من عاشق جهانبینی علامه اقبال لاهوریام.
نگاه کنید چه زیبا گفته است:
خدا آن ملتی را سروری داد
که تقدیرش به دست خویش بنوشت
به آن ملت سر و کاری ندارد
که دهقانش برای دیگران کِشت
و این هم از درخشانترین لحظات «خودی» در شعر اقبال:
ساحل افتاده گفت: گر چه بسی زیستم،
هیچ نه معلوم شد، آه که من چیستم!
موجِ زِ خودرفتهای تیزخرامید و گفت:
هستم اگر میروم… گر نروم نیستم!
درس کوتاه:
هر بار که منتظر میمانی دیگری تو را نجات دهد،
در واقع بخشی از قدرت درونی خودت را واگذار میکنی.
هیچ چیز پایدار نیست مگر آنچه با دست، فکر و ارادهٔ خودت ساختهای.
آبِ زندگیات را از چاهی بنوش که خودت کندهای؛
وگرنه همیشه محتاج کسی خواهی ماند
که شاید روزی از سیراب کردنت دست بکشد.
---
معرفی مختصر علامه اقبال
علامه محمد اقبال لاهوری (۱۸۷۷–۱۹۳۸) شاعری ژرفاندیش، فیلسوفی معنویتگرا و متفکری نوگرا بود که کوشید انسان را از رخوت، تقلید و بیاختیاری بیرون بکشد.
فلسفهٔ اصلی او «خودی» است: نیروی آگاهی، اراده و خلاقیتی که انسان را از موجودی منفعل به سازندهٔ سرنوشت خویش تبدیل میکند.
اقبال جهان را میدان رشد میدید؛ جایی که انسان با تلاش، حرکت، انتخاب و آفرینندگی، به مقام شریکبودن در ساختن تقدیر خویش میرسد.
شعرش آمیختهای از عرفان، انسانگرایی آگاهانه و امید به بیداری قدرت نهفتهٔ انسان است.