
قسمت اول برای من بسیار ضعیف و ناامیدکننده بود. دیالوگها بیش از حد طولانی، کند و خستهکننده بودند و با توجه به سلیقه و ریتم مخاطب امروزی، مخصوصاً نسلی که به محتوای سریع و شبکههای اجتماعی عادت کرده، جذابیت چندانی نداشتند. به نظرم سریال به سکانسهای کوتاهتر، پرتنشتر و اتفاقات بیشتری برای حفظ ریتم نیاز داشت.
از طرفی، قسمت اول بیشتر از اینکه حس یک اثر طنز را منتقل کند، فضایی تلخ داشت و مدام به مشکلات و بدبختیهای مردم اشاره میکرد. این موضوع بهخودیخود ایرادی ندارد، اما انتظار من از چنین سریالی، مخصوصاً با توجه به عنوان و سابقه مجموعه، طنز پررنگتر و سرگرمکنندهتر بود.
از نظر فنی هم چند نکته توجهم را جلب کرد. زاویه دوربین گریم و طراحی صحنه چندان متناسب با فضای اثر نبودند و انتخاب برخی بازیگران نیز برای من قابل قبول نبود. حتی از نظر سن شخصیتها، بهخصوص پدر، مادر و نامزد مسعود شصتچی، تناسب چندانی احساس نمیکردم و باورپذیری روابط خانوادگی برایم پایین بود.
صداگذاری و میکس صدا هم یکی از نقاط ضعف قسمت اول بود. در بعضی بخشها صدای بازیگران بیش از حد آرام به گوش میرسید و همین موضوع باعث میشد دنبال کردن دیالوگها سختتر و خستهکنندهتر شود.
در مجموع، انتظار داشتم با یک شروع قدرتمندتر و جذابتر روبهرو شوم، اما قسمت اول نتوانست انتظاراتم را برآورده کند.
با این حال، هنوز برای قضاوت نهایی زود است. فقط یک قسمت گذشته و ممکن است ریتم داستان، شخصیتها و فضای طنز در قسمتهای بعدی تغییر کند و حتی با اتفاقات و سورپرایزهای جذابی مواجه شویم. بنابراین فعلاً این نقد را فقط درباره قسمت اول میدانم و برای ادامه سریال فرصت قائل هستم.