
نمیدانم حرصِ دانستن کی در وجودم شعله گرفت. روزگاری، که اینترنت بخشی از زندگی ما نشده بود، و مواجهۀ ما با مسائل نو، به مجلات و روزنامهها محدود بود. اینشد که برای سالها زندگیام با روزنامه و مجلات پیوند خورد و مشتری دائم آنان شدم، در آن ایّام، به سبب وُسعِ مالی، جایام در کتابخانه بود گرچه مجلات با تأخیر میرسیدند امّا شادمان، چهار-پنج ساعت در هفته مشغول خواندن آنان میکردم. معلوماتام هم خلاصه شده بود به همین مجلات و روزنامهها. با تغییر دولت در دهۀ هشتاد، عاملِ سلیقه در انتخابِ مجلات بیشتر شد و من که دوران بلوغِ اجتماعی-سیاسی خود میگذراندم به اکثر امور شک کردم، کمی که گذشت، از آن فضا دور شدم، و جدیتر خواندم، ابتدا خوانشام که محدود بود به ادبیات و عرفان، کمی بعد خوانشام را به فلسفه و تاریخ و دین نیز گستراندم. حال، گمان میکنم هر چه دارم از همان دوران دارم. امّا چالشِ بزرگی داشتم، و آن کتابِ مناسب برای شروع بود، کتابی که مرا از جهل بسیط برهاند، حداقل بدانم که نمیدانم، کتابهای کتابخانه امّا، بیسلیقهای انتخاب شده بود و برای منِ جوان، خوانش کُتب مرجع و اساسی، کاری سخت و دشوار بود، و عطشِ دانستن، صبر را از من ربوده بود. پرسش و جستوجو تا حدی به کارم آمد، نیّت کردهام فهرستی - هرچند ناقص - آماده کنم برای کسانی که همچون من سعی در تبدیل جهلشان به دانایی یا حداقل جهل مرکب داشته باشند.