
از نظر من، صد سال تنهایی کتابیه که هرکسی در زندگیش باید بخونه. هرچند که ممکنه در اوایل کتاب به خاطر تعدد و سختی اسم شخصیتها دچار سردرگمی بشید، اما در ادامه داستان چنان مجذوب جادوی نهان در داستان میشید که دیگه نمیتونید کتابو لحظهای زمین بذارید.
سبک صد سال تنهایی: داستان از زبان سوم شخص حکایت میشود. سبک این رمان رئالیسم جادویی است. مارکز با نوشتن از کولیها از همان ابتدای رمان به شرح کارهای جادویی آنها میپردازد و شگفتیهای مربوط به حضور آنها در دهکده را در خلال داستان کشوقوس میدهد تا حوادثی که به واقعیت زندگی در کلمبیا شباهت دارند با جادوهایی که در این داستان رخ میدهند ادغام شده و سبک رئالیسم جادویی به وجود آید.
در ۳۰ سالی که از نخستین چاپ این کتاب گذشت بیش از ۳۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رفته و به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شدهاست. جایزه نوبل ادبیات ۱۹۸۲ به گابریل گارسیا مارکز به خاطر خلق این اثر تعلق گرفت.