
چند سالی هست نوشتن به زبان های برنامه نویسی مختلف رو تجربه کردم. زبان مورد علاقه یا بهترین زبان رو واسه خودم انتخاب نکردم و اصلا این مدل دسته بندی ها تا حالا به درد کارهام نخوردن. خیلی هامون می دونیم که زبان ها مفسری یا کامپایلری هستن. با برنامه نویسی شی گرا، رویه ای و تابعی هم آشنا هستیم اما مساله ای که چند وقتی هست باهاش خیلی زیاد برخورد داشتم حس افتخار و غرور همکارام نسبت به برنامه نویس بودن یا استفاده از یه زبان خاص هست!
اصلا چرا برنامه می نویسیم؟ که با نوشتنش و ابزار توسعه اش پُز بدیم و فخر بفروشیم؟ یا هدف، محصول نهایی، کارایی و بهینه بودنشه؟ خیلی شنیدم که میگن "الگوریتم ها به درد ما نمی خورن." "الگوهای توسعه رو فقط باید تو مصاحبه بلد بود" یا "دونستن مفاهیم، کاربرد عملی نداره". اخیرا هم از دوستی شنیدم که می گفت "باید دست به کد بود و نوشت، تئوری واسه کتابه".
برنامه نویسی از نواده های علوم پایه است. بی ریاضی ( و/یا فیزیک) برنامه هم هیچ نیست. نوشتن کد و خوب نوشتن و سریع نوشتن و بهینه نوشتن همه و همه عالین اما بدون قدرت حل مساله (مهندسی) ارزش زیادی ندارن. همکارای زیادی داشتم که صرفا دست به کد بودن و میراث شون سر درد و سردرگمی افراد بعدشون شد. همیشه وقتی کسی بهم گفته این Best practice به درد شرایط فعلی ما نمی خوره بهش گفتم تنها در صورتی Best practice ها به درد شرایط فعلی ما نمی خورن که خودت Best practice جدیدی ارائه بدی.
برنامه نویس بودن شغل خوبی محسوب میشه اگه اون رو زیر مجموعه مهندسی یا توان حل مساله در نظر بگیریم. برنامه نویس اگه از مفاهیم دور بشه، با پروتکل ها و استانداردها بیگانه باشه و همیشه دنبال workaround بگرده، جا می مونه و تا همیشه همون برنامه نویس (!) باقی می مونه. زبان های برنامه نویسی از ابزارهای حل مساله هستن و برنامه نویسی مبدل ایده.