


برای درک بهتر این سوال، ابتدا بیایید نگاهی به این بیندازیم که یک برنامه چیست. یک برنامه یک فایل قابل اجرا است که شامل مجموعهای از دستورالعملها بوده و به صورت غیرفعال روی دیسک ذخیره میشود. یک برنامه میتواند دارای چندین فرایند باشد. به عنوان مثال، مرورگر کروم برای هر تب جداگانه یک Process متفاوت ایجاد میکند.
یک فرایند به معنای اجرای یک برنامه است. زمانی که یک برنامه در حافظه بارگذاری شده و فعال میشود، آن برنامه به یک Process تبدیل میشود. Process به برخی منابع ضروری مانند رجیسترها، شمارنده برنامه و پشته(stack) نیاز دارد
یک رشته (Thread) کوچکترین واحد اجرایی درون یک Process است. فرآیند زیر رابطه بین برنامه، Process و Thread را توضیح میدهد.
تفاوتهای اصلی بین Process و Thread:
اصلیترین تفاوتهای بین کوروتینها و رشتهها به شرح زیر است:
1. مدل همزمانی (Concurrency Model):
2. زمانبندی (Scheduling):
3. تغییر زمینه (Context Switching):
4. استفاده از منابع (Resource Utilization):
5. مدیریت خطا (Error Handling):
به طور خلاصه، کوروتینها یک مدل همزمانی سبکتر و کارآمدتر را در یک رشته واحد ارائه میدهند، در حالی که رشتهها موازیسازی واقعی و امکان استفاده از چندین هسته CPU را فراهم میکنند. انتخاب بین استفاده از کوروتینها یا رشتهها بستگی به نیازهای خاص برنامه و مبادلههای بین عملکرد، استفاده از منابع و پیچیدگی دارد.
در لینوکس، میتوانید پروسههای در حال اجرا را با استفاده از دستورات زیر لیست کنید:
1. ps (Process Status):
دستور ps اطلاعات مربوط به پروسههای در حال اجرا را نمایش میدهد.
استفاده پایه: ps
برای مشاهده همه پروسههای در حال اجرا: ps -ef یا ps aux
گزینه -e همه پروسهها را نمایش میدهد و گزینه -f یک لیست فرمت کامل ارائه میدهد.
گزینه aux پروسههای همه کاربران را نمایش میدهد.
2. top:
دستور top یک نمای پویا و آنی از پروسههای در حال اجرا را ارائه میدهد.
پیشفرض به ترتیب استفاده CPU مرتب میشوند.
میتوانید با فشردن کلیدهای مختلف، آنها را بر اساس معیارهای دیگر مانند استفاده از حافظه، شناسه پروسه و موارد دیگر مرتب کنید.
برای خروج از top دکمه q را فشار دهید.
3. htop:
htop نسخه بهبود یافتهای از دستور top است که یک رابط کاربری دوستداشتنیتر و تعاملیتر را ارائه میدهد.
امکانات اضافی مانند مرتبسازی، فیلتر کردن و انجام اقدامات روی پروسهها را فراهم میکند.
htop باید جداگانه نصب شود، زیرا یک دستور پیشفرض در بیشتر توزیعهای لینوکس نیست.
4. pgrep (Process Grep):
دستور pgrep امکان جستجوی پروسههای در حال اجرا بر اساس نام یا سایر معیارها را فراهم میکند.
مثال: pgrep firefox برای یافتن همه پروسههای با نام "firefox".
5. pidof:
دستور pidof شناسه پروسه (PID) یک برنامه در حال اجرا را پیدا میکند.
مثال: pidof firefox برای دریافت PID پروسه Firefox.
6. systemctl:
systemctl یک ابزار خط فرمان است که برای کنترل سیستم init systemd استفاده میشود، که سیستم init پیشفرض در بسیاری از توزیعهای مدرن لینوکس است.
میتوانید از systemctl list-units --type=service برای لیست کردن همه سرویسهای در حال اجرا استفاده کنید.
این رایجترین روشها برای لیست کردن پروسههای در حال اجرا در لینوکس است