این سوال مدتهاست که ذهن من رو به خودش درگیر کرده. اشتباه نشه! اینجا نمیخوام جوابشو اعلام کنم. میخوام افکاری که حول موضوع زیبایی از ذهنم گذشته رو به اشتراک بذارم.
زیبایی یک صفته!
این صفت به کی تعلق میگیره؟ یه دختر خوشچهره؟ یا شاید به "چی" تعلق میگیره؟ یه نقاشی معروف؟ یه کوزه خوشساخت؟ چه میدونم. عملا هر چیزی.
من وقتی صفت زیبا رو به چیزی(یا کسی) اطلاق میکنم، به خاطر اینه که نمیخوام ازش چشم بردارم؛ توی اون لحظه، حاضرم ابدیت رو به تماشای اون بگذرونم. همه زیباییهای دیگه از ذهنم محو میشن و من خودم محو تماشا.
اما، همیشه پلک میزنم، سرم رو میگردونم، و چشم برمیدارم.
آیا اون چیز، دیگه زیبا نیست؟ مقدار زیباییش کم شد؟ اون هیچ تغییری نکرد. من حوصلهام سر رفت. در اون لحظه، حاضرم چشمم دوباره به در و دیوار و فرش همیشگی بیافته، ولی یک لحظه هم نمیتونم اون شیء زیبا رو تحمل کنم.
هنوز ممکنه بهش بگم زیبا، ولی آیا دیگه محوش میشم؟ میتونم ساعتها به تماشا بشینم؟ بعیده.
این جمله معروف رو خوندیم، یا شنیدیم:
"زیبایی در چشم بیننده است."
اما اون چیز، دیگه جلوه خودش رو از دست داده. آیا چشم من تغییری کرده؟ یا من تغییر کردم؟
من الان با من چند لحظه پیش چه فرقی دارم؟ تنها تفاوت من اینه که زیبایی اون شیء رو تجربه کردم. تجربه و تشخیص زیبایی، باعث این اتفاق شد.
یک شیء زیباست، تا وقتی زیبایی آن تشخیص داده نشده.
وقتی همون شیء رو برای بار دوم ببینی، دیگه جلوهای نداره. اگه برای بار سوم ببینی، احتمالا دیگه به زیباییش هم معترف نباشی.
شاید سؤال اصلی اینه که: همون اول، چه چیزی باعث شد که من زیبایی این شیء رو تشخیص بدم؟
شاید هم نه.