https://virgool.ir/feed/@10070fa2026-11-12 02:05:29https://files.virgool.ir/upload/users/80769/avatar/KcgLIb.pnghttps://virgool.ir/@10070https://virgool.ir/@10070/مرگ-نیست-xgazok473ufx-وقتی سرنوشت آدمی با اعراب تغییر میکند زندگی یک غیرممکن اجتماعی میشود.تصویر دوست داشتن واسم زمانی ریخته شد که تو بازار کودکی دست مادرم رو رها کردم. وقتی سرم رو بلند کردم خودم رو تو بازار مجازی رویاها، آدمکای مجازی با چادر سیاه رو دیدم. نفهمیدم کجا رفت. دست هر چادر سیاهی رو میگرفتم فکر میکردم مادرمه، ولی اونا چیزی نبودن جز توهم هایی که رویای یه بچه کوچیک رو میدزدن.-درختان شکوفه می دهند و بلافاصله حیاتشان پایان می یابد...خانه شامگاه اندوه بود. غمی با نمای سیاه و هزاران در به سمت انزوا صبح از خواب برمیخیزیم و پنجره ها را به سمت تاریکی میگشایم مادر صبحانه نان درد لقمه میگیرد و ما چای اشک میخوریم. خانه شامگاه اندوه بود. حیاطی با صدای ناله کودکان و مادران خسته از تازیانه و فلک، خواهرم دوچرخه سواری میکند و من اَبروی خاطراتم میشکند.-کودکی میز دوم از راست ترس کودگی قاب امام خمینی از میخ دیوار کلاس 2/2 آویزان است. امتحان فارسی و انشاء روباه به مثنوی، جمعه غروب امتحان عربی درس خودکشی و داستانی که رها شده است...معلم دینی با پلیور زشت و شلوار پارچه ای گشاد منو با تصویر امام خمینی و رنگ های قرمز بیرون زده از امامه دستگیر کرد و در زندگی تجدید شدم.فرار از خانه هاتماشاچی ردیف اول تئاتر سایه ها در سایه خانه به همراه تنهایی با خود و سکوت ابدی...-خونه مادربزرگه در شهر موش ها در خونه مادربزرگهیه روز معمولیمادر جون نماز میخواند، خاله یک، نهار را بارگزاری میکند خاله دو، به دو بچه شیر میدهد خاله سه، سبزی پاک می کند و به کودک میگوید برو گمشو. باقی خاله ها مجهول هستند.پدران سقوط کرده دلتنگی های سوخته و خاطرات محو شده است.با کمک بالشت خونه مستقل ساختم.کودکان بی نهایت در حوض نور آبتنی میکنند و خورشید رخ میگیرد.سفره چیده شده است و همه هستند. شب را زیر سقف آسمان خواب سردِسبک با پتوی سنگین و بالشتی که صدای ساعت میداد.من متهم به گمنام و مجهول به هویت و خاطره و شاید هم سکوتمن متهم به بی پناهی بی قراری استرس همیشگی و قضاوت و اتفاق نیافتادهمن متهم بههببببببببببببببببزندگی مجموعه ای از رودهای جاری مثل دوراهی هاست که از سرنوشت سرچشمه میگیره. همیشه روی تناقضش بوده ولی تضاد دلیل تعادله. یه حباب به سفتی و شکنندگی سنگ ساختم واسه خودم اون منو خلق میکنه منم بهش تکیه میدم تو این دنیا واسم جز اون حقیقتی نیست واسه همین مهم نیست که به جنون نزدیک یا نه. یه رویای مجازی تو این رویا برای برگشتن به دنیای کودکی.نمیتونی در زمان سفر کنی ولی میتونی دنیای اطرافت را به گذشته تغییر بدی. مثل شبیه سازی.-مرگ نیستفکر کنید به اینکه یه روزی بهتون بگن هر آنچه که تا به حال تو ذهنتون داشتید صرفا یک تصویر شبیه سازی شده است. به هویت، وطن، خانواده، آموزش، خاطره، شما دستبرد زده شده.از حالا زندگی رو چگونه ادامه میدید؟حسینحسینFri, 03 Apr 2020 21:56:34 +0430https://virgool.ir/@10070/پآییز-q5apwqekw4bzكنار ماهی هاروی چمنی آبی نشسته ام تا ماهی ها بمانندتور خیالم را پهن میكنمو از ساده ترین سطح اب عمیق ترین خاطره را پیدا میکنم.ماهی ها پولك سرخ میگیرندتازه قلاب ها امده اند.