نقش والدین در سفر قهرمانی سایه های شخصیتی فرزندان
والدین در دوران کودکی، از طریق آموزش، ارزشها و محدودیتهایی که ایجاد میکنند، تعیین میکنند که کدام بخش از شخصیت کودک در "روشنایی" (آگاهانه) و کدام بخش در "سایه" (سرکوبشده) قرار بگیرد.
- کودک در ابتدا تمام ویژگیهای خود (شادی، خشم، استقلال، ترس) را بهصورت خام و بدون قضاوت نشان میدهد.
- والدین بر اساس باورهای فرهنگی، اخلاقی و تربیتی خود، برخی ویژگیها را تشویق کرده و برخی دیگر را سرکوب میکنند.
- مثلاً کودکی که از احساسات خود صحبت کند، اگر از سوی والدینش تحقیر شود، ممکن است در بزرگسالی احساسات خود را سرکوب کند و این بخش از شخصیتش به سایه برود.
برخی والدین، بهدلیل ترسهای خود، به فرزندشان میآموزند که تغییر خطرناک است، در نتیجه، او در برابر "فراخوان ماجراجویی" مقاومت میکند.
- وقتی کودک با چالشها و فرصتهای رشد مواجه میشود، والدین ممکن است ناخواسته او را از تجربهی ناشناختهها منصرف کنند.
- والدین کنترلگر یا بیشازحد حمایتکننده، فرزندان را از مواجهه با چالشها بازمیدارند و این باعث میشود که آنها از تغییر و رشد بترسند.
- سایهای که این فرزندان در خود شکل میدهند، "ترس از شکست" یا "احساس ناتوانی" است که در بزرگسالی آنها را محدود میکند.
والدین میتوانند خودشان نقش راهنما را داشته باشند یا راهنمای مناسبی را به فرزند معرفی کنند، اما برخی والدین، بهدلیل ترسها و باورهای محدودکننده، مانع از این ملاقات میشوند.
- در داستانهای اسطورهای، قهرمان معمولاً با فردی آگاه و خردمند روبهرو میشود که به او مسیر درست را نشان میدهد.
- برخی والدین، فرزندان را تشویق به یادگیری از راهنمایان واقعی میکنند، درحالیکه برخی دیگر، بهدلیل ترس یا کنترلگری، اجازهی این ملاقات را نمیدهند.
- درنتیجه، برخی افراد ممکن است در بزرگسالی حس کنند که نیازی به مشورت یا یادگیری از دیگران ندارند، که این خود یک "سایهی کاذب خودکفایی" را ایجاد میکند.
عبور از آستانهی سفر قهرمانی، نیازمند استقلال و شهامت است. والدین یا با حمایت آگاهانه، این مرحله را تسهیل میکنند یا با ایجاد وابستگی، مانع از آن میشوند.
- والدینی که به فرزند خود اعتماد میدهند، به او کمک میکنند تا از منطقهی امن خود خارج شود و مسیر خود را پیدا کند.
- برخی والدین، بهدلیل ترس از ازدستدادن کنترل، فرزند را بهطور احساسی یا مالی وابسته نگه میدارند.
- این وابستگی میتواند در قالب سایهی "ناتوانی در تصمیمگیری مستقل" در فرزند شکل بگیرد.
اگر والدین نتوانند سایههای خود (ترسها، خشم، عدم اعتمادبهنفس) را مدیریت کنند، این سایهها را به فرزندان خود منتقل میکنند.
- والدینی که خودشان از شکست میترسند، فرزندانشان را از تجربههای جدید بازمیدارند.
- سایهی والدین، مانند ترس از قضاوت دیگران، میتواند به فرزند منتقل شود و او را در روابط اجتماعی دچار مشکل کند.
- در مقابل، والدینی که آگاهی بیشتری دارند، فرزند را تشویق میکنند که با آزمونهای زندگی روبهرو شود.
اگر والدین به فرزندان خود اجازهی شناخت احساسات واقعیشان را ندهند، آنها ممکن است از رویارویی با ترسها و ضعفهای خود اجتناب کنند.
والدین آگاه، فرزند را تشویق میکنند که پس از گذراندن چالشها، دانشی را که بهدست آورده، در زندگی بهکار ببرد و آن را با دیگران به اشتراک بگذارد.
با ایجاد فضایی که کودک بتواند خود را کشف کند، از شکست نترسد، احساساتش را بیان کند، و استقلال را تجربه کند.