان باز سودای خون‌ریزی کرده‌اند، پسر. بار دیگر به دژ یورش آورده‌اند.» عبدالملک با نگرانی پرسید: «در این هنگام از شب؟» پیرمرد چیزی نگفت و تنها زمزمه کرد: «لعنت کند خدا بر این وحشیان!» فرمانده بارمان، همهٔ پانصد سرباز باقی‌مانده را که عبدالملک نیز یکی از آنان بود، گرد هم آورد. فریاد زد: «بروید! بجنگید! مغولان را عقب برانید! برای ایران... برای مردمان این دژ!» همهٔ سربازان یک‌صدا فریاد برآوردند و سلاح به دست، شروع به بیرون رفتن از دژ کردند. عبدالملک تیری در کمان خود می‌نهاد که چشمش به فاطمه افتاد. فاطمه دست عبدالملک را محکم فشرد و گفت: «جانم به فدایت! مرو! مرو، ای معشوق من! مرو، عبدالملک! تو را به خدا، مرو!» عبدالملک نگاهی به او انداخت و با چشمانی گریان گفت: «اگر من نروم، پس چه کسی از این کشور و خاک و دژ دفاع کند؟ مهربان‌دخت، فاطمه! آیا من آن‌قدر بزدل هستم که هم‌وطنان خویش را به آغوش دشمن بسپارم و خود بنشینم و با خیال آسوده، ایشان را به جنگ تشویق کنم؟» فاطمه دست خود را از دست عبدالملک بیرون کشید و با گریه گفت: «فقط زنده بازگرد... تو را به خدا.» عبدالملک، نیزه به دست، به همراه هم‌رزمان خویش از دژ بیرون رفت. مغولان، سوار بر اسب و مشعل به دست، بیرون دژ در انتظار ایشان بودند. فرماندهٔ مغولان نعره‌ای بلند کشید و سواران مغول به پیادگان ایرانی یورش بردند. فرمانده بارمان، سردار ایرانی، فریاد می‌زد: «ما آخرین مدافعان این دژ هستیم! ما آخرین پناه ساکنان این دژ هستیم! بجنگید تا جان در بدن دارید! بجنگید، ای دلیران!» چون سپیده‌دم سر زد، زنان باقی‌ماندهٔ دژ، شیون‌کنان از دژ بیرون زدند و هر یک به جست‌وجوی پسران، پدران، برادران یا معشوق خویش، میان اجساد پاره‌پاره می‌گشتند. فاطمه فریاد می‌کشید: «کربلا شده است امروز اینجا! مردان دژ را کشتند و ما زنان بر جای ماندیم. خدایا، خداوندا، رحم کن! خدایا، خداوندا، رحم کن!» جسد عبدالملک هیچ‌گاه پیدا نشد. اما فاطمه همواره بر این باور بود که او با شجاعت تمام در برابر مغولان جنگیده و کشته شده است.محمدجوادمحمدجوادTue, 27 Oct 2026 20:06:31 +0330https://virgool.ir/@12hh/داستان-های-از-برنامه-شاعرانه-xfgksgqs3oatبرنامه شاعرانه تو پست قبل معرفی شد و حتما پیشنهاد می کنم بخونیدش. همونطور که توی پست قبل گفتم چند تا از داستان‌های جالبی که توی این برنامه بود رو براتون اونجا می‌ذارم تا شما هم از این برنامه عالی لذت ببرید. ۱آبدارچی شرکت مایکروسافتمرد بیکاری برای سِمت آبدارچی در مایکروسافت تقاضا داد. رئیس هیئت مدیره مصاحبه‌ش کرد و تمیز کردن زمین‌ رو به عنوان نمونه کار دید و گفت: شما استخدام شدین، آدرس ایمیل‌تون رو بدین تا فرم‌های مربوطه رو واسه‌تون بفرستم تا پر کنین و همین‌طور تاریخی که باید کار رو شروع کنین مرد جواب داد: اما من کامپیوتر ندارم، ایمیل هم ندارم! رئیس هیئت مدیره گفت: متأسفم. اگه ایمیل ندارین، یعنی شما وجود خارجی ندارین. و کسی که وجود خارجی نداره، شغل هم نمی‌تونه داشته باشه. مرد در کمال نومیدی اونجا رو ترک کرد.نمي‌دونست با تنها 10 دلاري که در جيبش داشت چه کار کنه. تصميم گرفت به سوپرمارکتي بره و يک صندوق 10 کيلويي گوجه‌فرنگي بخره. بعد خونه به خونه گشت و گوجه‌فرنگي‌ها رو فروخت. در کمتر از دو ساعت، تونست سرمايه‌ش رو دو برابر کنه. اين عمل رو سه بار تکرار کرد و با 60 دلار به خونه برگشت. مرد فهميد مي‌تونه به اين طريق زندگي‌ش رو بگذرونه، و شروع کرد به اين که هر روز زودتر بره و ديرتر برگرده خونه. در نتيجه پولش هر روز دو يا سه برابر مي‌شد. به زودي يه گاري خريد، بعد يه کاميون، و به زودي ناوگان خودش رو در خط ترانزيت (پخش محصولات) داشت. 5 سال بعد، مرد ديگه يکي از بزرگترين خرده‌فروشان امريکاست. شروع کرد تا براي آينده‌ي خانواده‌ش برنامه‌ربزي کنه، و تصميم گرفت بيمه‌ي عمر بگيره. به يه نمايندگي بيمه زنگ زد و سرويسي رو انتخاب کرد. وقتي صحبت‌شون به نتيجه رسيد، نماينده‌ي بيمه از آدرس ايميل مرد پرسيد. مرد جواب داد: من ايميل ندارم. نماينده‌ي بيمه با کنجکاوي پرسيد: شما ايميل ندارين، ولي با اين حال تونستين يک امپراتوري در شغل خودتون به وجود بيارين. مي‌تونين فکر کنين به کجاها مي‌رسيدين اگه يه ايميل هم داشتين؟ مرد براي مدتي فکر کرد و گفت:احتمالاً مي‌شدم يه آبدارچي در شرکت مايکروسافت۲ماجرای غریق نجاتفرهاد و هوشنگ هر دو بیمار یک آسایشگاه روانى بودند. یکروز همینطور که در کنار استخر قدم مى زدند فرهاد ناگهان خود را به قسمت عمیق استخر انداخت و به زیر آب فرو رفت.هوشنگ فوراً به داخل استخر پرید و خود را در کف استخر به فرهاد رساند و او را از آب بیرون کشید.وقتى دکتر آسایشگاه از این اقدام قهرمانانه هوشنگ آگاه شد، تصمیم گرفت که او را از آسایشگاه مرخص کند.هوشنگ را صدا زد و به او گفت: من یک خبر خوب و یک خبر بد برایت دارم. خبر خوب این است که مى توانى از آسایشگاه بیرون بروى، زیرا با پریدن در استخر و نجات دادن جان یک بیمار دیگر، قابلیت عقلانى خود را براى واکنش نشان دادن به بحرانها نشان دادى و من به این نتیجه رسیدم که این عمل تو نشانه وجود اراده و تصمیم در توست. و اما خبر بد این که بیمارى که تو از غرق شدن نجاتش دادى بلافاصله بعد از این که از استخر بیرون آمد خود را با کمر بند حولة حمامش دار زده است و متاسفانه وقتى که ما خبر شدیم او مرده بود.هوشنگ که به دقت به صحبتهاى دکتر گوش مى کرد گفت: او خودش را دار نزد. من آویزونش کردم تا خشک بشه...حالا من کى مى تونم برم خونه‌مون ؟۳خبرهای بدمرد ثروتمندی که مباشر خود را برای سرکشی اوضاع فرستاده بود ، پس از مراجعه مباشر ، از او پرسید :- از خانه چه خبر ؟مباشر : خبر خوشی ندارم قربان ! سگ شما مرد !!!- سگ بیچاره ! ولی چرا ؟؟؟ چه چیز باعث مرگ او شد ؟مباشر : پرخوری قربان !- پرخوری ؟ مگه چه غذایی به او دادید که تا این اندازه دوست داشت ؟مباشر : گوشت اسب قربان و همین باعث مرگش شد !- این همه گوشت اسب از کجا آوردید ؟مباشر : همه اسب‌های پدرتان مردند قربان !!!- چه گفتی ؟ همه آنها مردند ؟مباشر : بله قربان !!! همه آنها از کار زیادی مردند !- برای چه این قدر کار کردند ؟مباشر : برای اینکه آب بیاورند قربان !!!- گفتی آب ؟ آب برای چه ؟مباشر : برای اینکه آتش را خاموش کنند قربان !!!- کدام آتش را ؟مباشر : آه قربان ! خانه پدر شما سوخت و خاکستر شد !!!- پس خانه پدرم سوخت ؟؟؟ علت آتش سوزی چه بود ؟مباشر : فکر میکنم که شعله های شمع باعث این کار شد قربان !- گفتی شمع ؟ کدام شمع ؟مباشر : شمع هایی که برای تشییع جنازه مادرتان استفاده شد قربان !!!- مادرم هم مرد ؟مباشر : بله قربان !!! زن بیچاره پس از وقوع آن حادثه سرش را زمین گذاشت و دیگر بلند نشد قربان !!!- کدام حادثه ؟مباشر : حادثه مرگ پدرتان قربان !- پدرم هم مرد ؟مباشر : بله قربان ! مرد بیچاره همین که آن خبر را شنید زندگی را بدرود گفت !- کدام خبر را ؟مباشر : خبرهای بد قربان ! بانک شما ورشکست شد و اعتبار شما از بین رفت و حالا بیش از یک سنت هم در این دنیا اعتبار ندارید !۴زن و زندانزن نصف شب از خواب بیدار شد و دید که شوهرش نیست و به دنبال او گشت. شوهرش را در حالی که توی آشپزخانه نشسته بود و به دیوار زل زده بود و در فکری عمیق فرو رفته بود و اشک‌هایش را پاک می‌‌کرد و فنجانی قهوه‌ می‌‌نوشید پیدا کرد ...در حالی‌ که داخل آشپزخانه می‌‌شد پرسید: چی‌ شده عزیزم این موقع شب اینجا نشستی؟!شوهرش نگاهش را از دیوار برداشت و گفت: هیچی‌ فقط اون وقتها رو به یاد میارم، ۲۰ سال پیش که تازه همدیگرو ملاقات کرده بودیم ، یادته...؟!زن که حسابی‌ تحت تاثیر قرار گرفته بود، چشم‌هایش پر از اشک شد و گفت : آره یادمه...شوهرش ادامه داد : یادته پدرت که فکر می کردیم مسافرته ما رو توی اتاقت غافلگیر کرد؟زن در حالی‌ که روی صندلی‌ کنار شوهرش می نشست گفت : آره یادمه، انگار دیروز بود!مرد بغضش را قورت داد و ادامه داد : یادته پدرت تفنگ رو به سمت من نشونه گرفت و گفت: یا با دختر من ازدواج میکنی‌ یا ۲۰ سال می‌‌فرستمت زندان آب خنک بخوری ؟!زن گفت : آره عزیزم اون هم یادمه و یک ساعت بعدش که رفتیم محضر و...!مرد نتوانست جلوی گریه اش را بگیرد و گفت: اگه رفته بودم زندان امروز آزاد می شدم!۵ بیل گیتس در رستورانبعد از خوردن غذا بیل گیتس 5 دلار به عنوان انعام به پیش خدمت دادپیشخدمت ناراحت شدبیل گیتس متوجه ناراحتی پیشخدمت شد و سوال کرد : چه اتفاقی افتاده؟پیشخدمت : من متعجب شدم ....بخاطر اینکه در میز کناری دختر شما 50 دلار به من انعام داد. در حالی که شما که پدر او هستید و پولدار ترین انسان روی زمین هستید فقط 5دلار انعام می دهید !گیتس خندید و جواب معنا داری گفت :او فرزند پولدار ترین مرد روی زمینه و من پسر یک نجار ساده ام.پ.ن: خوب بود؟ خوشتون اومد؟ امر اره پارت دومش هم بزارم محمدجوادمحمدجوادTue, 13 Oct 2026 19:37:41 +0330https://virgool.ir/@12hh/معرفی-برنامه-la1nsqyg5fftسلام دوستان! 👋🌹یک برنامه پیدا کردم که به نظرم برای همهٔ شعر‌دوستان، شعرخوان‌ها و کسانی که به ادبیات فارسی علاقه دارن، خیلی مناسبه! اسم این برنامه **«شاعرانه»** هست. 📖این برنامه امکانات جالبی داره که می‌تونه ساعت‌ها سرگرمتون کنه و شما رو با دنیای شعر و ادب فارسی آشناتر کنه.📜 **دیوان بیش از ۲۰۰ شاعر!