https://virgool.ir/durianmag/feedمجله اینترنتی هنر و سرگرمیfa2026-11-11 10:52:30https://files.virgool.ir/upload/publication/s5t4cdoydvlo/pzpgnm.pnghttps://virgool.ir/durianmaghttps://virgool.ir/durianmag/معرفی-بند-swallow-the-sun-yx2o4pkv3rqxبند Swallow the Sun سال 2000 در شهر Jyväskylä فنلاند توسط وکالیست و فرانتمن گروه، juha raivio تاسیس شد. دوست سابق juha که با هم در پروژه ای به اسم Plutonium Orange همکاری میکردند به عنوان درامر به بند پیوست و در سال 2001 اعضای شش نفره بند تکمیل شدند.در سال 2003 بند اولین آلبوم خود را به اسم The Morning Never Came ریلیز کرد، آلبومی که اثری ماندگار و قابل توجهی در تاریخچه دووم-دث متال فنلاند و این سبک به شمار می‌آید.بند در فوریه 2005 یکی از پرفروش ترین و موفق ترین آلبوم‌های خود به اسم Ghosts of Loss را عرضه کرد که تک آهنگ Forgive Her در چارت top 20 فنلاند در مقام چهارم در هفته اول ریلیز قرار گرفت و موفقیتی قابل توجه را برای بند به همراه داشت.موسیقی Swallow the Sun ترکیبی از دث متال و دووم است که جنبه ملودیک بودن و اتمسفر سازی از نکات قابل توجه آهنگ سازی آنهاست و ما در حین شنیدن ریف‌های پالم میوت و سنگین دث متال شاهد صداسازی‌های ambient و ریف های ملودیک و روح نوازی از جانب گیتاریست ها هستیم. خلاقیت بند در این زمینه بسیار قابل توجه است گاهی موزیک انها به سبک های بلک متال و گاتیک هم وارد میشود و میتوان گفت آنها یکی از پیشتازان سبک دووم دث در فنلاند و حتی در اروپا در کنار همتایان سوئدی خود مانند Katatonia و Draconian هستند.البوم اخر این گروه به اسم When a Shadow is Forced Into the Light در ژانویه 2019 عرضه شد و جز بهترین آلبوم های متال سال گذشته شناخته شد. این آلبوم تحت تاثیر مرگ دوست دختر juha به اسم Aleah Stanbridge ساخته شد که خود نیز همراه juha در بندی به اسم Trees of Eternity وکالیست بود و صدایی بسیار لطیف داشت و بر اثر سرطان درگذشت.غم از دست دادن او انقدر وکالیست بند یعنی juha را تحت تاثیر قرار داد و سوگوار کرد که کل فضاسازی آلبوم در رابطه با مرگ و سوگواری برای او است، به خصوص در تک آهنگی به اسم lumina Aurea که فضایی بسیار تاریک و محزون دارد.سه تا از بهترین ترک‌های بند Swallow the Sun در کانال تلگرام مجله دوریان قرار داده شده.دوریانتحریریه دوریانSat, 01 Feb 2020 23:49:13 +0330https://virgool.ir/durianmag/نگاهی-به-تفکر-و-آثار-دیوید-کراننبرگ-بخش-دوم-ore21k0j6c8uDid Cronenbergدر بخش نخست از بررسی تفکر و آثار دیوید کراننبرگ تعدادی از آثار اولیه او را مرور کردیم. کراننبرگ اما کارنامه بلند بالایی دارد و در ادامه تعدادی دیگر از کارهای این کارگردان را بررسی میکنیم.در سال 1983 دیوید کراننبرگ فیلم The Dead Zone را ساخت که از روی کتابی با همین نام نوشته استیون کینگ اقتباس شده بود، این فیلم نیز موفقیت زیادی برای دیوید کراننبرگ به همراه داشت. در همان سال کمپانی قرن بیستم به دنبال بازسازی فیلم THE FLY(ساخته Kurt Neumann) بود و فیلم The Dead Zone توجهشان را به دیوید کراننبرگ جلب کرد و باعث شد که این پروژه بازسازی به دیوید کراننبرگ سپرده شود. بازسازی فیلم The Fly را میتوان بزرگ‌ترین اثر دیوید کراننبرگ دانست، فیلمی که باعث شد دیوید کراننبرگ در جهان شناخته شود و موفقیت‌های خوبی برای دیوید کراننبرگ به ارمغان بیاورد. داستان فیلم "مگس" اثر جرج لانگلان میباشد که دیوید کراننبرگ با تغییراتی نسبت به کتاب سعی میکند فضای فیلم را همانند فضای فیلم‌های گذشته‌اش نگه دارد.