ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

کول ها(فصل نهم)

صدای شیون وناله های سوزناک ناهید در فضا پیچیده بود،بیچاره ناهید!،دوباره چه برسر ناهید آمده بود،دوباره قضا وقدر چه بازی تازه ایی برای ناهید فلک زده تدارک دیده بود که اینگونه شیون میکرد،گاهی اوقات که به کوچه میرفتم ویا از کنار خانه ی کولی ها رد میشدم صدای گریه ها،باخود حرف زدنهاوحتی آواز خواندن وکف زدن های ناهید را شنیده بودم.

حتی رقص ناهید راهم دیده بودم،بعضی مواقع که جلو پنجره اتاق بالایی میرفتم؛ناهید را میدیدم که روسری رابه کناری گذاشته وآهنگ هایده را درضبط صوت خود بلند کرده وبه زیبایی تمام میرقصید،ناهید میدید که من با نگاهها و شیطنت های کودکانه ام اورا تماشا میکنم ولی خود رابه کوچه ی «علی چپ» میزد و دست برافراشته میرقصیدو با آهنگ هماهنگ میشدومن کودک که چنین چیزهایی را در تمام عمرم حتی در فیلمهای آنزمان هم ندیده بودم دست بر چانه میگذاشتم وآرنجم رابه پنجره تکیه میدادم وتا لحظه ی آخر رقص ناهید رامانند یک فیلم سینمایی تمام عیار تماشا میکردم،آری همه ی این حالت ها را در ناهید دیده بودم وآگاهانه یا ناآگاهانه آنها راشنیده بودم،گریه هایش،خنده های بلندش،ناله وزاری هایش،باخود زمزمه کردنهایش،همه وهمه را دیده بودم .

ولی در آن غروب تلخ،در آن شب نحس چیزدیگری نهفته بود،ناله های ناهید فرق داشت، تا به حال چنین سوزناک گریه هایش را نشنیده بودم،شیون هایش رابا این همه رنج که قلب آدم راپاره پاره میکرد نشنیده بودم.ناهید ضجه میزد وبازبان مادری اش سوزناک آه وفغان میکرد وباخود سوگواری مینمود .مدام جبارم،جبارم میگفت و لحظه ایی نام جبار از زبانش نمی افتاد،چه اتفاقی برای جبار افتاده بود؟!،چه اتفاقی برای آن برادر زیبا وتنومندش که چهره واندامش من رابه یاد سهراب شاهنامه می انداخت افتاده بود؟!.

آری او جبار راصدا میکرد ومیگریست،جبار راصدا میکرد وشیون میکرد. لب پنجره آمدم،ناهید چنگ به صورت می انداخت،دو زانو کنار پله ی ورودی خانه نشسته بود وچنگ زنان صورتش را خراش میداد،آنقدر عمیق ناخن هایش را بر صورت میکشید که از همان لب پنجره جای ناخن وخراش های صورتش که خون قرمز رنگی بر آن نشسته بود،خوب دیده میشد.نور لامپ بالای سرش برصورتش افتاده بود،موهای ژولیده وصورت خون آلودش غرق رنج بود.این شیونها کاملا قضیه را روشن میکرد،آری جبار برادر تنومند وخوش اندام وسهرابوار ناهید مرده بود.برادر سوم ناهید بآن چشمهای سیاه درشت،ابروان کشیده وپرپشت،صورت سبزه وسیبیلهای خوش فرمش که همیشه مرا به یاد پهلوانان قدیم شاهنامه واسطوره های قدیمی ایران کهن می انداخت جان به جان آفرین تسلیم کرده بود.هیچوقت آن صورت وآن چشمهای سیاه وموهای پشت بلند و شلوار دمپاگشادش از ذهنم پاک نمیشود.

به همین راحتی جبار فوت کرده بود ولی آخر چرا؟! من که جبار رادیروز در کوچه دیده بودم،جبار دیروز با همان تیپ وهیکل وکفش قیصری اش از کوچه میگذشت وصدای کفشش روی آسفالت کوچه و قدم های شمرده اش رادیروز با چشم خودم دیده بودم،حال چه شده بود که به فاصله ی یک روز ودر همین زمان کوتاه جبار جان سپرده بود.

حادثه ی عجیبی بود،حالم دگرگون شد،مگر چنین چیزی ممکن است،چرا جبار باید مرده باشد،من نوجوان بودم ودوم راهنمایی را میخواندم ولی همیشه روحیه ایی حساس داشتم،آن شیون های ناهید وبعد مرگ جبارواقعا دگرگونم کرد،همان جا در کف اتاق نشستم وزانوهایم رابغل کردم وزار زار گریه کردم،مانند ابر بهار میگریستم،چقدر آن لحظه تلخ وناگوار بود،چقدر دردناک بود ومن دیوانه که همیشه گرفتار قلب حساس خود بودم وهستم را تامرز جان کندن گریاند،آنقدر گریه کردم که اشکم خشک شد،در رابسته بودم وضجه وزاری میکردم،مادرم از اتاق پایین به بالا آمد و وقتی مرا درآن حال دید بیچاره ترسیدچیزی نمانده بود از ترس وسرگیجه به زمین بخورد،دستش را به دیوار تکیه داد وکشان کشان خود را به من رساند وباترس به زبان آذری پرسید:«نه اولوب بالا؟!»(یعنی چه شده پسرم)؛به ترکی جوابش رادادم«هچ زاد؛جبار بینوا ولوب»(یعنی؛هیچ؛بیچاره جبار فوت کرده است)؛مادرم قلبش به شدت میتپید؛سرم را به آغوش گرفته بود ومیبوسید؛صدای قلبش را خوب میشنیدم؛در چشمانش تعجب را خواندم؛فهمیدم که او هم مانند من شوکه شدولی برای آرام کردن من تقلا میکرد وبه زبان آذری به من میگفت که آرام باشم. گریه هایم فرونشست وهق هق هایم شروع شد؛همچنان سرم در آغوش مادرم بود تا بالاخره کمی آرام شد،مادرم مثل همیشه دستانم را گرفت ومرا به اتاق پایین برد.