**یکی از ویژگی‌های جذاب این برنامه، وجود دیوان اشعار بیش از ۲۰۰ شاعر ایرانیه؛ از شاعران بزرگ و نام‌آشنایی مثل حافظ و سعدی گرفته تا شاعران دیگه‌ای که شاید کمتر باهاشون آشنا باشید. پس اگه دنبال شعرهای زیبا و دلنشین می‌گردید، این برنامه می‌تونه انتخاب خوبی براتون باشه.🎙️ **بعضی از اشعار به‌صورت صوتی!**جالب‌تر اینکه بعضی از اشعار این برنامه قابلیت پخش صوتی دارن؛ یعنی می‌تونید به شعرها گوش بدید و از شنیدن اون‌ها لذت ببرید، نه اینکه فقط به خوندنشون اکتفا کنید.📚 **داستان‌های کوتاه و سخنان زیبا**اما جذابیت برنامه فقط به شعر محدود نمی‌شه! یک بخش هم داره که در اون داستان‌های کوتاه و سخنان بسیار زیبا و آموزنده قرار گرفته؛ داستان‌هایی که ممکنه کوتاه باشن، اما حرف‌های بزرگی برای گفتن داشته باشن.برنامه رو می‌تونین خیلی راحت هم از گوگل پلی دانلود کنید.در پست بعدی می‌خوام چند تا از داستان‌های جالب و زیبایی رو که از همین برنامه پیدا کردم، در بخش داستان‌ها باهاتون به اشتراک بذارم.🌹 امیدوارم شما هم از این برنامه خوشتون بیاد و از خوندن شعرها و داستان هایش لذت ببرید. تان‌های زیباش لذت ببرید.محمدجوادمحمدجوادTue, 13 Oct 2026 19:32:27 +0330https://virgool.ir/@12hh/پسرکی-که-فلوت-می-نواخت-phr15glxyqaeپیش نویس: امیدوارم که ویرگول با من لج نداشته باشه و تصویر بالا براتون نشون بده این داستان رو برگرفته از این تصویر نوشتم که تصویر اثر آقای غریب پور هست. یک چالشی بود که باید برگرفته از چند تا نقاشی یک داستانی می‌نوشتیم که من این نقاشی را انتخاب کردم و این داستان رو نوشتم. پدربزرگم همیشه فقط یک داستان را تعریف می‌کرد؛ داستان پسرک خردسالی که با نواختن فلوت، پرندگان، به‌ویژه گنجشک‌های کوچک و زیبا را مجذوب خود می‌کرد. پسرکی مهربان و دل‌رحمی که تنها دوستانش، همین پرندگان کوچک و زیبا بودند. داستان را بیش از صد بار شنیده بودم. اما هر بار، با آنکه از لحن پدربزرگ هنگام تعریف کردن داستان خوشم می‌آمد، به نظرم می‌رسید داستان بیش از حد غیرواقعی و حتی کمی مسخره است. این شب یلدا هم مثل شب یلداهای قبل، پدربزرگم ما را دور کرسی جمع کرد و شروع کرد به تعریف کردن همان داستان همیشگی. «روزی روزگاری بود؛ مثل هر روز خدا. پسرک خردسالی بود و یک فلوت. پسرک هر روز به جنگل می‌رفت و برای خودش فلوت می‌نواخت. شب‌ها و روزها گذشت تا آنکه متوجه شد هر وقت فلوت می‌نوازد، پرندگان فراوانی دور او جمع می‌شوند. از بلبل و کبوتر گرفته تا گنجشک‌های کوچک، همه دور پسرک جست‌وخیز می‌کردند یا روی کلاه بزرگش می‌نشستند.» پدربزرگ ادامه داد: «هفته‌ها که گذشت، پسرک و پرندگان دوستان صمیمی هم شدند. پسرک دلِ جدا شدن از دوستان بالدارش را نداشت. هر روز به جنگل می‌رفت و برای آن‌ها فلوت می‌نواخت. سپس فلوت را کنار می‌گذاشت و با پرندگان بازی می‌کرد. سال‌ها گذشت. پسرک کوچک حالا تبدیل شده بود به مردی خوش‌تیپ و چهل‌ساله. بالاخره پسرک داستان ما که حالا مردی بزرگ و متشخص شده بود، تصمیم گرفت داستان زندگی خودش را برای فرزندانش بازگو کند. حالا پسران و دختران او فهمیده بودند که چرا سال‌هاست پدرشان هر روز به جنگل می‌رود و همراه خود فلوتی نیز می‌برد. فرزندان مرد بالاخره متوجه راز بزرگ خانواده‌شان شده بودند؛ رازی که سال‌ها در دل پدرشان مانده بود. گروهی از پرندگان و خاندان آن مرد با یکدیگر رابطه‌ای نزدیک داشتند. سال‌ها بود که جوجه‌های همان پرندگانی که در جوانی دوستان این مرد بودند، با فرزندان او نیز دوست شده بودند. سال‌ها گذشت... مردی که فلوت می‌نواخت، از دنیا رفت. اما رابطه میان پرندگان و خانواده آن‌ها تا نسل‌ها باقی ماند. فرزندان آن مرد، طبق آیین و رسمی که داشتند، هر روز به جنگل می‌رفتند و برای پرندگان فلوت می‌نواختند.» وقتی پدربزرگ داستان جالب و عجیبش را تمام کرد، کوچک‌ترین پسرعمویم، مهراد، پرسید: «پدربزرگ، چرا این پسرک فلوت‌زن هیچ‌وقت اسم نداشته؟» برادر مهراد نیز دنباله حرف او را گرفت و گفت: «آره پدربزرگ! تو هر داستانی که می‌خونیم، شخصیت اصلی اسم داره. چرا پسرک اسم نداره؟» پدربزرگ با مهربانی دستی به سر مهراد کشید و گفت: «پسرم، بعضی چیزها هیچ‌وقت نباید اسم داشته باشن.» قبل از آنکه پدربزرگ فرصت کند پاسخ پرسش مهراد را بیشتر توضیح دهد، صدای بلند رادین، پسرعمه‌ام، را شنیدم: «پدربزرگ! پدربزرگ! هنوز هم خانواده اون پسرک و پرنده‌ها با هم در ارتباطن؟ هنوز هم خانواده پسرک برای اون‌ها فلوت می‌زنن؟» محکم به شانه رادین زدم و گفتم: «از کجا معلوم این داستان واقعی باشه؟ نکنه این داستان به این مسخره‌ای رو باور کرده باشی! هرچقدر هم این داستان زیبا و جذاب باشه، باز هم فقط یه داستانه. اسمش روشه دیگه؛ داستانه. داستان!» اما پدربزرگ نگاه سنگینی به من انداخت و با همان مهربانی همیشگی گفت: «داری اشتباه می‌کنی، سینا. هرکس برداشت خودش رو از این داستان داره. اما من یقین دارم که این داستان واقعیه.» خندیدم. «امکان نداره پدربزرگ! اون‌قدر داستان خوندم که بفهمم کدومشون خیالیه و کدومشون واقعی. آخه دوستی پرنده‌ها و آدم‌ها؟ چرا پرنده‌های خوش‌صدا باید از صدای فلوت یه پسرک تنها خوششون بیاد؟» مهراد و رادین به من چشم دوخته بودند. نمی‌دانستم لحنم تند شده بود یا نه، اما این سؤال همیشه در ذهنم بود. داستان پدربزرگ جذاب بود، ولی بیش از اندازه غیرواقعی به نظر می‌رسید. آه بلندی کشیدم. بالاخره هرچه در دلم بود، گفته بودم. دو سال بود که مدام همین داستان را می‌شنیدم و هر بار بیشتر مطمئن می‌شدم که این داستانی مسخره و غیرواقعی است؛ داستانی که شاید جذاب باشد، اما نمی‌توانستم باورش کنم. پدربزرگ با مهربانی به من خیره شده بود. گفت: «آروم باش، سینا. گفتم که هرکس یه برداشت از این داستان داره.» آن شب، وقتی به خانه برگشتیم، فقط حرف پدربزرگ بود که در گوشم می‌پیچید. حتی هنگام خواب هم نمی‌توانستم آن جمله را از ذهنم بیرون کنم. «من یقین دارم که این داستان واقعیه.» صبح روز بعد، وقتی از خواب بیدار شدم، مامان زهرا گفت: «صبح پدربزرگ زنگ زده بود. گفته بود می‌خواد ببینتت.» تعجب کردم، اما چیزی نگفتم. با خودم فکر کردم شاید پدربزرگ می‌خواهد درباره داستان با من صحبت کند؛ شاید می‌خواهد قانعم کند که داستان واقعی بوده، یا حتی شاید از دستم عصبانی است، چون دیشب با او تند برخورد کرده بودم. وقتی وارد خانه پدربزرگ شدم، احساس عجیبی داشتم. هر لحظه احساس می‌کردم قرار است به خاطر کارهای بدی که دیشب انجام داده بودم، تنبیه و مجازات شوم. با آنکه عقیده‌ام درباره داستان تغییر نکرده بود، از رفتار خودم پشیمان بودم. غرق در افکار خود بودم که ناگهان مادربزرگ صدایم زد و مرا به اتاق پدربزرگ راهنمایی کرد. با تعجب به مادربزرگ خیره شدم و گفتم: «اتاق پدربزرگ؟» مادربزرگ سرش را تکان داد. گفتم: «ولی اونجا اتاق ممنوعه‌ست!» مادربزرگ گفت: «بهت می‌گم پدربزرگ گفته توی اتاق منتظرت باشه. لطفاً معطلش نکن.» به در بسته اتاق خیره شدم؛ اتاق ممنوعه. همه جای خانه پدربزرگ و مادربزرگ را مثل کف دستم می‌شناختم. فقط یک قطعه از این پازل بزرگ باقی مانده بود؛ اتاقی که سال‌ها هیچ‌کس اجازه نداشت قدم به آن بگذارد. از وقتی توانسته بودم معنای کلمات را درک کنم، به من آموزش داده بودند که هیچ‌وقت، به هیچ‌وجه، وارد اتاق ممنوعه نشوم. هر بار که از پدر و مادرم دلیل این قانون را می‌پرسیدم، پاسخ کاملی دریافت نمی‌کردم. با قدم‌هایی آرام به سمت اتاق ممنوعه حرکت کردم. دستگیره را آرام فشردم و برای نخستین بار درون اتاق ممنوعه را دیدم. اتاقی عریض و بزرگ. لوستری بزرگ از سقف آویزان بود و فضای اتاق را روشن می‌کرد. اتاق حال‌وهوای قدیمی خود را حفظ کرده بود. میز و صندلی کهنه‌ای گوشه اتاق قرار داشت و جای‌جای دیوار، عکس‌های گوناگون خودنمایی می‌کردند. پدربزرگ در حالی که به پشتی تکیه داده بود، با دست به من اشاره کرد. جلو رفتم و با احترام سلام کردم، اما پیش از آنکه حرفی بر زبان بیاورم، پدربزرگ جواب سلامم را داد و بی‌درنگ نقاشی کهنه‌ای را به دستم داد. در نقاشی، پسری حدوداً هشت یا نه‌ساله با کلاهی بسیار بزرگ و فلوتی در دست، میان هفت یا هشت پرنده ایستاده بود. نقاشی را با دقت نگاه کردم. گوشه‌های کاغذ تا خورده و زرد شده بود. گفتم: «این همون پسرکه؟» پدربزرگ بی‌آنکه حرفی بزند، سرش را به نشانه تأیید تکان داد. گفتم: «این نقاشی مال چه زمانیه؟» پدربزرگ گفت: «این نقاشی رو هشتاد و پنج سال پیش، پدر من وقتی بچه بود، از روی سنت و رسم خانوادگی‌مون کشیده.» شوکه شدم. «چی؟ رسم و سنت خانوادگی؟» پدربزرگ آرام گفت: «پسرم، خانواده ما سال‌هاست از یه رسم و سنت پیروی می‌کنه که از اجدادمون به ارث بردیم. یه سنت کهنه، اما زیبا، که پیوند دوستی بین انسان‌ها و پرنده‌ها رو پابرجا نگه داشته.» با ناباوری پرسیدم: «حتی شما هم برای پرنده‌ها فلوت می‌زدید؟» پدربزرگ لبخند کم‌رنگی زد و گفت: «رسم و سنت خانوادگی کهنمون رو نه من، نه پدرت و نه عموهات زیر پا گذاشتیم.» آه کشیدم. دیشب من فقط به داستان مورد علاقه پدربزرگم توهین نکرده بودم؛ بلکه به رسم و سنت خانوادگی خودم نیز توهین کرده بودم. برای نخستین بار، به آن داستان طور دیگری نگاه کردم. شاید آن پسرک هیچ‌وقت اسم نداشت، چون قرار نبود فقط یک نفر باشد. شاید داستان او، داستان خانواده ما بود...