در این فیلم دانشمندی را میبینیم که سعی در ساخت دستگاه تله پورت دارد (دستگاهی که انسان را از یک محیط به محیط دیگری می فرستد) ولی در هنگام آزمایش دستگاه یک مگس نیز با او به اتاقک میرود و در نتیجه تله پورت اتم‌های مگس با اتم‌های دانشمند در آمیخته میشود و دانشمند روز به روز بیش تر ویژگی‌های انسانی‌اش را از دست میدهد و شبیه مگس میشود! در این فیلم نیز دیوید کراننبرگ همواره تکنولوژی را عامل نابودی انسان ها نشان میدهد.این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین گریم شد و توانست با فروش 60 میلیون دلاری سود خوبی به همراه داشته باشه.در سال 1988 دیوید کراننبرگ فیلم Dead Ringers را کارگردانی کرد. این فیلم داستان دو برادر دو قلو پزشک روایت میکند که بازیگر جوانی به کلینیک آنها می‌آید و یکی از برادرها عاشق او میشود. این فیلم نیز همچنان المان‌های کراننبرگی را در خود دارد. کراننبرگ در این فیلم نشان میدهد که چه طور یک بیماری میتواند از یک جسم به جسم دیگر سرایت کند و البته وابسته بودن را عاملی برای نابودی انسان‌ها نشان میدهد، به طوری که دو برادر بشدت وابسته یکدیگر می‌باشند و هر کدام هر تغییر رفتاری و احساسی میکنند آرام آرام برادر دیگر هم آن ویژگی‌ها را پیدا می کند.در سال 1991 دیوید کراننبرگ فیلمی از روی کتاب Naked Lunch(به نویسندگی William S. Burroughs) می‌سازد. کتاب ناهار عریان داستان واقعی نویسنده کتاب را روایت می‌کند که در سال 1951 اشتباها به همسرش شلیک می‌کند و همسرش را از دست میدهد و بعد از آن اتفاق دچار عذاب وجدان و مشکلات روحی میشود و شروع به نوشتن احساساتش می‌کند و سعی می‌کند آن شکلی که دنیا را دیده(از زمان شلیک تا زمانی که توانست با واقعیت کنار بیاد و اشتباه خود را قبول کند) برای بیننده ترسیم کند به همین خاطر در این کتاب ما شاهد دنیایی فانتزی و غریبی هستیم که ناشی از مشکلات روحی نویسنده بعد از ان اتفاق بوده. دیوید کراننبرگ به زیبایی تمام این دنیای آشفته و غمناک را به تصویر میکشد، هر چند که نتیجه نهایی همچنان به جذابی کتاب نبود ولی این چیزی از اهمیت فیلم کم نمی‌کند چراکه کراننبرگ موفق می‌شود به خوبی ذهن آشفته نویسنده را در این فیلم به تصویر بکشد.در سال 1993 دیوید کراننبرگ یک فیلم درام , عاشقانه و تاریخی به اسم M. Butterfly کارگردانی می کند(به نویسندگی David Henry Hwang) این فیلم یک شکست به حساب می‌آمد چه در محصول نهایی و چه در فروش.این مطلب نخست در کانال تلگرام مجله اینترنی دوریان منتشر شده.