
برنامه های بلاکچینی جایگزین (Alternative Blockchain Applications )
نظریه استفاده از زیرساخت بلاکچین و کاربرد آن در مفاهیم دیگر تاریخچه ای طولانی دارد. در سال 2005 نیک زابو با معرفی مفهوم جدیدی تحت عنوان ” عناوین ملک امن با اختیار مالک” ( secure property titles with owner authority) ظاهر شد. این مفهوم سندی است که توضیح میدهد چگونه” پیشرفت های جدید در فناوری پایگاه داده تکراری” شرایطی را برای ایجاد سیستمی مبتنی بر بلاکچین فراهم کرده است. این سیستم به منظور ثبت اطلاعات اینکه چه زمینی متعلق به چه کسی است و همچنین ایجاد یک چارچوب دقیق برای مفاهیمی مانند خانه داری، تصرف ملک و مالیات زمین اهالی گرجستان، ایجاد شده است. در آن زمان هیچ سیستم پایگاه داده ی کارآمدی وجود نداشت پس عملاً این پروتکل هیچ وقت به مرحله اجرا نرسید.
بعد از سال 2009، با توسعه اجماع غیر متمرکز بیتکوین، تعدادی اپلیکیشن جایگزین به سرعت شروع به ظهور کردند.
تنها گزینه برای حل این مشکل استفاده از الگوی first- to- file است که طبق آن وقنی نفر اول ثبت نام خود را انجام میدهد، دیگر نفر دوم قادر به نام نویسی نخواهد بود. Namecoin از قدیمی ترین و موفق ترین سیستم های نام نویسی است که از چنین ایده ای بهره برده است.
این ویژگی به کاربران اجازه میدهد در کیف پولشان فقط UTXO های تک رنگ داشته باشند، آنها را مثل بیت کوین های معمولی انتقال دهند و از طریق بلاکچین به عقب برگردند و رنگ هر UTXO دریافتی را بررسی کنند.
در شرایطی که( APPLY'(S,TX خطا داد، پروتکل در حالت پیش فرض APPLY'(S,TX) = S قرار میگیرد. این ویژگی مکانیزم ساده اما با قابلیت های پیشرفته ای را در اختیار کاربران قرار میدهد که در شبکه بیتکوین قابل اجرا نیست. کاربران با استفاده از این مکانیزم میتوانند رمزارز دلخواه خودشان را بسازند و از آنجایی که پیچیدگی های استخراج و شبکه بندی از قبل توسط خود بیتکوین اعمال و اجرا شده هزینه توسعه آن بسیار اندک خواهد بود.
پس در کل دو رویکرد برای ساخت یک پروتکل اجماع وجود دارد: ساخت یک شبکه مستقل و ساخت یک پروتکل بر روی بلاکچین بیتکوین. در حالی که رویکرد اول در اپلیکیشن هایی مثل Namecoin موفق بوده اما اجرای آن زحمات زیادی به همراه داشته است چرا که در هر اجرای فردی، به راه اندازی یک بلاکچین مستقل و ساخت و تست همه توابع انتقال وضعیت و کدهای شبکه بندی نیاز داریم.
به علاوه، احتمالاً همه اپلیکیشن های فناوری اجماع غیر متمرکز از قانون توزیع قدرت پیروی خواهند کرد که اکثریت قریب به اتفاق این برنامه ها بسیار کوچکتر از این هستند که بتوانند ضامن بلاکچین خود باشند.
باید توجه داشته باشیم که تعداد اپلیکیشن های غیر متمرکز بسیار زیاد است، مخصوصاً سازمانهای مستقل غیر متمرکزی که به تعامل باهم نیاز دارند.
از طرف دیگر، رویکرد مبتنی بر بیتکوین، ویژگی های تأییدیه پرداخت ساده بیت کوین را به ارث نبرده است، که این واقعاً نقطه ضعف این رویکردهاست. SPV برای بیت کوین کار میکند چون از عمق بلاکچین به عنوان یک پروکسی اعتبار سنجی استفاده میکند.