محمدجوادمحمدجوادTue, 13 Oct 2026 17:29:46 +0330https://virgool.ir/@12hh/بزرگداشت-حافظ-qhuafn3yuyagسلام دوستان ۲۰ مهر روز بزرگداشت خواجه شمس الدین محمد شیرازی، معروف به حافظ شیرازی هست. به همین دلیل غزل سوم دیوان حافظ شیرازی که غزل مورد علاقه من هست و اون رو حفظ هستم رو براتون می‌ذارم. امیدوارم از غزل حافظ نهایت لذت رو ببرید. غزل سوم حافظ اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافتکنار آب رکن آباد و گُلگشت مصلا را فغان کاین لولیانِ شوخِ شیرین کارِ شهرآشوبچُنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی استبه آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را من از آن حُسن روزافزون که یوسف داشت دانستمکه عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویمجواب تلخ می‌زیْبَد لبِ لَعلِ شَکَرخا را نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارندجوانان سعادتمند پند پیر دانا را حدیث از مُطرب و می گو و راز دهر کمتر جوکه کس نَگشود و نگشاید به حکمت این معما را غزل گفتی و دُر سُفتی بیا و خوش بخوان حافظکه بر نظم تو اَفشانَد فَلَک عِقدِ ثریا رامحمدجوادمحمدجوادMon, 12 Oct 2026 15:56:24 +0330https://virgool.ir/@12hh/تاج-برمکی-بخش-دوم-fdlzdgv4vu8xاوّلِ دفتر به نام ایزدِ داناصانِع، پروردگار، حیِّ تواناـــ سعدی هنوز مهر پرفروغ خورشید، زمین را روشن نکرده بود که سلطان فخرالدین محمدشاه برمکی، دو تن از فرماندهان باتجربه و طلایه‌داران سپاه خویش، ابومنصور بن سعید و سردار قطب‌الدین خان را به نزد خود فراخواند. سپس روی به ایشان کرد و گفت: «بروید، ای سرداران شجاع من! این افغانان شورشی را شکست دهید و فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، را که ما را سخت آزرده است، دستگیر کنید.» دو سردار چون فرمان پادشاه را شنیدند، بی‌درنگ شمشیر از نیام برکشیدند و خود را برای نبرد آماده ساختند. اندکی بعد، سپاه بزرگ و باشکوه سلطان جوان برمکی در نزدیکی کوهساران هرات آرایش جنگی گرفت. هزاران سرباز و دلیر، چشم به فرمان پادشاه دوخته بودند و انتظار آغاز نبرد را می‌کشیدند. چون همه سپاهیان آماده رزم شدند، سردار ابومنصور بن سعید به نزد شاه آمد و آمادگی لشکر را به آگاهی او رساند. سلطان فخرالدین محمدشاه برمکی نیز فرمان حمله صادر کرد و بدین‌سان، نبرد آغاز شد. از هر سو، سرداران و بزرگان لشکر فخرالدین محمدشاه بانگ برمی‌آوردند: «حمله کنید، ای دلیران! بجنگید، ای شیران!» نخست پیاده‌نظام سپاه به پیش تاخت و پس از آنان، سواران دلیر برمکی که به نیزه‌های بلند و تفنگ مجهز بودند، حرکت خود را آغاز کردند. گردوغبار از زیر سُم اسبان برمی‌خاست و بانگ جنگاوران در دشت می‌پیچید. اما هنگامی که دیده‌بانان سپاه به نزدیکی دژ هرات رسیدند و نیروهای افغان را در برابر خود دیدند، بی‌درنگ خبر آوردند که سپاه فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، بیرون از دژ موضع گرفته و آماده رویارویی است. ازاین‌رو، پیشروی لشکر متوقف شد تا فرمان بعدی صادر شود. پادشاه فخرالدین محمدشاه، خود بر اسب تیزپای خویش نشست و همراه پنجاه تن از سواران محافظ، از سپاه فاصله گرفت تا موقعیت دشمن را از نزدیک بررسی کند. در آن هنگام، فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، بر فراز باروی بلند دژ، بر تختی بزرگ از سنگ نشسته بود. چون شهریار برمکی را بیرون از صفوف سپاه خود دید، فرمان داد کمانی بلند برایش بیاورند. ملازمانش بی‌درنگ کمانی بلند با زهی باریک به نزد او آوردند. فریبرز خان کمان را به دست گرفت، چشم راست خود را تنگ کرد و چهره پادشاه ایران را که کلاه‌خودش آن را نپوشانده بود، نشانه رفت. سپس بانگی بلند برآورد و زه کمان را رها کرد. تیر با سرعت از کمان رها شد و در هوا به پرواز درآمد؛ اما به شهریار ایران‌زمین اصابت نکرد و به‌جای او، یکی از محافظان پادشاه را مجروح ساخت. شاه که دریافته بود از خطری بزرگ جان به در برده است، بی‌درنگ نگاهی به باروی دژ انداخت. فریبرز خان افغان و دو تن از ملازمانش سرهای خود را از روزنه‌ای در بارو بیرون آورده بودند تا سرنوشت فخرالدین محمدشاه را به چشم ببینند. چون پادشاه جوان نیز فریبرز خان را شناخت، با دست به سوی روزنه بارو اشاره کرد و بانگ برآورد: «به من بگو، ای عبدالحداد! آیا آن مرد نیرومند که پوستینی از پوست خرس بر تن دارد، فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، نیست؟» عبدالحداد نیز با دقت به روزنه باروی دژ خیره شد. سپس با شوق فراوان پاسخ داد: «آری، پادشاه! آری! عمرتان دراز و روزگارتان قرین عزت باد؛ او خود فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، است!» پادشاه فخرالدین محمدشاه بار دیگر نگاهی به باروی دژ انداخت و گفت: «بازگردیم. باید به سپاه خویش بازگردیم.» عبدالحداد سر فرود آورد و گفت: «اطاعت، شهنشاه!» سپس پادشاه و سواران محافظش به سوی سپاه برمکی بازگشتند. چون سلطان به سراپرده خویش رسید، با ابومهدی خان خراسانی، سردار قطب‌الدین خان، ابومنصور بن سعید و مشاور نظامی خود، ابراهیم خان مشاورباشی، به رایزنی نشست. پس از گفت‌وگوهای بسیار، همگی بر آن شدند که دژ هرات را محاصره کنند و راه رسیدن آب و آذوقه را به آن ببندند تا مردمان و سربازان درون دژ، بر اثر گرسنگی و تشنگی، ناچار به تسلیم شوند. سرانجام چنین تصمیم گرفتند که روز دوم نیز بدون نبرد سپری شود و ابومهدی خان خراسانی و افرادش، شبانگاه راه‌های ورود آب و آذوقه به دژ را مسدود سازند. اما گروه بزرگی از افغانان که شمارشان به هزار تن می‌رسید، در پیرامون دژ موضع گرفته بودند تا مانع از نزدیک‌شدن سربازان برمکی شوند و اجازه ندهند راه‌های تدارکاتی قلعه بسته شود. چون پادشاه فخرالدین محمدشاه از این امر آگاه شد، سخت برآشفت و به ملازمان خویش فرمان داد همه اسیران افغان را که شب پیش به دست سپاهیان افتاده بودند، به حضورش بیاورند. چون اسیران در برابر سراپرده شاه حاضر شدند، یکی از ملازمان پادشاه به نام یوسف بن رحیم، اعترافات آن چند ده اسیر را برای سلطان خواند. همه اسیران، جز دو تن از آنان، اعتراف کرده بودند که چند روز پیش از رسیدن سپاه بزرگ فخرالدین محمدشاه به هرات، از دژ بیرون آمده و در انتظار فرصتی مانده بودند تا به سپاه ایران شبیخون بزنند. محمدشاه برمکی که از ناتوانی در بستن راه آب و آذوقه دژ به خشم آمده بود، غضب خویش را بر سر اسیران فرو ریخت و فرمان داد همگی را گردن بزنند. پس از آن، به فرمان شاه، سر اسیران را بر نیزه‌ها نهادند و در نزدیکی دژ مستحکمهرات به نمایش گذاشتند. بانگ هلهله و فریاد سربازان برمکی در دشت پیچید؛ اما در پس این پیروزی ظاهری، محاصره هرات همچنان پابرجا بود و سرنوشت نبرد هنوز روشن نشده بود. ادامه دارد...سعدیا مردِ نکونام نمیرد هرگزمرده آن است که نامش به نکویی نبرندـــ سعدی محمدجوادمحمدجوادSun, 11 Oct 2026 17:31:14 +0330https://virgool.ir/Qalam-khaneh/تاج-برمکی-kcfzywist35lبه نام یزدان پاکداستان تاریخی ـــ تخیلی جدیدی را آغاز کردم. امیدوارم از این داستان خوشتون بیاد. ۱۴۰۵,۷,۱۴ پارت نخست — لشکرکشی به هرات پادشاه جوان ایران‌زمین، سلطان سوم از سلسلهٔ برمکیان، سلطان فخرالدین محمدشاه برمکی، با هشت هزار تن از سپاهیان خویش، از پایتخت خود، همدان، به سوی هرات روانه شد تا خان شورشی آن دیار را به بند کشد و به پایتخت بازگرداند. پس از پیمودن راهی دراز و گذشتن از شهرها و دشت‌های بسیار، سپاه برمکیان پس از چندین روز به مشهد رسید. سلطان و همراهانش در آنجا به زیارت حرم علی بن موسی الرضا رفتند و پس از زیارت، راه هرات را در پیش گرفتند. سرانجام سپاه برمکیان به هرات رسید. سلطان فخرالدین محمد، که بیست‌ودو سال بیش نداشت، به سرداران سپاه فرمان داد تا لشکریان را به برپا کردن خیمه‌ها و سراپرده‌های جنگی وادارند. طولی نکشید که خیمه‌ها و سراپرده‌های بزرگ و باشکوه سپاه پادشاه، در نزدیکی دژ مستحکم هرات، برافراشته شد؛ همان دژی که فریبرز خان افغان، خان شورشی هرات، در آن پناه گرفته بود. شبانگاه بود که سلطان فخرالدین محمد برمکی، از صدای شیههٔ اسبان و برهم خوردن شمشیرها از خواب برخاست. هنوز چشم باز نکرده بود که فرمانده ارشد سپاه، ابومنصور بن سعید، را به همراه چند تن از سربازان محافظ خویش در نزدیکی بالین خود دید. پادشاه، سراسیمه و با شگفتی، رو به ابومنصور کرد و پرسید: «بگو به ما، ای طلایه‌دار سپاه، ابومنصور بن سعید، که این نوا و صدا چیست؟ علت شرفیاب شدن تو به نزد ما چیست؟» سردار، چون چنین شنید، به رسم ادب و احترام زانو زد و گفت: «شاه، عمرتان طولانی و پر افتخار. چند صد تن از سواران فریبرز خان افغان به ما شبیخون زده‌اند.» شاه، چون این سخن بشنید، از خشم برآشفت. رو به سردار کرد و گفت: «پس شما چه می‌کنید؟ بروید! بروید و با سواران دشمن بجنگید. آنان را از دم تیغ بگذرانید و هر آن‌کس را که می‌توانید به اسارت بگیرید.» ابومنصور بن سعید، چون فرمان شهریار برمکی را شنید، بی‌درنگ شمشیر از نیام برکشید و از سراپرده بیرون رفت. فخرالدین جوان نیز ملازمان خویش را فراخواند. نخست دست و روی خود را شست تا خواب از سرش بپرد. سپس ملازمان شاه، جامهٔ رزم او را نزد وی آوردند؛ جامه‌ای که سراسر از آهن و فولاد ساخته شده بود. زره شاه، دو لایه داشت؛ لایهٔ بیرونی آن از فولاد سخت و لایهٔ درونی‌اش از چرم محکم ساخته شده بود. بر روی سرشانه‌های زره، نقش‌ونگارهایی از آب‌طلا کشیده بودند. کمربند آن از نقرهٔ خالص بود و نگین آن را الماس‌هایی گران‌بها از کوهستان‌های ایران‌زمین آراسته بودند. هنگامی که شاه جامهٔ رزم سنگین اما باشکوه خویش را بر تن کرد، سوار بر اسب شد و با همراهی بیست تن از سواران محافظ خود، به سوی سراپردهٔ فرماندهی رهسپار گردید. چون سرداران و طلایه‌داران سپاه، شهریار برمکی، فخرالدین شاه، را در چارچوب ورودی سراپرده دیدند، همگی به احترام او از جای برخاستند و بانگ برآوردند: «درود خداوند بر پادشاه بزرگ ایران! عمر شهریار کبیر برمکی دراز و با عزت باد!» پادشاه برمکی نیز با شکوه و اقتدار، بر تخت چوبین بزرگی که در میان سراپرده قرار داشت و بزرگ‌ترین جایگاه نشستن آنجا بود، نشست. بی‌درنگ، مشاور نظامی پادشاه، ابراهیم‌خان مشاورباشی، نقشهٔ منطقه را بر روی میز مقابل شهریار برمکی گشود. سردار باتجربه و نامدار برمکی، قطب‌الدین خان فرمانده، از جای برخاست و به سوی شاه آمد. دست بر نقطه‌ای از نقشه نهاد و گفت: «ای شهنشاه برمکی، سلطان کبیر و دادگر ایران‌زمین، این نقطه که انگشت من حقیر بر آن است، محل اتراق سپاهیان ماست.» سپس دست خویش را به سوی راست نقشه برد و گفت: «اینجا دژ مستحکم هرات قرار دارد که فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، که پادشاه ما را سخت آزرده است، در آن پناه گرفته.» آنگاه دست خود را به سوی چپ برد و ادامه داد: «اما شهنشاه و سرداران، باید مستحضر باشید که سواران افغان از سوی شرق، یعنی از جانب قلعهٔ مستحکم هرات، بر ما حمله نکردند؛ بلکه از سمت غرب محل اتراق ما، یعنی درست در سوی مخالف قلعهٔ هرات، بر ما یورش آوردند. پس نتیجه می‌گیریم که سواران افغان مدت‌ها در انتظار امشب بوده‌اند تا در نخستین شب اقامت ما در هرات، بر ما شبیخون زنند؛ و به هیچ روی نمی‌توان گفت که این سواران از قلعه بیرون آمده‌اند.» اما مشاور نظامی پادشاه، ابراهیم‌خان مشاورباشی، بار دیگر پیش آمد و گفت: «اما این گمان نیز وجود دارد که سوارانی که بر ما حمله کرده‌اند، اصلاً از لشکر فریبرز خان افغان نباشند؛ بلکه از طایفه‌ای دیگر از افغانان محلی باشند که در سمت غرب اینجا سکونت دارند.» یکی از سرداران جوان سپاه، دستی بر ریش کوتاه خویش کشید و گفت: «اگر شهنشاه کبیر اذن بفرمایند، سخن گویم.» پادشاه سر خویش را به نشانهٔ اجازه تکان داد. بی‌درنگ سردار جوان گفت: «یعنی می‌گویید طایفه‌ای دیگر قصد کرده است بر ضد ما برخیزد و به یاری فریبرز خان افغان، لعنت‌الله علیه، که بر این کشور زیان‌رسان است و شاه ما را آزرده، بشتابد؟» پیش از آنکه کسی پاسخی به سخن سردار دهد، ابومنصور بن سعید با جامهٔ رزمی خون‌آلود، اما چهره‌ای شاد و پیروزمند، به همراه دو سرباز وارد سراپرده شد. نخست آن دو سرباز و سپس ابومنصور بن سعید در برابر سلطان فخرالدین محمد برمکی زانو زدند. ابومنصور گفت: «اگر شاه رخصت دهند، گویم که در میان میدان جنگ و کارزار چه گذشت.» چون شاهنشاه اجازه داد، ابومنصور گفت: «همهٔ افغانان را هنگامی که می‌خواستند به کوهساران بگریزند، محاصره کردیم. سوارانشان را یکی‌یکی به تیر و پیکان از پای درمی‌آوردیم. جمعی از ایشان را که حدود بیست تن می‌شدند، به اسارت گرفتیم؛ اما باقی این سواران یا گریختند و یا کشته شدند.» سلطان فخرالدین محمد برمکی بی‌درنگ از شدت شوق بانگ برآورد: «مرحبا! مرحبا، ابومنصور! احسنت بر تو، ابن سعید!» ادامه دارد....پ.ن: جهان یادگار است و ما رفتنیبه گیتی نماند به جز مردمیــ شاهنامه ــ فردوسی به نام محمدجوادمحمدجوادTue, 06 Oct 2026 20:08:34 +0330https://virgool.ir/Qalam-khaneh/بانو-استرآباد-cnyhilybaa9rشیرزن استرآباداین داستان خیالی بود و زاده ذهن من...۱۲۹۰ قمریمیانهٔ سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجارروبروی گلپر خاتون استرآبادی ایستاده بودم؛ زنی که سی‌وهفتمین سال زندگی‌اش را سپری می‌کرد.زنی جوان با صورتی لطیف، اما نه با رفتاری لطیف.شش ماهی می‌شد که نهضت استرآباد را آغاز کرده بود؛ نهضتی که رهبرش همین زن جوان بود.مردمی که از ظلم حکومت مرکزی به ستوه آمده بودند، با اشتیاق حکومت شیرزن استرآبادی را پذیرفته بودند. شش ماه بود که ریشهٔ ستم رجال دربار از این ولایت برچیده شده بود.اما شش ماه بود که شهر در محاصره قرار داشت.نه آب و آذوقه‌ای وارد شهر می‌شد و نه چیزی از آن خارج می‌شد. ده‌ها هزار سرباز قاجار بیرون دروازه‌های ولایت ما صف کشیده بودند.صدای نرم و لطیف بانو مرا به خود آورد:«میرزا یوسف؟ میرزا؟ با شما هستم.»سرم را بالا آوردم.روسری سرخ‌رنگی بر سر داشت و لباس رزم بر تن.گفتم:«بله، خاتون؟»پرسید:«چقدر آذوقه و تدارکات داریم؟»گفتم:«والا، دروغ چرا؟ شهر در گرسنگی فرو رفته. چند دانه برنج یا گندم را به قیمت یک سکه در شهر خرید و فروش می‌کنند.»چهرهٔ بانو از خشم درهم رفت.گلپر خاتون دستی بر لباسش کشید و گفت:«باید زودتر کاری کرد.»صدای کسی را از پشت سرم شنیدم:«میرزا یوسف، مذاکره با قاجاریان فایده ندارد.»سرم را برگرداندم.محمود میرزا بود؛ یکی از فرماندهان سپاه خاتون. مردی درشت‌هیکل و تنومند، با ریش‌هایی که به سفیدی گراییده بودند.جواب دادم:«میرزا، این را که طفلان خردسال نیز میدانند. مذاکره کجا بود؟»محمود میرزا گفت:«اما این مردم که از گرسنگی می‌میرند، مردم کشور خودشان هستند.»گفتم:«محمود میرزا، این مردم از نظر دولت مرکزی همدست خاتون‌اند. همدست بانو؛ زنی که از نظر آنان فداکار نیست، بلکه خائن و شورشی است.»صبح روز بعد از راه رسید.وقتی به عمارت بانو گلپر خاتون استرآبادی رسیدم، جمعی از مردم را دیدم که مقابل عمارت به اعتراض برخاسته بودند. خاتون را نیز دیدم که لباس بلند سفیدی بر تن داشت و خنجری را که یادگار پدرش بود، بر کمر بسته بود.بی‌درنگ جمعیت را کنار زدم و از پله‌ها بالا رفتم.خاتون در حال سخنرانی بود.محمود میرزا بی‌درنگ به سمتم آمد.سلام کردم و پرسیدم:«میرزا، چه شده؟ این جمعیت برای اعتراض آمده‌اند؟»میرزا نیز جواب سلامم را داد و هم‌زمان دست راستم را در دستانش فشرد و در گوشم گفت:«بفرمایید داخل. بفرمایید.»دنبال میرزا محمود راه افتادم.از ایوان عبور کردیم و وارد اتاق کوچکی شدیم که به «اتاق ایوان» معروف بود؛ اتاقی کوچک که روی ایوان ساخته شده بود.فرش دستباف آنجا یادگار پدر خاتون، نادر میرزا، بود؛ مردی از باسوادان و تحصیل‌کردگان دوران خود.وارد اتاق ایوان که شدیم، محمود میرزا نشست، به پشتی تکیه داد و گفت:«یوسف، نمی‌دانی چه غلغله‌ای به پا کرده‌اند این قاجاریان. به مردم وعده داده‌اند که اگر دروازهٔ استرآباد را بگشاییم، صدها کیسه برنج و گندم و آذوقه به مردم ببخشند.»گفتم:«آخر این قاجاریان به خون این مردم تشنه‌اند. قاجاریان آنها را خائن خوانده‌اند، آن‌وقت می‌خواهند به همین مردم آذوقه ببخشند؟»محمود میرزا سبیلش را تاب داد و گفت:«همین دیگر. مردم ساده‌دل هم باور کرده‌اند و جلوی عمارت خاتون شروع به اعتراض کرده‌اند.»کنار محمود نشستم و به پشتی تکیه دادم.گفتم:«حالا می‌گویی چه کنیم؟»گفت:«والا، نمی‌دانم. خاتون باید تصمیم بگیرند.»عصر که شد، جماعت ناراضی به خانه‌هایشان بازگشتند.حیاط عمارت پر شده بود از گلدان‌های شکسته و شیشه‌خرده‌ها. مردم ناراضی هرچه را دیده بودند شکسته بودند و حتی به گاوآهن و یراق اسبان نیز رحم نکرده بودند.جماعت معترض با سنگ به خاتون حمله‌ور شده و شیشه‌های عمارت را نیز شکسته بودند.اما بانو تا زمانی که مردم به گلیم دستباف عمارت، که مادر خاتون با دست خود بافته بود، آسیب نزده بودند، به آنان حق می‌داد.بااین‌حال، به محض اینکه مردم با چاقو و خنجر کوتاه به جان گلیم افتادند و شروع به پاره کردن آن کردند، خون گلپر خاتون به جوش آمد و دستور داد مردم را از عمارت بیرون کنند.وقتی جماعت معترض به‌طور کامل عمارت را ترک کردند، خاتون همهٔ ما سرداران را در اتاق خود جمع کرد.اتاق بوی یاس و گل می‌داد.نگارهٔ نادر میرزا، پدر خاتون، روی دیوار خودنمایی می‌کرد. ظروف کهنه‌ای که زمانی متعلق به مادر و مادربزرگ خاتون بودند، روی طاق‌های اتاق قرار داشتند و خود را به نمایش گذاشته بودند.خاتون هیچ‌کدام از وسایل پدر و مادرش را دور نینداخته بود و همه را در عمارت نگه داشته بود؛ از همین ظروف روی طاق‌ها گرفته تا گلیمی که چند ساعت پیش پاره شده بود و فرش اتاق ایوان.در میانهٔ اتاق، میز بزرگی قرار داشت که ما همگی دور آن نشسته بودیم.گلپر خاتون نیز در صدر مجلس، بر صندلی بزرگ خود نشسته بود.خاتون سخنش را با نام خدا آغاز کرد:«به نام یزدان پاک.»سپس ادامه داد:«همان‌طور که مشاهده نمودید، جمعیتی از مردم استرآباد در عمارت به اعتراض برخاسته بودند و نظم عمارت را بر هم زدند. اما این موضوع تداخلی در کارهای ما ایجاد نمی‌کند.»همه شوکه شده بودند.به سرداران دیگر چشم دوخته بودم.ناگهان علیمردان میرزا از جای خود بلند شد.علیمردان میرزا گفت:«خاتون، قاجاریان با وعده‌های توخالی مردم را به اعتراض سوق داده‌اند. اگر این موضوع را نادیده بگیریم، ممکن است مردم علیه ما بشورند.»تا خاتون خواست لب به سخن بگشاید، ناگهان صفر، نوکر عمارت، با دستپاچگی وارد اتاق شد و فریاد زد:«بانو! بانو! دروازهٔ استرآباد را گشودند! قاجارها در شهر هستند!»همه، شوکه‌شده، از روی صندلی‌هایشان بلند شدند.بانو بی‌درنگ لباس رزم بر تن کرد و به سمت دروازه شتافت.ما سرداران نیز پشت سر او تاختیم و سپاهیان نیز پشت سر ما حرکت کردند.مردم ناراضی و معترض، که از گرسنگی به ستوه آمده بودند، دروازه‌ها را به روی قاجارها گشوده بودند.