دوریانتحریریه دوریانSat, 01 Feb 2020 13:17:10 +0330https://virgool.ir/durianmag/نگاهی-به-تفکر-و-آثار-دیوید-کراننبرگ-بخش-نخست-axwfz35vzcudDavid Cronenbergاز دیوید کراننبرگ، کارگردان 71 ساله کانادایی می توان به عنوان بی‌پرواترین کارگردان سینما یاد کرد، کارگردانی که از همان اولین فیلمش دیدگاه های خاص و گاها عجیبش را نسبت به انسان ها و آینده بشریت، به رخ تماشاگرها کشید و نشان داد که هیچ ترسی از بیان دیدگاه‌های تندش ندارد. اکثر فیلم‌های کراننبرگ در سه چیز مشترک هستند:1. دیدگاه‌های روانشناختی، شناخت بدن انسان و بیماری ها2. آینده رو به زوال انسان ها که در بیشتر مواقع ناشی از پیشرفت علم پزشکی و تکنولوژی می‌باشد3. پایان تلخ و ترس نداشتن کراننبرگ از نابود کردن شخصیت‌های فیلم‌هایشروند فیلم سازی دیوید کراننبرگ:دیوید کراننبرگ، در دانشگاه تحت تأثیر ساخته یکی از همکلاسی‌هایش به سینما علاقه‌مند شد و در سال 1969 اولین فیلمش را با نام Stereo و با یک دوربین 16 میلیمتری ساخت. در این فیلم 7 انسان بالغ، داوطلب شرکت در یک عمل جراحی میشوند که توانایی صحبت کردن را از آنها گرفته و در عوض توانایی ارتباط از راه دور را به آن‌ها می‌دهد. دیوید کراننبرگ بلافاصله بعد از ساخت فیلم استریو، کار بر روی فیلم بعدی‌اش با نام Crimes of the Future را شروع کرد. در این فیلم دیوید کرانبرگ دنیایی را به نمایش می‌گذارد که در آن تمامی زن‌ها نابود شده‌اند و فقط مرد‌ها زنده مانده‌اند، مردان نیز از نبود زن‌ها آرام آرام گریبانگیر مشکلات روانی می‌شوند و رو به نابودی می‌رونداین دو فیلم هیچ گاه به موفقیت نرسیدند ولی به راحتی دیدگاه‌های کراننبرگی را به نمایش گذاشتند.پنج سال بعد دیوید کراننبرگ با فیلم Shivers به دنیای سینما بازگشت، فیلمی کم هزینه و ساختارشکن که به نقد آزادی جنسی و بیماری‌های جنسی(که در این فیلم به شکل انگل خود را نشان میدهد که از جسمی به جسم دیگر میرود) پرداخت و آزادی‌های جنسی را عاملی بر نابودی انسان ها دانست. دو سال بعد دیوید کراننبرگ فیلم Rabid را ساخت. در این فیلم دختری را میبینیم که پس از تصادف با موتور سیکلت تحت عمل جراحی پلاستیک قرار می‌گیرد اما پس از عمل او علاقه زیادی به خوردن خون پیدا می‌کند. شاید بتوان این فیلم را دنباله ی معنوی برای فیلم shivers دانست چراکه در این فیلم نیز دیوید کراننبرگ به نقد آزادی‌های جنسی می‌پردازد.این دو فیلم توانستند موفقیت خوبی برای دیوید کراننبرگ فراهم کنند و راه او را برای ساخت فیلم‌های بعدی هموار کنند.دو سال بعد دیوید کراننبرگ فیلم Fast Company که یک درام ورزشی بود را ساخت. فیلم یک شکست برای کراننبرگ به حساب می‌آمد و شاید بتوان از آن به عنوان غیر کراننبرگی ترین فیلم دیوید کراننبرگ یاد کرد. کراننبرگ در همان سال که تحت تاثیر طلاق همسرش و مشکلات بر سر حق حضانت فرزندش بود، شروع به ساخت فیلم The Brood کرد.این فیلم شروعی بر دوران طلایی فیلم‌سازی دیوید کراننبرگ به حساب می‌آید و در سال های بعد تبدیل به یک فیلم کالت شد. در این فیلم روان پزشکی را می‌بینیم که روش جدید و نامتعارفی خلق کرده و مردی که همسرش را به دست این روان پزشک سپرده و موجودات عحیب و غریبی که بخشی از بدنشان شبیه انسان ها هست و بخش دیگرشان شبیه هیچ موجودی نیست در سطح شهر پخش شده‌اند و شروع به کشتن یک سری از افراد خاص میکنند. این فیلم نقدی بر خشم و عصبانیت پنهان آدمهاست که روزی می‌توانند از انسان ها خارج شده و به انسان های دیگر ضربه بزنند.