زمانی که سوابق یک تراکنش در بلاک های قدیمی تر قرار میگیرند و دور میشوند ، اگر بگوییم که آنها جزئی از وضعیت هستند زیاد هم بی راه نگفته ایم. از طرفی پروتکل های متای مبتنی بر بلاکچین نمیتوانند بلاکچین را مجبور به حذف تراکنش های نامعتبر در حوزه پروتکل خودشان کنند. بنابراین، اجرای پروتکل کاملاً امن SPV احتمالاً وارسی دوباره بلاکچین بیتکوین را به جهت تشخیص اعتبار برخی تراکنش های خاص ،ضروری میکند.
بیشتر بخوانید : وایت پیپر اتریوم- قسمت دوم
در حال حاضر، همه اجراهای” لایت” پروتکل های متای مبتنی بر بیتکوین برای تولید داده به یک سرور قابل اعتماد متکی هستند، که مسلماً نتیجه آنقدرها هم مطلوب نیست چرا که هدف اصلی سیستم های رمزارز حذف نیاز به اعتماد است.
در اصل پروتکل بیت کوین نمونه ساده شده “قرار داد هوشمند “میباشد. در سیستم بیتکوین UTXO نه تنها میتواند تحت مالکیت یک کلید عمومی بلکه تحت مالکیت یک اسکریپت پیچیده به زبان برنامه نویسی” مبتنی بر پشته” (stack-based) هم باشد.
در این الگو، تراکنشی که UTXO را خرج میکند باید داده ای فراهم کند که با آن اسکریپت مطابقت داشته باشد. در واقع حتی ساده ترین مکانیزم مالکیت کلید عمومی از طریق اسکریپت اجرا میشود. این اسکریپت یک امضای منحنی بیضوی را به عنوان داده ورودی در نظر میگیرد ، اگر این اطلاعات با اطلاعات تراکنش و آدرس صاحب UTXO مطابقت داشت، پاسخ 1 میشود در غیر این صورت 0 عدد خروجی خواهد بود.
موارد استفاده اسکریپت ها متفاوت است. برای مثال، میتوان اسکریپتی ساخت که برای اعتبار سنجی ، از 3 کلید خصوصی که به آن داده میشود به 2 امضا نیاز داشته باشد.(قابلیت چند امضایی از طریق ترکیب چندین امضای منحصر به فرد تولید می شود.)
این قسمت تنظیمات میتواند برای ایمن کردن حسابهای شرکتی، پس اندازی و برخی از شرایط فروش توافقی بسیار مفید باشد. اسکریپت ها گاهی برای حل مشکلات محاسباتی هم به کار میروند. حتی میتوان اسکریپتی ساخت که مثلاً ” اگر بتوانید یک گواه اثبات SPV ارائه دهید که یک Dogecoin با این عنوان برای من فرستاده اید ،این بیت کوین خرج نشده متعلق به شماست”. در اصل امکان مبادله غیر متمرکز رمزارزها را هم فراهم میکند.
از لحاظ علمی ، برنامه نویسان قادرند که این محدودیت را بر طرف کنند چرا که هر حلقه را میتوان با چندین بار تکرار کد زیر بنا و با یک جمله if شبیه سازی کرد. اما این کار فقط منجر به ایجاد اسکریپتهای نا کار آمد در فضا میشود. برای مثال، احتمالاً اجرای الگوریتم امضای منحنی بیضوی جایگزین به 256 دور ضرب تکراری احتیاج دارد که همگی جداگانه در کد وجود دارند.
از آنجایی که UTXO ها یا همه چیزند و یا هیچ چیز، تنها راه دستیابی به هدف از طریق هک تعداد زیادی UTXO از طبقه مندی های مختلف و داشتن قرارداد اوراکل میباشد که مشخص میکند کدام UTXO برای شخص A وکدام برای B فرستاده شود.
منبع: factcoins.com