اینکه برای مردمی شش ماه بجنگی و سپس همان مردم به تو خیانت کنند، یکی از بدترین دردهای زندگانی است.وقتی خاتون برای آماده کردن کمان و اسلحه اش ایستاد، شنیدم که با خود زمزمه می کرد:«نمک‌نشناس‌ها... ساده‌لوح‌ها... نمی‌دانند چه عاقبتی برایشان نوشته شده. نمی‌دانند چه بلایی قرار است سرشان بیاید؛ بلایی که آرزو کنند کاش گرسنگی را تحمل می‌کردند.»وقتی به نزدیکی دروازه رسیدیم، الله‌رحمان‌خان، فرماندهٔ اصلی سپاه محاصره‌گران، را دیدیم که سوار بر اسب خود به ما چشم دوخته بود.نگاهی به خاتون انداختم.چهره‌اش از خشم و اضطراب می‌لرزید.مردم ولایت دروازه‌ها را گشوده بودند و حالا چندین هزار سرباز قجر در شهر آمادهٔ جنگیدن با ما بودند.مردمی که ما برای آنها قیام کرده بودیم، حالا بر ضد ما عمل کرده بودند.الله‌رحمان‌خان بی‌درنگ دستور حمله را صادر کرد.شوکه شده بودم.امکان نداشت آن‌قدر زود اعلام جنگ کنند؛ آن هم پیش از آنکه حتی سخنرانی یا مذاکره‌ای میان دو طرف صورت بگیرد.اما جنگ آغاز شده بود.بوی دود و خون میدان را پوشانده بود.شمار قاجاریان هنوز چند برابر ما بود.میانهٔ نبرد بود که متوجه شدم گلپر خاتون شخصاً پا به میدان گذاشته است.هرچه از دلیری او بگویم، کم گفته‌ام.چنان شمشیر می‌زد و تیراندازی می‌کرد که مردان قاجار انگشت به دهان مانده بودند.وقتی گلپر خاتون در حال شمشیرزنی بود، ناگهان سربازی به اسب او شلیک کرد و خاتون بر زمین افتاد.سربازان قاجار هلهله‌کنان دور او جمع شدند و شروع به حمله کردند.بی‌درنگ خود را به حلقهٔ سربازان رساندم تا بانو را نجات دهم.اما دیگر نه جانی در بدن خاتون مانده بود و نه نهضتی.نهضت استرآباد شکست خورده بود.پس از شش ماه دوام و استقامت، مردم به ما خیانت کرده و باعث مرگ خاتون شده بودند.مردم استرآباد نه‌تنها پاداشی نگرفتند، بلکه همگی به جرم همدستی با ما و نهضت استرآباد مجازات شدند.من و چندین سردار دیگر نهضت، از جمله محمود میرزا و سلمان گرگانی، اسیر شدیم و به تهران منتقل شدیم.سلمان میرزا در زندان فوت کرد.اما من و محمود میرزا حدود سی‌وشش سال بعد، هنگامی که مشروطه‌خواهان پیروز شدند، از زندان آزاد شدیم.بعد از سه دهه و چند سال اسارت، بالاخره طعم آزادی را چشیدم.آزادی‌ای که بهایش، تمام جوانی‌ام بود.پایانبه یاد تمام شیرزنان و شیرمردان سرزمینم...تقدیم به ستارخان،میرزا کوچک‌خان، رئیس علی دلواری، باقر خان، محمدتقی خان پسیان، بی بی مریم بختیاری و زینب پاشا و....محمدجوادمحمدجوادThu, 01 Oct 2026 19:29:47 +0330https://virgool.ir/@12hh/ساعت-سه-بامداد-ol9kyfkee1oe۱۴۰۵,۶,۳۱تلفن مثل هر شب ساعت سه بامداد زنگ خورد.نگاهم به سمت تلفن چرخید.خانه ساعت دیواری نداشت، اما روی خود تلفن ساعت کوچکی بود.اوایل فکر می‌کردم که این یک باگ در تلفن باشد و اشتباهاً هر شب ساعت سه زنگ بخورد.وقتی برای اولین بار تلفن را برداشتم، مردی پشت خط بود.هفت روز از شروع شدن زنگ‌ها در ساعت سه بامداد گذشته بود که آقا مراد و آدم‌هایش من را گوشه‌ای گیر آوردند و کتک زدند.حق داشتند. من پنجاه میلیون به او بدهکار بودم.می‌دانستم پول قرض گرفتن از آقا مراد، لات محله، چقدر می‌توانست برایم سنگین تمام شود.صدای زنگ دوباره تلفن، من را به حال خود آورد.فریاد زدم: «مراد لعنتی، ۵۰ میلیون پول بهم قرض دادی، هر شب داری من رو بی‌خواب می‌کنی.»روی تخت دراز کشیدم.واقعاً همه این زنگ‌ها از طرف آقا مراد بود؟نکند خیالاتی شده باشم و زنگ خوردن تلفن وهم و خیال باشد؟سعی کردم بروم و تلفن را بردارم.ولی نه، من جرأتش را نداشتم.آن‌قدر صبر کردم تا بالاخره تلفن قطع شد.با خودم فکر کردم:چرا سیم تلفن را قطع نمی‌کردم؟چرا...چرا...آه، نه.باید به یک نفر بگویم.باید بگویم.موبایلم را برداشتم.شماره مهدی را گرفتم.بوق اول.بوق دوم.بوق سوم.آه، نه. احتمالاً خواب بود.ناگهان صدایی ضعیف شنیده شد: «الو؟»بی‌درنگ و با سرعت گفتم: «مهدی، ببخشید که بیدارت کردم. من کار مهمی باهات دارم.»ــ آه، چیه؟ چرا این وقت شب من را از خواب پروندی؟ــ ببین، من دارم دیوونه می‌شم. هر شب ساعت ۳ بامداد یک مرد به من زنگ می‌زنه. حدس می‌زنم یکی از آدم‌های آقا مراد باشه.ــ همونی که بهش بدهکاری؟ــ آره.ــ خب؟ــ هر شب؟ــ آره، آره. من خیلی می‌ترسم.ــ آه. الان چی کار کنم خب؟ــ می‌ترسم. چند شب هست که با صدای زنگ تلفن خوابم می‌بره. دیگه خسته شدم. من واقعاً می‌ترسم. لطفاً بیا امشب پیش من بخواب.ــ حالت خوبه، رضا؟ چی داری می‌گی؟ الان ۳ نصف شبه.ــ من هنوز خوابم نبرده. حتی شب‌هایی هم که می‌خوابم، صدای زنگ رو دقیقاً ساعت ۳ بامداد می‌شنوم.ــ آه. الان نمی‌تونم بیام، ولی فردا چرا.کمی مکث کردم و بعد با عصبانیت تلفن را قطع کردم.هر ثانیه‌ای که پلک روی پلک می‌گذاشتم، کابوس می‌دیدم. صدای زنگ را توی مغزم می‌شنیدم و این خیلی آزاردهنده بود.ساعت ۷ صبح بود که با صدای زنگ در از خواب پریدم.حدود یک ساعت بود که خوابم برده بود.در را باز کردم.در چارچوب در، مهدی را دیدم.اشک‌هایم سرازیر شد.او را محکم در آغوش کشیدم و گفتم: «مهدی، من می‌ترسم.»چند باری آرام به پشت کمرم ضربه زد و گفت: «هیس، آروم باش، رضا.»ساعت سه شب که شد، من و مهدی کنار هم، نزدیک تلفن نشسته بودیم.مهدی خواب‌آلود، پتو را روی خودش کشیده بود.با چشمانی پر از اشک و ترس به تلفن خیره شده بودم.راس ساعت ۳، تلفن زنگ خورد.فریاد زدم: «مهدی، مهدی! اون شروع کرد به زنگ زدن.»مهدی حیرت‌زده به من خیره شد و گفت: «چی؟»گفتم: «ببین، داره زنگ می‌زنه. می‌شنوی؟»ــ من چیزی نمی‌شنوم.ــ چی؟ــ تو حالت خوبه، رضا؟ــ الان داره زنگ می‌زنه. خودم دارم صدای زنگش رو می‌شنوم.ــ آه، نه؟ جدی می‌گی؟با تعجب و تحیر به مهدی خیره شدم.مهدی گفت: «نه، نه. نگو تو داری صدای زنگ می‌شنوی؟»به او خیره شدم و سرم را به معنای بله تکان دادم.او فقط گفت: «توهم...»فردا صبح، توی مطب دکتر، زندگی من برای همیشه با قبل فرق کرد.پزشک فقط گفت: بیماری توهم شنیداری...پ.ن: این داستان رو برای چالش توی باشگاه نویسندگی نوشته بودم. قانونش هم این بود که نویسنده داستانی بنویسد که راوی اشتباه کند. و همراه اشتباه او خواننده نیز گول بخورد. ولی آخر داستان راز ها لو بره. «بیماری توهم شنیداری...»محمدجوادمحمدجوادTue, 22 Sep 2026 20:09:37 +0330https://virgool.ir/@12hh/اولین-روزی-که-دیگر-زنده-نبودم-iw9udfgzlk3l۱۴۰۵,۶,۲۹ بالاخره آن روز رسید...سالها خودم را با ترس از امروز عادت داده بودم و هر روز از ترس اینکه امروز همان روز باشد از ترس به خود می‌لرزیدم...آه...وقتی در شکست، تعجب نکردم. سال‌ها بود که شبها با کابوس امروز از خواب می‌پریدم. حضور سنگین بابک را پشت سرم حس کردم. گفتم:«می‌دانستم می آیی.» ــ می‌دونم.ــ میخوای من رو بکشی؟ــ نمی تونم این کار رو نکنم. ــ آخه چرا؟ــ چه می‌دونم، طلسمه دیگه. به من چه. ــ چه می‌دونی؟ تو میخوای من رو بکشی اون وقت نمیدونی؟ ــ من فقط مامور هستم و معذور. ــ ساکت شو بابا. با این طلسم مزخرف تون. احمق ها. بدنم از خشم و ترس می لرزید. احساس می کردم حالا که دارم میمیرم بزار با ابهت و بزرگی بمیرم. تا دستم را بالا آوردم تا به بابک سیلی بزنم، متوجه درد زیادی در بالا شکمم شدم. آه بلندی کشیدم و روی زمین افتادم. چاقو بلند بابک خونی شده بود. حرکت خون گرم و سرخ را از روی شکمم حس کردم. بابک گفت:«حرف اخر؟»گفتم:«بعضیا توی هچلی می افتند که نمی‌خواستند و تاوانش رو هم میدن. اونها بی گناه ترین هستند. و من جز همان دسته بودم. بی آنکه بدانم طلسمی را فعال کردم که جلادی مثل تو را روزی بفرستند سراغم.» و آن روز، اولین روزی بود که دیگر ارس از روز موعود را نداشتم، اولین روزی بود که با ترس نخوابیدم و اولین روزی بود که دیگر زنده نبودم. پ.ن: این عکس من رو دق داد تا آپلود شد. محمدجوادمحمدجوادSun, 20 Sep 2026 14:17:05 +0330https://virgool.ir/Qalam-khaneh/سایه-های-پالرمو-بخش-اول-niz7s4w86jhmتاریخ نوشتن: ۱۴۰۵,۶,۲۱تاریخ انتشار در ویرگول: ۱۴۰۵,۶,۲۳دانیله مورتی از تاکسی پیاده شد.چند اسکناس را از پنجرهٔ نیمه‌باز ماشین داخل انداخت. راننده نگاهی به پول‌ها انداخت و گفت:«این زیاده، آقا.»دانیله کت سیاهش را بیشتر دور خودش کشید و جواب داد:«منتظرم بمون. می‌رم و برمی‌گردم. این پول‌ها ارزش منتظر موندن رو داره، نه؟»راننده لبخند کوتاهی زد.«چشم، منتظر می‌مونم آقا.»اما دانیله دیگر صدای او را نمی‌شنید. به سمت ساختمان هشت‌طبقه‌ای حرکت کرد؛ ساختمانی که در آن محله به نام بلوک AM3 شناخته می‌شد.دستش را روی جیب کتش فشرد و مطمئن شد اسلحه‌اش هنوز سر جای خودش است.کلید را در قفل انداخت و وارد ساختمان شد.این نخستین بار نبود که وارد AM3 می‌شد. راهروها و پله‌ها را به‌خوبی می‌شناخت.سوار آسانسور شد.نفس عمیقی کشید و دکمهٔ شمارهٔ پنج را فشار داد.چند ثانیه بعد، در آسانسور باز شد.دانیله وارد طبقهٔ پنجم شد. صورتش از اضطراب خیس عرق بود و نفس‌هایش کمی تند شده بودند.چند لحظه در راهرو ایستاد، نگاهی به اطراف انداخت و سپس به سمت خانهٔ شمارهٔ ۱۰ رفت.زنگ را فشار داد.در باز شد و ریچارد در چارچوب در ظاهر شد.دو دوست قدیمی با هم دست دادند و دانیله وارد خانه شد.ریچارد روی کاناپه نشست و گفت:«خوش اومدی. فکر نمی‌کردم امروز ببینمت.»دانیله لبخند کم‌رنگی زد.برای آخرین بار مطمئن شد اسلحه در جیب کتش قرار دارد.سپس با صدایی گرم، اما با لرزشی خفیف گفت:«یکم قهوه می‌ریزی برام، ریچارد؟ هوس قهوه کردم.»ریچارد سر تکان داد و به سمت آشپزخانه رفت.«اتفاقاً می‌خواستم بیام پیشت. چه خوب شد که اومدی. بار کوکائینی که از سیسیل برامون می‌اومد، مثل اینکه هنوز نرسیده. من نگرانم. نکنه کارتل‌های دشمن اون رو گرفته باشن یا...»حرفش هنوز تمام نشده بود که ناگهان صدای شلیک در خانه پیچید.ریچارد روی زمین افتاد.دانیله چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.چند لحظه سکوت همه‌جا را فرا گرفت.ریچارد هنوز هوشیار بود. با صدایی ضعیف گفت:«دانیله... چرا؟ آخه چرا؟»دانیله نگاهش کرد. لبخند تلخی روی صورتش نشست.«رئیس می‌گفت سازمان دیگه خیلی شلوغ شده. محموله‌های جدید هم رسیده و اگر بخوام سهم تو رو هم به دست بیارم، باید کار تو رو تموم کنم.»ریچارد با ناباوری به او خیره شد.«پس منو فروختی؟ تو رفیقت رو فروختی؟»دانیله پاسخی نداد.ریچارد با صدایی ضعیف‌تر ادامه داد:«اما چرا من؟ چرا باید سهم من رو بگیری؟»دانیله آهسته گفت:«فکر می‌کنی رئیس نفهمیده چند هزار دلار از سود محموله‌های جدید رو برای خودت برداشتی؟»ریچارد سکوت کرد.دانیله ادامه داد:«من برای این کارها ساخته شدم، ریچارد. وقتی رئیس دستور می‌ده، من انجامش می‌دم. در ازاش هم سهم خودم رو می‌گیرم.»لحظه‌ای سکوت کرد.«متأسفم، رفیق.»دانیله اسلحه را بالا آورد.صدای شلیک دوباره در آپارتمان پیچید.---دانیله از ساختمان بیرون آمد.هوا سرد بود، اما هنوز عرق روی پیشانی‌اش نشسته بود. برایش عجیب بود که تا آن لحظه سرمای هوا را احساس نکرده بود.رانندهٔ تاکسی هنوز همان‌جا منتظر بود.دانیله سوار شد و گفت:«بریم سمت بخش قدیمی شهر.»راننده با تعجب نگاهش کرد.«بخش قدیمی؟ عمراً اونجا برم.»دانیله بی‌درنگ چند اسکناس روی داشبورد گذاشت.«این بسه؟»راننده نگاهی به پول انداخت. چند ثانیه مردد ماند و در نهایت ماشین را به حرکت درآورد.خیابان‌های شلوغ کم‌کم پشت سر گذاشته شدند و تاکسی به سمت بخش قدیمی شهر رفت؛ جایی که در آن ساعت تقریباً خلوت بود.سرانجام راننده مقابل خانه‌ای قدیمی و سوخته توقف کرد.«رسیدیم.»دانیله بدون پاسخ پیاده شد.چند لحظه اطراف را نگاه کرد.سپس به راننده اشاره کرد که پیاده شود.راننده با نگرانی گفت:«اینجا دیگه کجاست؟»دانیله پاسخ نداد.اسلحه را نشان داد و گفت:«پیاده شو.»راننده که راه دیگری نداشت، از ماشین خارج شد.دانیله او را به سمت خانهٔ متروکه برد.وقتی وارد ساختمان شدند، بوی نم و چوب‌های کهنه در فضای تاریک خانه پیچیده بود.دانیله گفت:«جناب، شما ششمین نفری هستید که قرار شده اینجا کشته بشید.»راننده با ترس به اطراف نگاه کرد.دانیله ادامه داد:«این مکان برای من اهمیت خاصی داره.»بعد با اشاره به زمین گفت:«قبلاً چند قبر آماده شده. اگر انتخابی داشته باشی، یکی رو انتخاب کن.»لحن رسمی و عجیب دانیله باعث شد خودش برای لحظه‌ای لبخند بزند.اما راننده هیچ خنده‌ای نکرد.مرد روی زانو افتاد و با ترس گفت:«خواهش می‌کنم... من زن و بچه دارم.»دانیله چند لحظه ساکت ماند.بعد با عصبانیت گفت:«تقصیر منه که باهات مودبانه حرف زدم.»راننده همچنان التماس می‌کرد.دانیله به یکی از قبرهای آماده اشاره کرد.«قول می‌دم آخرش همون‌جا دفنت کنم.»سپس اسلحه را بالا آورد.صدای شلیک، سکوت خانهٔ متروکه را شکست.راننده روی زمین افتاد.دانیله چند لحظه به او نگاه کرد و سپس گفت:«تو منو به اون ساختمون بردی. منتظرم هم موندی. اگر پلیس سراغت بیاد، ممکنه منو لو بدی.»راننده با صدایی ضعیف گفت:«نه... به جون دخترم، به کسی چیزی نمی‌گم.»دانیله نگاهش را از او گرفت.«کاش می‌شد باورَت کنم.»صدای شلیک دیگری در خانهٔ متروکه پیچید.و بعد، دوباره سکوت حکمفرما شد.سپس از خانه خارج شد و در تاریکی خیابان ناپدید شد.محمدجوادمحمدجوادMon, 14 Sep 2026 17:28:32 +0330https://virgool.ir/@12hh/تاریکی-hmjqvalebxk2۱۴۰۵,۶,۱۹جهان ما روشن بود. البته تا چند ماه پیش.چند ماه پیش نیروی تاریکی حمله کرد.‌نیروی بزرگ و قدرتمندی که اعضا آن موجوداتی معلق در هوا بودند که کاملا سیاه بودند و چشمانشان آنقدر سرخ بود که انگار گلوله های آتش هستند.نیروی تاریکی فرمانده خونخوار، ترسناک و بی‌رحمی داشتند که به ارباب تاریک معروف بود. ارباب تاریک و نیرو های تاریکی هر بیست روز یکبار به جهان ما حمله ور می‌شدند. بازار ها را به هم می‌ریختند.خانه ها را ویران می کردند.و هر چه می‌توانستند به غارت می بردند حتی کودکان و خردسالان مردم.‌..آن روز، در تقویم بزرگ شهر، روز بیستم خط خورد. هر وقت بیستمین روز، خط می خورد، یعنی آن روز، نوبت آمدن نیروی تاریکی بود. بازار ها خیلی زود بسته شدند. تا بعد از ظهر، همه بازار ها و دکان ها بسته شده بود. مردم در خانه های خود پناه گرفته بودند و در و پنجره ها را بسته بودند. هیچ کس در خیابان به چشم نمی خورد…من و برادرم از پشت پنجره به صورت پنهانی، بیرون را نگاه می کردیم. فقط یک ساعت مانده بود تا آمدن نیروی تاریکی و ارباب تاریک…ولی ناگهان نیروی تاریکی در افق دیده شد. با سرعتی باورنکردنی در حالی که در هوا معلق بودند به سمت شهر ما می آمدند. طولی نکشید تا نیروی تاریکی به شهر رسید. برادرم از ترس طاقت دیدن نداشت و از جلوی پنجره کنار رفت. ولی من با اشتیاق در حال تماشای نیرو تاریکی و ارباب تاریک بودم. ارباب تاریک ترسناک به نظر می آمد. بار اولی بود که او را می‌دیدم. چند باری نیرو تاریکی را دیده بودم اما ارباب تاریک را نه. اعضا نیروی تاریکی، بدنی قهوه ای از و کوچکتر نسبت به اربابشان داشتند. ارباب تاریک، بدنی سیاه، تاریک و محو تر و چشمانی سرخ تر نسبت به نیروهای تاریکی داشت. ارباب تاریکی دستش را بالا آورد و تکان داد. نیرو هایش بی درنگ و با سرعت شروع کردن به گشتن و نابود کردن شهر. همه مردم پول و سکه ها را در جایگاه چوبی کنار خانه خود گذاشته بودند. چند مامور تاریکی که نژادشان با نیروی تاریکی فرق داشت و جایماهشان از ایشان بالا تر بود شروع کردن به جمع آوری این سکه ها از جایگاه مخصوص چوبی کنار هر خانه. تا آنکه به خانه بغلی ما رسیدند. ناگهان دستی را زدی شانه ام حس کردم. مادرم بود. مادر، بی درنگ مرا سمت خودش کشید و آهسته طدری که فقط من بشنوم گفت: «چی کار می کنی؟ اگر ببیننت چی؟»گفتم: مامان ولم من، بزار نگاه کنم. تا مادرم دهان باز کرد، صدای جیغ بلندی شنیدیم. خودم را از مامان رها کردم و رفتم پشت پنجره. چند مامور تاریکی دور زنی جمع شده بودند، زن جیغ میزد. مامور تاریکی ای که تاج سیاهی بر سر داشت در حال سوال پرسیدم از زن بود: «چرا توی جایگاه تو پول و سکه نبود؟» زن زار زار گریه می کرد. با صدایی گرفته گفت: به خدا پول سیر کردن فرزندم رو هم ندارم. شوهرم فوت کرده و ما پول نداریم. ارباب تاریک که صدای جیغ و فریاد را شنید نزدیک زن آمد. نفهمیدم چه شد، فقط چشمان ارباب درخشیدند و ناگهان زن، چند متر آن طرف تر پرت شد. خیلی ترسیدم.شنیده بودم که ارباب تاریک همچین کاری هایی بلد است اما اینکه خیلی ترسناک و جالب بود. انگار چشمان ارباب تاریک، قدرتی عظیم و غیرقابل باور داشت….فرزند زن کمی جلو آمد. پسری بود خردسال. شاید شش ساله.ارباب تاریک نعره ای زد. از صدای نعره من از جای پریدم. مادرم هم بی اختیار از ترس تکانی خورد. می توانستم از پشت پنجره های خانه های دیگر، افرادی را ببینم که مثل ما به تماشا نشسته بودند. برخی از نیرو های تاریکی و ماموران تاریکی پشت اربابشان ایستاده بودند و به تماشا نشسته بودند.اماا برعکس همه، پسرم خردسال نترسید. ارباب که خشمگین شده بود نعره بلند ترس سر داد، آنا باز هم پسر نترسید. ارباب تاریک، کلافه شده بود، ناگهان دیدم که چشمانش درخشیدند. ترسیدم و چشمانم را بستم. اما باز هم اتفاقی نیفتاد. پسرک با همان حالت شیرین کودکانه گفت: «من ازت نمی ترسم…» ناگهان بدن ارباب تاریک لرزید. ارتفاعش کم شد و افتاد زدی زمین. ارباب نعره ای زد تا خود را نجات دهد اما دیگر دیر شده بود. ارباب آب شده بود و چیزی مانند نفت روی زمین دقیقا جایی که تازه ارباب زمین افتاده بود، مانده بود.بدن همه نیرو ها و ماموران تاریکی نیز لرزید. آنها نیز روی زمین افتادند و بر جای ایشان، آدمی بلند شد. هر کدام از نیرو ها و ماموران تاریکی تبدیل شده بود به انسان.با چشمانی گرد شده خیره شده بودم. مردی که تازه از شکل مامور تاریکی به انسان تبدیل شده بود جلو آمد. فریاد زد: «ای مردم نترسید. که ما همگی انسان هستیم. سال ا پیش ارباب تاریک ما را اسیر کرده بود و ما را تبدیل به مامور یا نیرو تاریکی کرد. عمر ارباب تاریک، پانصد هزار سال هست. این ارباب، حدود سیصد هزار سال عمر کرده بود و تا او نمی مرد، ما نمی توانستیم دوباره تبدیل به انسان شویم. انا، این کودک از ارباب پلید تاریک نترسید. و این رمز نابودی ارباب تاریک بوده. و ما نیز بالاخره از این طلسم و اسارت چندین ساله آزاد شدیم!» مردم با شادی از خانه های خود بیرون آمدند و کودک خردسال را در آغوش کشیدند. و اینگونه بود که کودکی فقط با گفتن من از تو نمی ترسم، اربابی پلید و قدرتمند را نابود ساخته بود، انسان های زیادی را از اسارت و طلسم ارباب نجات داده بود و جهان ما را دوباره روشن و امن کرده بود…محمدجوادمحمدجوادThu, 03 Sep 2026 12:41:58 +0330https://virgool.ir/@12hh/خاطرات-یک-سنگ-jiwfyu0sxyexبی‌اختیار می‌دویدم. هر چه می دویدم انگار جنگل تمام نمی شد. با سرعت بیشتری به سمت جلو پیش می‌رفتم.