طبق عادت همیشگی اش یک لیوان آب به من داد،مادرم همیشه هرکس میترسید یا گریه میکرد برای آرام کردنش به او آب میدادومیگفت آب انسان را آرام میکند و واقعا هم همین گونه بود،مادرم هنوز هم آن عادت رادارد،الان هم که خودصاحب زن وفرزند هستم مادر مهربان من همیشه ابتدا با آب از من پذیرایی میکند،هنوز هم با من همان رفتاری رادارد که در کودکی با من داشت، گویا من هنوز هم همان کودک هستم وانگار برای او هیچ فرقی نمیکند که من بزرگ شده ام واین عادت مادران است،برایشان فرقی نمیکند که فرزند آنها کودک یا بزرگ است،آنها فرزند خود را در هر سنی کودک میدانندواین خصلت عجیب وزیبا فقط در پدر ومادر ومخصوصا در مادرها دیده میشود،گذر ایام هیچ تغییری در اندازه ی محبت آنها نمیدهد ،آنها فرزند خود را همانگونه وهمان اندازه دوست دارند وفرزند خود میدانند که در کودکی میدانستند.

بعد از این که من آرامتر شدم؛مادرم چادرش را سر کرد وبه کوچه رفت،هر چقدر اصراکرد که من نروم من پاپی شدم وهمراه او به کوچه رفتم. آری همسایه ها نیز مانند من ناله ی ناهید راشنیده وبه کوچه آمده بودند،ناهیدبیچاره با چند کودک در خانه تنها بود،فرحناز خانم وطوبی هنوز به خانه نیامده بودند،ونمیدانم جبار کجا وچرا مرده بود وچه کسی این خبر رابه او داده بود؟! به هر نحوی شده زنان همسایه در راباز کردند وچندتا از آنها به داخل حیاط خانه رفتند،مادرم هم رفت .

من برای اینکه دوباره ناهید راببینم از پله ها بالا رفتم واز پنجره آویزان شدم،دلم نمیگذاشت از حال ناهید بی خبر بمانم انگار قلبم با قلب اواحساس نزدیکی میکرد وعواطفم اجازه نمیداداز رنج هایی که دارد تحمل میکند،بیخبر بمانم.

ناهید فلک زده از بس گریه کرده بود وچنگ به صورت انداخته بود که به حالت نیمه بیهوش روی پله افتادبودوزنان کوچه آب به صورتش میزدندوآرام آرام سیلی به صورت ناهید میزدندتا به هوش بیایدوهر بار که چشم باز میکرد دوباره ضجه هایش شروع میشد وباز ازحال میرفت وپشت سرهم از هوش میرفت وبه هوش می آمد؛در آخر زنها زیر بغل ناهید را گرفتند وبه سختی اورا به داخل خانه بردند؛من پایین آمدم،مادرم حدود یکساعت بعد به خانه آمد.

مادرم با صورتی غمگین نشست وبه زبان آذری ومادریم میگفت:«الله گورممیش بلالردن بیزلری ساخلا»(یعنی: خدایا از بلاهای دیده نشده مارا حفظ کن)، کمی به فکر فرو رفت،گوشه ی چشمش قطره اشکی جمع شد،سپس برخاست وچادر نمازش راسر کرد،نماز مغرب وعشایش راخواند،من هنوز فرصت نکرده بودم از مادرم بپرسم که چرا جبار فوت کرده است.

نماز ودعایش که تمام شد ومهر وجانمازی را جمع کرد ودر کشو مخصوص خود گذاشت،دویدم ومادرم رابغل کردم،بوی گلاب چادر نماز مادرم مدهوشم کرد،من چندین بار مادرم را با چادر نماز به آغوش کشیده بودم ولی هیچ وقت به این اندازه مدهوش نشده بودم وحس آرامش پیدا نکرده بودم،انگار چند دقیقه ایی طول کشید که سوالم را از مادرم بپرسم،مادرم دست به سرم میکشید ونوازشم میکردوپیشانی ام را میبوسید،بوسه هایش هم با بوسه های قبلش فرق داشت،این حس آرامش را درتمام عمرم،آن هم بعد از آن همه گریه وزاری برای جبار تنها یکبار تجربه کردم وآنهم همان یکبار بود،گویا بعضی از تجربه ها واقعا خاص هستند وجز یکبار برای انسان داده نمیشوند واین تجربه ی آرامش من در آغوش مادرم ودرمیان چادر نمازش از همان یک بارهای خاص بود.

بالاخره به خود آمدم واز مادرم پرسیدم:«آنا جبار نیه رحمته گدیپ؟!من که اونو دونن کوچه ده گوردوم»،(یعنی:مادر،چرا جبار به رحمت خدا رفته؟!من که اورادیروز در کوچه دیدم)،مادرم خیلی خلاصه وبا صورتی آرام جواب داد:«اوغلوم عمری قوتارمیشدی»(یعنی:پسرم عمرش تمام شده بود». وسالهاست که من به این حال مادرم قبطه میخورم که چقدر آسان باقضا وقدر خداوندو جهان هستی کنار امده بود.

فیلم سینماییمرگدرددلکولی
۰
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید