اگرچه فیلم Barking Dogs Never Bite، اولین فیلمی بود که بونگ جون-هو وظیفه کارگردانی آن را در سال ۲۰۰۰ بر عهده داشت، اما این کارگردان کره‌ای با ساخت فیلم Memories of Murder به شهرت زیادی دست پیدا کرد. او در ادامه فیلم‌های دیگری در سبک‌های متفاوتی مثل The Host و Mother را کارگردانی کرد و نشان داد که موفقیت‌های Memories of Murder اتاقی نبوده است. در توصیف بونگ جون-هو می‌توان گفت که او ترسی از امتحان کردن سبک‌های مختلف مثل درام، کمدی، اکشن، فانتزی، علمی تخیلی و حتی ترسناک ندارد و حتی می‌توان ترکیب این سبک‌ها را در آثار بعدی این کارگردان کره‌ای مشاهده کرد که در باطن فیلم‌های او می‌توان شاهد پرداختن به موضوعات اجتماعی و سیاسی باشیم.
رابرت اِگرز درباره‌ی چشم‌اندازش برای «فانوس دریایی» می‌گوید: «پیش از اینکه چیزی نوشته باشم، می‌دانستم که می‌خواهم آن را به صورتِ نگاتیوِ سیاه و سفید فیلمبرداری کنم. اتمسفر و حس اولویتِ بالاتری نسبت به داستان داشت. فکری به ذهنِ برادرم خطور کرد: یک داستانِ ارواح که در یک فانوس دریایی اتفاق می‌افتد؛ ایده‌ای که دوستش داشتیم. چون فانوس دریایی ظاهرِ ویژه‌ای دارد؛ آدم را به گذشته می‌برد؛ فانوس‌های دریایی قرن‌هاست که تغییری نکرده‌اند». اِگرز به هدفش رسیده است. او فیلمی با استخوان‌بندی اساطیری و طعم و مزه‌ای کهنه و بدوی و فرسوده و پُرگرد و غبار ساخته که شاید بار اول دقیقا ندانی دارد چه اتفاقی می‌افتد، ولی تصاویرِ هیپنوتیزم‌کننده‌اش همچون طلسمی شوم هستند که چشمانِ بیننده را به خود خیره می‌کنند و با برقراری ارتباطی محرمانه با ناخودآگاه‌مان، ما را بر تلاطمِ خروشانِ ذهنِ شخصیت‌های منزوی‌اش سوار می‌کند. اِگرز که در سر و شکل دادن به زبان تصویری «فانوس دریایی» از هرمن ملوین، اچ. پی. لاوکرفت، آندری تارکوفسکی، استنلی کوبریک و بلا تار وام گرفته است، فیلمی ساخته که با خشم و تنهایی و سرکوب و انزجار باردار است.
هنگام ساخت اثری سینمایی که به یک شهر خاص در یک دوره‌ی زمانی خاص سفر می‌کند و بخش قابل توجهی از هویت خود را وام‌دار نمایش این فضا-زمان به‌خصوص به شکلی صحیح است، بخش قابل توجهی از وظیفه‌ی کارگردان به استفاده‌ی حداکثری از طراحی صحنه‌های انجام‌شده و تمام موارد دیگر برای پرتاب کردن مخاطب به درون این تصاویر مربوط می‌شود.
