
از سنت های قشنگ مردم ایران،یلداست.
عضو جدایی ناپذیر مهمانی هایی یلدایی هندوانه است.
وقتی سراغ این مهمان را در میوه فروشی ها میگیریم،با دو خصلت این عضو عزیز روبرو میشویم: نه سرخی و شیرینی تابستانش را دارد و نه قیمت تابستان را.
علت این تناقض خیلی هم روشن است.
این هندوانه نه نور خورشید را درست و حسابی دیده است(نهایتا از پشت ابر کمی به ان تابیده باشد) و نه گرمای آن را حس کرده.
اما همین هندوانه بیرنگ بیمزه باز هم مشتری دارد و ارزشش از ان سرخ و شیرین بیشتر است.
ارزوی من قصه ی همین هندوانه است.با این که 1077 سال بعد از پشت ابر رفتن آخرین خورشید هدایتگر خدا روی زمین به دنیا امده ام و طبیعتا آن طور که باید و شاید نورش به من نتابیده،اما با همه ی بیمزگی(بخوانید بی اخلاقی)هایم دوست دارم با ارزش باشم.همانطوری که پیامبرم وعده ی آن را داده:«یا علی؛ وَاعلَم اَنّ اَعجَبَ النّاسِ ایماناً وَاَعظَمَهُم یَقیناً قَومٌ یَکونونَ فی آخِر الزّمانِ لَم یَلحَقوا النّبیَّ وَحَجَبَتهُمُ الحُجّةُ فَآمَنوا بِسَوادٍ عَلی بَیاضٍ»
(رسول خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود:ای علی بدان که شگفت ترین مردم در ایمان و شریفترین آنها در یقین، گروهی از مردم آخرالزمان هستند که با آنکه پیامبر را ندیده اند و معجزات او را به چشم ندیده اند، پس به واسطه نوشته ها (به وی) ایمان آورده اند)
یلدامون مبارک