عزیزآقا از زن اولش یعنی فرحناز۶پسر و۲دختر داشت؛همانطور که گفتم پسرای عزیزآقا از بزرگ به کوچک شهریار؛یاور؛جبار؛افشین؛وحیدوفرشاد بودند.عزیز آقا و فرحناز خانم دو دختر هم داشتند:ناهید که دختر بزرگ بود ومریم هم که دختر کوچک بود.
ناهید تقریبا ۲۸تا۳۰سال سن داشت؛زنی بودچاق وچهارشانه باسینه های فراخ ودلی داغدار که بعدا داغ دل ناهید را خواهید فهمید ولی مریم کوچک بود دختری بود تقریبا دوسال از ما کوچکترو حدود ۱۲ساله بود؛مریم رنگ پوستش تیره بود ولی هیکلش درشت بود تازه بالغ شده بود وبرای ما در این سال جذابیت خاصی داشت؛ناهید سفیدتر بود و همین ناهید بود که یه جورایی باعث داشتن سرپناه وخانه برای این خانواده ی پرجمعیت شده بود؛ آخر ناهید زن حاجی بود وحاجی از آن پولداران وملاکان اطراف قم بود ودر واقع ناهید زن حاجی شده بود که سر پناهشان تامین شود واز لحاظ مالی نیز خانوده اش توسط حاجی گذران زندگی کنند.
حاجی حدودهفتاد سال شاید هم بیشتر سن داشت؛ چون به زور راه میرفت؛یک عصا داشت وبه سختی سوار اتومبیل میشد؛در واقع ناهید بیچاره خود را فدا کرده بود تا نان خانواده اش تامین شود؛او از عشق وجوانی خود گذشته بود وسر به بالین پیرمردی میگذاشت که از پدرش خیلی بزرگتر بود؛گویا سنت زندگی این کولی ها یا غربتی ها(قربتی ها) وسبک زندگی آنها این گونه بود.
در واقع در نقاط مختلف دنیا وهمچنین ایران قبایل مختلفی یافت میشوند وهرکدام هم به سبکی زندگی میکنند وحال اینکه این سبک زندگی از کجا سرچشمه گرفته قصه ی دراز دارد که در این مجال نمیگنجد وهمچنین چه عواملی دراین سبک زندگی دخیل بوده نیاز به مطالعه ی بیشتردارد واین را باید جامعه شناسان پاسخ گویند نه من بیسواد.
در هر صورت حاجی هر هفته تقریبا یک روز در میان به خانه ی عزیز آقا میامد وبا معشوقه ی خود ناهید خانم خلوت میکرد وما آمار آن لحظه ها را خوب داشتیم چرا که کنجکاوی نوجوانی ما لحظه شماری میکرد که حاجی بیاید وبا ناهید خلوت کند وبرود وما در دنیا و فکر نوجوانی خود غوطه ور شویم وحال آنکه نمیدانستیم شاید این لحظه ها برای ما به گونه ایی کنکجکاوی شیرینی بود ولی برای ناهید درد بزرگی بود که نمیتوانست از این درد فرار کند وباید به این درد گردن خم میکرد وآن را میپذیرفت چرا که زمانه ی قدار او رادر مهلکه ی سختی فرو برده بود وجهل بشر انتقامش را از ناهید میگرفت.
این گوشه ایی کوچک از زندگی ناهید قصه ی مابود ناهیدی که شاید در ادامه ی قصه ی ما بادردهایش چشم های ما را اشکباران کند ومگر لحظات کمی بوده اند از قصه ی زنان ومردان این سرزمین وجهان که تا دنیا باقی است قصه ی زندگی آنها فراموش نخواهد شد؛مگر داستان لیلی ومجنون وبیژن ومنیژه و ویس ورامین ویا حسین کرد شبستری وکور اوغلی وامیر ارسلان وفرخ لقا فراموش شده است که این قصه ها نیز فراموش شوند؟بماند حرف برای گفتن زیاد است وطاقت قلب ها بعضی مواقع کم؛پس اگر قصه مان را آرامتر پیش ببریم شاید قلبمان هم آمادگی همراهی بیشتری داشته باشد.
این بود شرح کوچکی از نام فرزندان عزیزآقا وزن اولش فرحناز خانم.
.برای فهمیدن ابعاد دیگر زندگی این خانواده باید کمی صبر داشته باشیم من به وقتش سراغ نحوه ی زندگی بقیه ی اعضای خانواده خواهم آمد؛حالا که کمی با فرزندان عزیزآقا از زن اولش آشنا شدیدآنها را مقدمه وار در ذهن داشته باشید تا بعدن سراغ تک تکشان برویم واین خانواده ی جالب را بیشتر بشناسیم؛هرچند که من زیاد دوست ندارم به زندگی مردم سرک بکشم ولی چه کنم که قصه ی زندگی ما آدمیان باید نوشته شود تا آیندگان بدانند به چه قیمتی ودر کجای زمان وجهان ایستاده اند وبرای این جایگاه چه دردها کشیده شده است.
وزندگی کولی های قصه ی ما نیز یکی از مسائل این جامعه ی درد آلود است که شاید کمتر کسی آنها راببیند؛چرا که مردم معمولا با غرور وسربه بالا حرکت میکنند ونمیفهمند که شاید موجودی زیر پای آنها در حال له شدن است.شاید کولی های قصه ی مانیز آن موجود ریزی باشد که جامعه در حال حرکت خود در زیر چکمه هایش خرد میکند ونه به آن وقعی مینهد و نه برایش مهم است که این موجود کم توان (به هر دلیلی که کم توان شده است)له بشود یا نشود....
رانگاههمیکند واصلا نمیدخردمیشود.