دو سال بعد دیوید کراننبرگ با ساختن فیلم Scanners توانست شهرت خوبی کسب کند در این فیلم انسان های خاصی را میبینیم که میتوانند با ذهنشان اجسام را تکان دهند، تله پاتی کنند و البته انسان های دیگر را بکشند! این فیلم به موفقیت خیلی خوبی رسید، طوری که دو ادامه دیگر نیز از این فیلم ساخته شد.دو سال بعد از اسکنرها یعنی سال ۱۹۸۳، دیوید کراننبرگ دو تا از مهم‌ترین فیلم های کارنامه اش را ساخت، فیلم هایی که باعث شد نگاه هالیوود را جذب کند و بیش از همیشه شناخته شود.اولین فیلمی که در سال 1983 عرضه شده Videodrome بود. این فیلم را میتوان کراننبرگی ترین فیلم دیوید کراننبرگ دانست، فیلمی با داستانی قوی و میخکوب کننده. دیوید کراننبرگ در این فیلم با شدت هر چی بیشتر ترس خودش را از پیشرفت تکنولوژی نشان میدهد و انسان هایی را به تصویر میکشد که با درگیر شدن با تکنولوژی آرام آرام به زوال میروند و در نهایت نابود می شوند. داستان فیلم در مورد مدیر عامل یک ایستگاه تلویزیونی است که متوجه سیگنالی غیرقانونی با عنوان «ویدئورروم» می‌شود که صحنه‌های خشونت و شکنجه شدید را پخش می‌کند و هر چی بیشتر سعی در شناخت این سیگنال و ارسال کننده این سیگنال میکند بیش تر از پشت پرده ماجرا با خبر می‌شود و زندگی‌اش کاملا تغییر میکند.این مطلب نخست در کانال تلگرام مجله اینترنی دوریان منتشر شده.دوریانتحریریه دوریانThu, 30 Jan 2020 22:35:00 +0330https://virgool.ir/durianmag/نقد-فیلم-pain-and-glory-2019-paujzku7ng5iرنج و شکوه بیست و یکمین فیلم بلند کارگردان 69 ساله اسپانیایی، پدرو آلمودوار است. فیلمی که بیش از هر چیز برگرفته از تجربیات شخصی کارگردان و سال‌های کودکی اوست. با این حال Pain and Glory را نمیتوان یک اتوبیگرافی صرف دید.سکانس آغازین فیلم، سالوادور مالو(نقش اصلی فیلم با بازی Antonio Banderas) را نشان میدهد که در قعر استخری نشسته، نفسش را حبس کرده و میاندیشد، احتمالا به خاطرات کودکی‌اش که در سکانس‌های بعدی روایت میشوند.سالوادور همچون لنگری سنگین در قعر آب است و در آسیب‌پذیر ترین حالت خود قراردارد. براشتی طولانی و دلهره‌آور که شاید چند ثانیه اول چندان خاص بنظر نرسد، اما با گذشت هر ثانیه تنش بیشتر میشود و حس دلهره را به بیننده القا میکند.فیلم اما به سرعت تغییر ریتم میدهد و خیلی زود به کودکی سالوادور میرویم، همراه مادرش با بازی پنلوپه کروز و آوازهای محلی که بی شک به سبکی فانتزی تصویر میشود و نشان دهنده وابستگی و علاقه سالوادور به سال‌های خوش کودکیست، در واقع او آنقدر آن سال‌ها را برای سالوادور نه ساله زیبا و دلنشین بیاد میاورد که در تضاد کامل با سختی‌های بسیار فقر و زندگی در غار قرار می‌گیرد. تصوری که یا ریشه در واقعیت دارد و ناشی از سن پایین و آرامش کوکی سالوادور جوان است یا اوج خستگی و افسردگی سالوادور میان سال از زندگی امروز او و رویاپردازی در مورد گذشته را نشان میدهد. بی‌شک خاطرات سالوادور ترکیبی از هردوست.سالوادور فیلم‌ها ساخته، فیلمنامه‌ها نوشته و حال در برگریزان زندگی حرفه‌ای خود است. سالوادور افسرده است، مشکلات جسمی بسیاری دارد، از درد کمر گرفته تا درد قفسه سینه و میگرن. سالوادور آمال و آرزویی ندارد، تنهاست، مدت‌هاست فیلمی نساخته و چشم‌انداز فیلم جدیدی هم ندارد. با این حال عشق و علاقه او به هنر، به خلق کردن و به رویاپردازی همچنان به قدرت باقیست. شاید دیگر فیلمی نسازد اما زندگی او همچون ملودرام، کمدی یا حتی یک فیلم ترسناک است.