بوی چوب درخت کهنه و بوی خوش سبزه ها همراه من بودند. آنقدر استرس داشتم که نمی‌توانستم تمرکز کنم. فقط می‌دویدم...ناگهان قبل از آنکه بتوانم خودم را جمع و جور کنم پایم به سنگی گیر کرد و روی زمین افتادم. به سختی بلند شدم. زخم عمیقی روی زانوانم ایجاد شده بود. نفس عمیقی کشیدم.با گریه گِل‌های روی پایم را پاک کردم. صدایی شنیدم: «بیشتر حواست رو جمع کن بچه جون.» با ترس و تعجب به اطراف نگاهی انداختم. کسی را ندیدم. صدا با لحنی ارام و مهربان‌تر گفت: من زیر پات هستم بچه..»به پاهام نگاهی انداختم. سنگ طوسی رنگی که گِل اطرافش را پوشانده بود، خودش را تکان می‌داد. با تعجب زیر لب گفتم: «نه امکان ندارد، من خواب می‌بینم.» سنگ با حالتی ناامید به من خیره شد: «پسر مگه عقلت تکون خورده؟ من واقعی واقعی هستم.» ــ واقعی واقعی؟ــ شک داری؟ با قیافه‌ای متحیر به سنگ خیره شدم. سنگ گفت: چرا اینجا هستی؟ مگه مرض داری که من را از خواب می‌پرونی؟بی‌اختیار لبخند زدم. «تا حالا نمی‌دونستم سنگ‌ها هم می‌خوابند.»جواب داد: «وا؟ این چه حرفیه.»سنگ با حالتی عصبانی‌تر جواب داد: «جواب منو بده. چرا اینجایی؟» با بغض گفتم: «با پدر و مادرم اومده بودیم جنگل، من دنبال یک پروانه اومدم و گم شدم.» ــ آخه کی دنبال یک پروانه غرغرو میره؟پرسیدم: مگه پروانه‌ها غرغرو هستند؟ ــ آره بابا، تا چند سال هر روز یک پروانه کنارم می نشست. همیشه ناراضی بود و غر می زد. کنار سنگ نشستم. سنگ گفت: «من چندین سال هست که اینجا هستم. اگر بخوای تا پدر و مادرت پیدات کنند برات چند تا چیز که خودم به چشم خودم دیدم رو تعریف کنم تا حوصله ات سر نره.» از خوشحالی لبخند زدم. به او نگاهی انداختم و گفتم: این عالیه. شروع کرد به تعریف کردن: «سالها پیش، زمانی که شما انسان ها فکر کنم آن را صفویه می نامید، کاروانی از اینجا می گذشت. همین حدود بود که اطراق کردند، نیمه های شب پسر و دختری از چادر سرا ها بیرون زدند. عاشقانه به هم خیره شدند و زیر نور ماه برای همدیگر اشعار عاشقانه و زیبایی می خواندند. صدای نرم و لطیف دخترک را هنوز به یاد دارم. صبح روز بعد دختر و پسر را در همین نقطه به درختی بستند. بعد ها فهمیدم آنها از دو قبیله متفاوت و دشمن با هم بودند. وصلت این دو قبیله با هم ننگین بود. سرانجام دخترک و پسرک پس از سه روز و سه شب از گرسنگی هنگامی که به درختی بسته شده بودند جان باختند.» آه کشیدم. دلم به درد آمده بود. گفتم:«گناه داشتند!»سنگ لبخند تلخی زد: «زندگی از اول تا آخر درد و تلخیست با رگه های از شادی و خوشی.» غرغر کردم:«پس زندگی به چه دردی می خورد؟» سنگ لبخند زد و گفت: «امید پسر جان... امید...»در حالی که چشمانم از تعجب گشاد شده بود گفتم: «امید؟؟ منظورت چیه؟» «امید زندگی را زیباتر تر می کند. هر لحظه امید داشته باش.» با ناامیدی گفتم: یعنی مادرو پدرم منو پیدا می کنند؟«گفتم امید داشته باش دیگه پسر.»آه بلندی کشیدم. گفت: بریم برای داستان بعدی؟سر تکان دادم. «دوره قاجار بود، نمی دانم چه سالی، پسر جوانی هر روز به این نقطه جنگل می آمد و چهره دختری را روی من حک می کرد.حدود صد ها روز کنار من می نشست و به چهره دختر که روی من حک کرده بود نکته می کرد و لبخند میزد. اگر دقت کنی هنوز هم آثار قلم او را می بینی.» خندیدم: این یکی خیلی جالب بود. گفت: حالا بعدی را گوش کن. سرم را تکان دادم و با خوشحالی به او لبخند زدم. گفت:«سال‌ها پیش در این جنگل به مدت چندین ماه مرد جوان قد بلندی زندگی می کرد. هر روز طول جنگل را قدم می زد و برای خود خانه ای بر پا کرده بود. اما پس از چند ماه بالاخره چند افسر پلیس او را دستگیر کردند و بردند. هیچ وقت نفهمیدم جرم آن مرد چه بود یا چرا او را دستگیر کردند اما یکی از جالب و مرموز ترین خاطرات من همینه.»به مردی که سنگ می‌گفت فکرمی کردم که ناگهان مادر و پدرم را از دور دیدم. با خوشحالی فریاد زدم و خندیدم...اما قبل از اینکه خنده ام تمام شود همه چیز سیاه و تار شد....چند ثانیه بعد من توی اتاقم بودم. روی تختم. هر چیزی که دیده بودم خواب بود. آه کشیدم و به سنگ فکر کردم. چه رویای زیبایی بود....محمدجوادمحمدجوادWed, 02 Sep 2026 10:50:02 +0330https://virgool.ir/@12hh/زادروز-کوروش-مبارک-tiopvsbgy9rmامروز، ۴ شهریور زادروز مردی هست که به بزرگی، خرد و مهربانی شهرت یافته.مردی که کل ایرانیان نام او را شنیده اند.کوروش بزرگ....امروز تولد مردی هست که پس از بیش از دو هزار و پانصد سال نام او هنوز جاودانه است.مردی که ملت ها را آزاد ساخت و نام ایران را جاودانه ساخت.امروز را به همه ایرانیان تبریک می گم.ایرانیانی که خون آریایی را از پدرشان کوروش به عشق بردند.زیباترین متنی که از کوروش بزرگ به جا مانده، نه یک شعر، بلکه منشور اخلاقی و انسانی اوست. در استوانهی حقوق بشر که کهنترین بیانیهی آزادی بشر است، چنین آورده شده:«من کوروش هستم، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانا، شاه چهارگوشهی گیتی...هنگامی که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم، هیچکس را نرنجاندم و به هیچ انسانی ستم روا نداشتم. من صلح و آرامش را برای همهی مردم زمین به ارمغان آوردم.به همهی مردمان اجازه دادم تا آیین و خدایان خود را پرستش کنند و هیچکس را به بردگی و بندگی نگرفتم. فرمان دادم که همهی مردم در آزادی و آسایش زیست کنند و هیچ کس بر دیگری اهریمن نباشد.»---و اما زیباترین وصیتنامهی تاریخی او، بر سنگ آرامگاهش (به روایت پلوتارک) چنین حک شده است:«ای رهگذر، هر که هستی و از هر جا که میآیی، زیرا میدانم که خواهی آمد، من کوروش هستم که برای پارسیان این شاهنشاهی را به ارمغان آوردم. مرا بر این اندک خاک که پیکرم را پوشانده است، دریغ مدار.»و چه زیبا در جایی دیگر گفته است که: «آنچه برای خود میپسندی، برای دیگران نیز بپسند؛ و آنچه برای خود نمیپسندی، برای دیگران مپسند.»آری، بزرگی کوروش نه در وسعت قلمروش، که در وسعت دیدگاهش بود؛ انسانی که بر تخت نشست تا بگوید انسانها را باید آزاد زیست، نه در بند کشید.امیدوارم با این متن یاد کوروش را زنده کرده باشم و تولد شاه شاهان کوروش کبیر را زنده کرده باشم.وظیفه من به عنوان یک آریایی یادآوری زادروز این بزرگ مرد است.امیدوارم در زادروز این بزرگ مرد یاد او را زنده نگه داشته باشم.ــ محمد جوادمحمدجوادمحمدجوادWed, 26 Aug 2026 20:34:15 +0330https://virgool.ir/@12hh/بند-ضخیمِ-فقر-ptpufizjq8q6سلام دوستانباید بگم که شما شاید این داستان به چشم یک داستان نبینید، چیزی شبیه یک انشا و خاطره نویسی ببینید.ولی لطفاً این موضوع به چشمتان نیاد و با عشق به داستان نظر بدید.مثل عشقی که بند ضخیمِ فقر از یک نوجوان می گیرد.بند ضخیمِ فقرنکته: این داستان خیالی بوده و زاده ذهن من. همچنین راوی تمام داستان همان پسر بچه است که در داستان با او آشنا می‌شوید و همه مطالب عقیده‌های او هستند و لطفاً به یاد داشته باشید این مطالب عقیده‌ها و نظرات من نیستند. 🙏🏻داستان:پدرم همیشه می گفت فقر هیچ وقت مانع پیشرفت انسان نیست.ولی من همیشه با او مخالف بودم.پدرم به زور توانسته بود خرج مدرسه من را بدهد.ولی تا پنجم دبستان.وقتی رفتم ششم فهمیدم خانواده پول شهریه مدرسه رو نداره.وقتی رفتم هفتم فهمیدم یک سال دیگه هم از مدرسه خبری نیست.اما دیگر وقتی سنم به اندازه افرادی که به کلاس هشتم می‌رفتند رسیده بود مطمئن بودم دیگر خبری از مدرسه رفتن نیست.یادم است آن زمان‌ها که مدرسه می‌رفتم، یک پسری بود به نام مهرسام.پدربزرگ مهرسام یکی از سه سهامدار مدرسه بود و پدر او بی شک یکی از ثروتمندترین افرادی بود که در کل عمرم دیده ام.همه مدرسه به مهرسام احترام می گذاشتند، حتی ناظمین و دبیران.ولی من مطمئن بودم مهرسام آینده خوشی داره.با این همه ثروت و پول پدرش قطعاً تو یکی از بهترین دانشگاه‌های ایران درس می‌خونه و اونقدر پول داره که به نظرم اگر درس هم نخونه، کار نکنه و فقط پول خرج کنه باز هم پول کم نمیاره.با این فکر ها بیشتر مطمئن می‌شدم که حرف بابا در مورد اینکه فقر مانع پیشرفت انسان نمی‌شه مخالف می‌شدم.کاش فقر وجود نداشت...معتقدم انسان ها توی زندگیشون کلی آرزو دارند و ای کاش. من اگر همه این ای کاش‌ها که ازشون استفاده می‌کنیم واقعی بودند دیگر کلمه ای کاش وجود نداشت و دنیا کامل نبود.از وقتی به دنیا اومدم فهمیدم بندی محکم من رو بسته.بندی ضخیم به نام فقر.پدرم ماشین نداشت.خانه نداشت.پول و پس انداز نداشت.اما خیلی چیز های دیگه داشت:. فقر. دست های پینه بسته. قرضمن خیلی زودتر از آنکه باید، بزرگ شدم.فقط وقتی ۱۰ سالم بود فقر رو بیشتر از هر آدم بزرگی زیر پوست و خونم درک کردم.اما مادرم چی؟مادرم زنی بود محجبه و ۴۴ ساله.با چشم هایی که از این دنیا خسته شده بود.چشم هایی که تمنا می کردند دیگر بس است. با بدنی خسته‌تر از چشم‌هایش که تمنا می‌کرد و زور می‌زد این بند ضخیم را باز کند ولی تلاش او بی‌فایده بود.یادم می آید سالها پیش خواهری داشتم که وقتی اول دبستان بودم، وقتی هنوز مدرسه می رفتم فوت کرده بود.همیشه دلم می خواست مثل بچه‌های عادی برم مدرسه و درس بخونم.ولی همون بند ضخیم، فقر من رو بسته بود.ناچار کتاب‌های قبلیم را می آوردم.آنقدر آنها را مرور کرده بودم که خط به خطش را حفظ بودم.تنها کاری که می توانستم برای سواد خودم بکنم خوندن درس های بود که چند سال پیش توی مدرسه یاد گرفته بودیم.ای کاش مدرسه می رفتم.ای وای باز هم همون ای کاش ها.وقتی من بچه بودم، ما خونه داشتیم.