وقتی بازیگر یک فیلم پرفروش و سودآور و تحسین‌شده در برخی از محافل معتبر به تنهایی حکم اصلی‌ترین و تاثیرگذارترین نقطه‌ی قوت آن را پیدا می‌کند و سایه‌ی او روی شکل گرفتن قابل‌توجه‌ترین بخش‌های اثر برای منتقدها هم تا این حد دیده می‌شود، دیگر نمی‌توان شکی نسبت به آن داشت که او در انجام کار خود درخشیده است.
رابرت دنیرو در فیلم The Irishman
برادران کوئن بدون شک جزو نویسنده/کارگردان‌های بزرگ سینمای معاصر هستند و هیچ شکی هم در شاهکار بودن اثر اکران‌شده توسط آن‌ها در سال ۲۰۰۷ میلادی وجود ندارد؛ اثری با بازی تامی لی جونز، جاش برولین و خاویر باردم که نام‌گذاری زیبایی را هم با اقتباس از کتاب مرجع خود به قلم کورمک مک‌کارتی یدک می‌کشد. اما با همه‌ی این‌ها نمی‌توانیم از این خوشحال نشویم که حداقل در مدیوم فعالیت خود آن‌ها یعنی سینما و دنیای هنر هفتم، همچنان جایی برای پیرمردهای جواب پس‌داده و کاربلد پیدا می‌شود.
رابرت دنیرو تا قبل از The Irishman هم کارنامه‌ی هنری به‌شدت لایق دفاع و قابل احترامی داشت. بازیگری که نقش اصلی آثار ماندگاری همچون «راننده تاکسی» (Taxi Driver) از مارتین اسکورسیزی و «روزی روزگاری در آمریکا» (Once Upon a Time in America) به کارگردانی سرجیو لئونه را بازی کرده است و مرور آثار فوق‌العاده‌ای که وی نقش‌آفرینی‌هایی عالی از خود را در آن‌ها تحویل مخاطبان داد، به خودیِ خود یک مقاله‌ی مفصل و خواندنی را به وجود می‌آورد. اما بخش قابل توجهی از پروسه‌ی خلق شدن فیلم‌های عالی این مرد و رشد او در دنیای هنر هفتم طی همکاری با مارتین اسکورسیزی رقم خورد.
آدام درایور که به‌تازگی دهمین سالگرد آغاز فعالیت حرفه‌ای خود در دنیای سینما را جشن گرفت، یکی از آن بازیگرانی است که با گزیده‌کاری و همکاری با فیلم‌سازهای درست آینده‌ی خود در این مدیوم را شکل می‌دهد. البته که از جایی به بعد درایور همزمان با حضور در فیلم‌های کم‌خرج و ارزشمند از نظر هنری ابایی از رفتن به سراغ پروژه‌های شلوغ و بلاک‌باستری هم نداشت. در عین آن که او تا به امروز چند نقش‌آفرینی قابل احترام را تحویل بینندگان داده است.