در مقام مردی افسرده اما سالوادور چندان خود را سرخورده نشان نمیدهد. خانه سالوادور پر از اجناس آنتیک و باارزش است. در حقیقت سالوادور با نوع پوشش و چیدمان خانه خود، زندگی را به صحنه نمایشی تبدیل کرده که دنیا و اطرافیانش تماشگر آن هستند. در یکی از دیالوگ‌های سالوادور با عشق دوران جوانی‌اش میگوید که خانه‌اش مثل موزه است، یادبوی برای سالوادور مالو.درد و رنج‌های جسمی هنرمند را از هنر دور نمیکنند، بلکه به ذوق او فرم میدهند. این داستان کسی است که با بهره‌گیری از خاطرات گذشته، حال خود را شکل میدهد.کارگردانان بسیاری تابحال فیلم‌هایی بر اساس درگیری‌ها و تجربیات شخصی خود در فیلم‌سازی ساخته‌اند، از این جهت بسیاری Pain and Glory را با 8½ فلینی مقایسه می‌کنند.از جذابیت‌های فیلم هم همین است. اینکه با وجود دانستن ریشه‌های فیلم در تجربیات شخصی آلمودوار و باندراس، همچنان هم فیلم به عنوان اثری مستقل از این آگاهی، داستانی شاخص را روایت میکند و در طول فیلم بیننده ارتباط خوبی با سالوادور و دغدغه‌های او برقرار میکند.رنج و شکوه هشتمین کار مشترک آلمودوار و باندراس طی چهار دهه است. باندراس نقش اصلی فیلم برای بازی در این فیلم جایزه برترین بازیگر سال جشنواره کن را هم برد.کرکتر سالوادور چنان پردازش شده و دارای زوایا احساسی و انسانی پیچیده است که از این بابت میتوان فیلم را در زمره برترین‌ها قرار داد و مهر تاییدی بر جایزه برترین بازیگر جشنواره کن زد، چراکه باندراس به زیبایی و مهارت هرچه تمام‌تر این داستان را با بازی استثنایی خود تصویر میکند.رنج و شکوه را میتوان سومین بخش از سه‌گانه فیلم‌های آلمودوار با محوریت زندگی شخصی او خواند، سه گانه ای غیر رسمی که با Desire آغاز شد و با Bad Education دنبال شد.شاید یکی از صحنه‌های بیادماندنی و شوکه‌کننده فیلم فلش‌بک سالوادور به روزهای آخر زندگی مادرش باشد. زمانی که مادرش میگوید از او راضی نیست و سالوادور فرزند خوبی نبوده. به عنوان بیننده‌ای که بخشی هرچند کوچک از کودکی سالوادور را در همین قاب دیده‌ایم، فکر میکنیم که مادرش چه دلیلی برای این حس میتواند داشته باشد، فرزندی که جدای از موفقیت حرفه‌ای امروز خود رفتاری بجا با مادرش دارد و در کودکی نیز فرزند خوبی بوده و کمترین هزینه را برای خانواده داشته. به عقیده من این سکانس بیش از آنکه ریشه در واقعیات داشته باشد بیانگر حس سالوادور و به‌طبع آن خود آلمودوار است، این که با وجود تمام کارها و موفقیت‌هایش و رفتاری که در قبال مادرش داشته(تقریبا تمام فیلم‌های آلمادوار به نوعی در مورد مادرش است) همچنان از خود راضی نیست. یا شاید او اساسا رفتار خود در قبال مادرش را درست تصور نمیکند و صرفا اینگونه به نمایش میگذارد.رنج و شکوه بی‌شک از برترین‌های 2019 است، از داستان و شخصیت‌پردازی گرفته تا بازی‌ها. سینماتوگرافی و موسیقی متن فیلم هم مثال زدنیست، شات‌های بیادماندنی‌ای دارد و بی‌شک فیلمیست که بیننده را به فکر فرومیبرد. فیلمی درون یک فیلم...این مطلب نخستین بار در کانال تلگرام مجله اینترنتی دوریان منتشر شده.دوریانتحریریه دوریانThu, 30 Jan 2020 02:37:16 +0330