ماشین نداشتیم ولی خونه چرا.یک خونه کوچک و نقلی پنجاه و دو متری.ولی کوچ کردیم.چون خونمون رو برای قرض پدرم فروخته بومدیم.این اولین کوچ ما نبود آخری هم نبود.چند بار دیگر هم کوچ کردیم تا بالاخره در یک خونه ۴۹ متری تک خواب اجازه ای ساکن شدم.هر سال که می اومد وضع ما بدتر می شد.اوایل مدرسه می رفتم، خونه داشتیم، پدرم آنقدر خسته، درمانده و بی اعصاب نبود، غذا کافی برای خوردن داشتیم و کمی پس انداز.اما هرساله وضع ما بدتر شد.نه غذای کافی داشتیم نه خونه.و نه من مدرسه می رفتم.خواهر بی گناه من وقتی تنها ۱۳ سال سن داشت به دلیلی که هنوز کشف نکردم فوت کرد.‌اما هر چه از پدر و مادرم دلیل مرگش را می پرسم جواب درستی نمی دهند.صبح بیدار شدم و دیدم خواهرم خانه نیست.از آنجا که هیچ وقت قبر خواهرم رقیه رو به من نشون ندادند شاید خواهرم اصلا نمرده. امکان این نظریه اصلا کم نیست.از والدین من همچین دروغ های بزرگی بعید نیست.مثلاً برای مدرسه ام دروغ های بزرگی مثل:«به نظرمون یک دوره مدرسه نرو، خیلی خسته شدی و درس ها بهت فشار آورده.»«مدرست اصلا خوب نیست باید عوضش کنیم. ولی ممکنه یک مدت مدرسه گیر نیاریم و بدون مدرسه بمونی.»ولی سر آخر ماجرای فقر لو رفت و فهمیدم همه چیز تقصیر همون بند ضخیم لعنتی هست.می دونم والدینم برای اینکه خجالت می کشیدند بگند:ما پول نداریم که بفرستیمت مدرسه این همه  دروغ بزرگ گفتند ولی من بزرگ شدم.حق منه که بدونم.ولی من به ماجرای مرگ خواهرم مشکوکم.ای کاش روزی بالاخره واقعیت رو درک کنم.ای وای، باز هم همون ای کاش های تکراری.پدرم کدام تکرار می کند فقر مانع پیشرفت انسان نیست.و من هر بار که او این کلمات را به زبان می‌آورد، بیشتر از قبل مطمئن می‌شوم که این بند ضخیم مانع پیشرفت من شده و خواهد شد.ولی بر این اعتقادم برخی (گروه ثروتمندان) فقط می توانند همانجا نشسته باشند و هیچ کار نکنند ولی پیشرفت کنند.چون آنها را بند ضخیمی اسیر نکرده و حتی دست یاری‌گری به نام ثروت آنها را بالا می‌کشد.اما گروه دیگری نیز هست که نه بند ضخیم دارند نه دست یاریگر.آنها گروه متوسط جامعه هستند که نه فقر دارند و نه ثروت آنچنانی.آنها فقط باید بلند بشوند و سپس راه بروند و به آرزوهای خودشان برسند.البته این بلند شدن هم ممکن است خیلی سخت باشد، ولی روزگارشان بهتر از کسانی هست که بند ضخیم فقر آنها را اسیر کرده.اما گروه سوم جامعه که خانواده ما جز آن است، گروهی است که ما را بند ضخیمی به نام فقر اسیر کرده.اگر اعضای این گروه بخواهند راه بروند باید ختی‌های بیشتری بکشند و کارهای بیشتری انجام دهند.آنها اول باید بندها را به سختی باز کنند که جز سخت‌ترین مراحل کل زندگی هست، سپس تازه تبدیل می‌شوند به گروه دوم که نه بند ضخیمی آنها را بسته و نه دست یارگری دارند. ولی زحمت بلند شدن و بعد اگر توانستند راه رفتن هم وجود دارد.از نظر من جامعه به این سه دسته که گفتم تبدیل می‌شود اما هر کدام از دسته‌ها به ۵ یا ۴ دسته کوچکتر دیگر تقسیم می‌شود مثلاً در گروه دوم افرادی هستند که در پایین‌ترین طبقه گروه خود هستند و بند نازکی آنها را بسته.ولی در گروه سوم یعنی گروه فقرا هر   طبقه که پایین‌تر که می‌روی و این بند، ضخیم و ضخیم‌تر می‌شود و حتی در طبقه پایین ممکن است تبدیل شود به زنجیر.‌اما من آرزو می کنم هیچ پسر یا دختر نوجوانی اسیر این بند ضخیم نشه.ای کاش این بند ضخیم وجود نداشت.(باز هم همان ای کاش‌های تکراری و توخالی. که آدم فقط با ای کاش گفتن وقت خود را حروم می‌کند و خود را غمگین‌تر.)پ.ن:امیدوارم از داستان خوشتون اومده باشه، همونطور که اول داستان گفتم ممکنه اون رو یک انشا ببینید یا یک خاطره نویسی. که لطفاً براتون مهم نباشه و به اسکلت و داستان اصلی نظر بدید.سعی کردم با این داستان دغدغه‌ها و ناراحتی‌هایی که یک نوجوان که خانواده فقیری دارد تجربه می‌کند را نشان دهم.امیدوارم در داستان این موضوع نمایان باشد و شما متوجه آن شده باشید. 🙏🏻محمدجوادمحمدجوادTue, 25 Aug 2026 11:00:22 +0330https://virgool.ir/@12hh/تجربه-من-از-باشگاه-نویسندگی-rgrdd4sofeblسلام رفقامی خوام بگم که باشگاه نویسندگی از نظر کوچکترین عضوش چه طور بوده. اگر بخوام از اول شروع کنم، تبلیغات باشگاه نویسندگی بانو حیدریان و داداش مهراد رو چند ماه پیش حدودا توی ویرگول دیدم. خیلی دوست داشتم عضو بشم ولی تلگرام نداشتم. کمی که گذشت بانو حیدریان گفتند کانال منتقل شده به بله....آقا ما بله هم نداشتیم. هیچی دیگه این کانال باعث شد بله نصب کردم. انصافا هم خیلی کانال خوبیه. از داداش مهراد، بانو حیدریان و داداش مهدی تشکر می کنم بابت کانال خوبشون. به رشد من توی نویسندگی که خیلی کمک کردند. و من مدیونشونم. اگر عضو این گروه بشیا تازه جنبه های پنهان بچه ها رو می شناسی، من که کلا چیزی که از بانو حیدریان می شناختم تغییر کرد. تازه فهمیدم چقدر طنز این خانم خوبه. داداش مهراد رو هم بیشتر شناختم. البته من رو چند بار الکی بلاک کرد و من ناراحت شدم😓😢😭. نه بابا شوخی کردم همه بلاک هام هم به خاطر شوخی بود و خدایی هم کاری نکرده بودم. بچه ها شاهدند. ازتون دعوت می کنم بیایید، خیلی خوش می گذره و همزمان کلی چیز یاد می گیرید. من که از عضویت در این گروه خوب پشیمون نیستم. ـــ کوچکترین عضو باشگاه نویسندگی، محمد جواد پ.ن: عذر می خواهم اگر خیلی کوتاه بود. متن بدون بار نویسی هست پس لطفا از اشتباهات تایپی چشم پوشی کنید.از مدیران گروه معذرت می خواهم که متن خیلی کوتاه و ناپخته هست و نتونستم گروه رو خوب تعریف کنم چون انصافا حس نوشتم نمی‌اومد و کلی کار دارم و حوصلم خیلی داغونه. عذر میخواهم. من رو ببخشید...🙏🏻محمدجوادمحمدجوادMon, 24 Aug 2026 16:15:52 +0330https://virgool.ir/@12hh/معرفی-دو-سبک-شعری-ژاپنی-hqugxf6u0usdسلام.امروز می خواهم دو تا سبک کوتاه شعری ژاپنی رو معرفی کنم.🇯🇵㊙️الفبای ژاپنی. به نظرم بعضی از حروفشون انصافا باحالنا.هایکو و تانکا؛ دو سبک شعر کوتاه ژاپنی که هرکدوم دنیایی دارند.هر دو با قانون هجایی نوشته می‌شن، ولی حال و هواشون فرق داره.هایکو:فقط سه خط داره.خط اول ۵ هجا، خط دوم ۷ هجا، خط سوم ۵ هجا.همیشه به طبیعت اشاره داره؛ مثل یه عکس فوری از یه لحظه.مثل این شعر معروف:یه برکه قدیمیقورباغه می‌پره توشصدای آبهیچ توضیح اضافه‌ای نداره، فقط یه صحنه‌ست.تانکا: پنج خط داره.۵-۷-۵-۷-۷ هجا، جمعاً ۳۱ هجا.قدیمی‌تر از هایکوئه و احساسی‌تر.می‌تونه از عشق بگه، دلتنگی، خاطره یا هرچیزی که توی دلت هست.مثل این:نسیم بهاریشاخه‌های کاج رو تکان می‌دهاما من هنوزبه یاد دیدار دیروزتدلم تنگهتفاوت اصلیشون: هایکو طبیعت و لحظه‌ست، تانکا مجال بیشتری به احساسات شخصی می‌ده.هر دو هم قانون هجایی دارن که همون چیزیه که بهشون نظم و زیبایی خاصی داده.محمدجوادمحمدجوادThu, 06 Aug 2026 14:31:53 +0330https://virgool.ir/@12hh/کانال-پی-دی-اف-کتاب-dmzc8trlpkys1405,5,14سلام.اگر یادتون باشه توی پست قبل کتاب دایی جان ناپلئون رو معرفی کردم و گفتم که pdfش رو داشتم. ببینید یک کانال توی ایتا و بله فعالیت می‌کنه که ‏pdf بسیاری از کتاب‌ها ایرانی و خارجی رو جمع آوری کرده. توی ایتا حدود ۹۰ هزار دنبال کننده دارند. خیلی کانال خوبیه که لینک بله و ایتاشون رو این پایین می زارم. من کانال ایتاشون رو خیلی بیشتر چک می‌کنم و اینکه اونجا حدود ۱۰ برابر بیشتر نسبت به کانال بله شون هست.پی دی اف کتاب های که توی کانال ابتا به صورت رایگان گذاشتند خیلی زیاده. خودم کانال ایتا رو خیلی بیشتر پیشنهاد می‌کنم. از آثار کافکا گرفته تا چشم هایش و کتاب‌های دیگر ایرانی همه و همه در کانالشون گرد آوردی شده. حتماً پیشنهاد می‌کنم عضو بشید و از pdf‌های رایگانشون استفاده کنید. لینک کانال ایتا: https://eitaa.com/jahaneketabلینک کانال بله: @jahaneketabمن کهمحمدجوادمحمدجوادWed, 05 Aug 2026 17:26:57 +0330https://virgool.ir/@12hh/کتاب-دایی-جان-ناپلئون-oqjzepdom01aپی دی اف کتاب دایی جان ناپلئون رو دانلود کرده بودم. ولی حوصله و حس خوندن توی گوشی رو نداشتم. اومدم توی کست باکس و نسخه صوتی کتاب دایی جان ناپلئون رو پیدا کردم. فعلاً دارم این کتاب جالب و طنز رو با صدای آقای ناصر زراعتی گوش میدم. این کتاب در سال ۱۳۴۹ به قلم آقای ایرج پزشکزاد منتشر شد. موضوع اش هم در مورد بلوغ هست.خیلی کتاب جالبیه. نمی خوام براتون توضیح بدم که موضوعش چیه تا برید خودتون بخونید و خیلی بیشتر لذت ببرید. در کل اوایل داستان اینطوری هستش که یک پسر ۱۳ ساله عاشق و دلداده لیلی دختر دایی جان ناپلئون می‌شه....خودت دایی جان ناپلئون هم شخصیت خیلی جالبی داره. به نظرم نمونه کوچک شده یک دیکتاتوره.خیلی از ناپلئون خوشش میاد. بعد پدرش بزرگ فامیل شده. حتی توی عقاید و زندگی خصوصی خواهرها و برادرانش دخالت می‌کرده که موجب شده چند تا از خواهر برادرهاش کوچ کنند و چند تای دیگه خونه خودشون رو با نرده از خونه دایی جان جدا کنند. دایی جان ناپلئون توی جنگ‌های ممسنی و کازرون هم حضور داشته. حتماً این کتاب طنز و جالب رو پیشنهاد می‌کنم. پ.ن۱: یک بیت از حافظ: (همین جوری)چون به نابودی این اهرمن دون نرسیپس میا، تا نکنی خرقه خود را چاک (معنی: زمانی که نمی‌توانی این روزگار ستمگر را نابود کنی لااقل با شکایت خود را رسوا نکن.)پ.ن۲: در پست بعدی میگم که pdf کتاب رو از کجا رایگان گیر آوردم.‏p پمحمدجوادمحمدجوادWed, 05 Aug 2026 17:13:02 +0330