من در این خیال به دنبال چیزی میگردمكه در خواب هیچ یك از خوابات زمستانی نبودبه دنبالش میگردمبه دنبال خاطره ای میگردم كه گمشدهبه دنبال اولین تصویربه دنبال یك سكه ناگهانیبه دنبال صدایی در امتداد سایه هاگوشه تنهایی تاریك خورشید را دیدم كه به خواب سایه های پهن شدهآن سمت دیوار سرك میكشید.چشم خیالم به دنبال مورچه ای بود كه به دنبال چیزی میگشت كه نمیدانستممیرومبه دنبال امنیتی سبك از ارامش زندگییا حتیبه دنبال پودی از تنهایی میگشتم تا تاری به دستش دهمصدایی میشنومبه دنبالش میروممبادا صدایی خیالاتم را پژمرده كندمادرم است كه میگوید هنوز پرنده ها پرواز میكنند در خواب رودخانه....در این خاطراتكودك میشومبازی میكنمكودكیم پایش،را از پشت بام خدا آویزان كردهكودكیم كفش هایش را بر عكس پوشیدهكودكیم بیتاب استبه دنبال تابی میگردم تا بازیش دهمآموزگار كودكیم را مثل گچ سفید روی تخته سیاه میكشیدمن همان گچ سفید بودموقتی الفبای زندگیم جابه جا میشددر خیالم معلق بودمكودكیم در صف مجرمین بد هاستو مدیر كودكیم را فلك كردهبا همان درختی كه بهترین دوستم بودكودكیم دستش،توپ جنگیستكودكیم زیر دست وپای صف كُپُن گم شدهكودكیم عاشق آدم های اشتباهی میشودتنبیهش این استبازگشتن به دوران كودكی.سفر میكنمبه دنبال غریبه ای میگشتم كه از صبح میگفتوقتی شب سیاه است كوچه هایش سبز استصبح كه میشود باد از نو میخواندو ماه نوری صمیمی میدهدهنگامی كه پروانه ها میخوانندكوچه هایش پر از نور استكوچه هایش روزنه ای از طبیعت پیداستكوچه هایی كه خانه هایش را،كودكی با نور پاشیده باشدوقتی صدا ها اسرار به تاریكی دارنددر كودكی هایش صدای اسرار نیستاسرار یك تصمیم كودكانه استدر نفس ثانیه ها صداقت مملو استماهی ها دست یكدیگر را گرفته پرواز میكنندو تار و پودی كه به اسمان میروندو نذری محبت پخش میكنندبه غریبه گفتم انسان ها خورد شیشه هایی هستندكه در كنار یكدیگربازتاب همدیگرند.در پس باد به دنبال آوازی میگردمو در پس آواز در پی سازیباران را زدم كنار و ابر را دیدمپنجره های كه به دنبال پرواز نگاه انسان هاستدانه برفی دیدم كه از خدا میگفتكودكی دیدم به بزررررررگیه وصله های دهانه دارش كه از ان سرما به زمستان میبرد پناهو زنجیری كه عمو زنجیر باف پشت كوه ها انداخته بود تا مبادا خبرم از حادثه آگاه شودمیگردمپشت كوه هاپشت ابرهاپشت سكه هاپشت نگاه هاانور دنیاودر بین سال های زندگیم زمان را دیدم كه از نفس خالی استبلوغ نفس خار ها را دیدم كه در هر ترك سنگی رخنه كردهكوهی دیدم كه از قله های انسانیت بالا میرفتوقتی سر خردن دامنه آسان بوددر نوجوانیه بهارشهرشیدایی شهامت از دور نفسی زنده داشتدر چهار راه خداكودكی آن سمت كفه عدالتكودكیش را حراج میكرد تا ترازوی سبك شود در چرخه زندگیتا سیراب شوم از هرآنچه،خالی، كه در دستانش بودمثل لوتی كه از خزر پر آب تر استمن دیدمودیدمودیدم دلم ازغربت پرمن میگویمدست های یكدیگر را بگیریم وتا بی نهایت بدویمبی دلیل بخندیماز اشك لذت ببریمناگهانی گل بدهیمبه مهمانی محبت برویمو با اغوشی باز سرما بخوریمبدون منظره عكس بگیریمزنگ خانه خدا را بزنیمو بگوییم كعبه همینجاستو به صدای گنجشك ها بگوییم چه زیباییبه قاب ها تصویری زنده بدهیمماهی ها هنوز كنارم نشسته اندوقتی كلمه های فصل سرد تمام میشودبر روی الف پاییز كلاهی میگذارم.پآییز نود و پنجحسینحسینTue, 31 Mar 2020 21:24:58 +0430