
موسیقی دوران رنسانس از حدود ۱۴۰۰ تا ۱۶۰۰ در نظر گرفته میشود. در این دوران موسیقی هنوز دو اشتراک بزرگ با دوران قرون وسطی داشت. موسیقی آوازی غالب تر بود و موسیقی کلیسایی پررنگ تر. اما موسیقی غیرمذهبی و ترانه ها رشد قابل توجهی پیدا کرده بودند.
پیدایش صنعت چاپ در این دوره موجب شد تا صفحات نت نویسی و ترانهها در اختیار قشرهای عام تر تیز قرار بگیرد. گسترش محدوده صوتی باس موجب شد وسعت صوتی بیش از چهار اکتاو گسترش یابد. ریتم در موسیقی رنسانس آرام و ملایم است. همچنین دوران رنسانس عصر زرین موسیقی کرال و درخشیدن گروههای آکاپلا به حساب میآید.
در این دوره موسیقیدانان و آهنگسازان شان قابل قبولتری یافتند و بر تعداد داوطلبین افزوده شد. چنانکه بر سر ورود به دربارها رقابت پیش آمد و آنهایی که به دربار یا کلیسا راه نمیافتند، هنر خود را به عامه مردم عرضه میکردند.
ژوسکن د پره، جووانی پیرلوئیجی دا پالسترینا، تامس ویلکز و تامس مورلی از جمله موسیقیدانان معروف این دوره هستند.
برخی از سازهای دوره رنسانس امروزه همچنان بدون تغییر استفاده میشوند.
رکت، سکبات، کرامهورن، لوت، ویول و ترومپت از سازهای رایج در این دوره است.