ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

کولی هافصل چهارم

من نمیدانم چرا و به چه دلیل مردم به این همسایگان جدید ما کولی یاغربتی(قربتی) میگفتند؛البته من قبل از این که با این کلمه آشنا شوم وبعدا در کتابها بخوانم وبا این واژه آشنا شوم؛چون در آن موقع مردم آنها راکولی یاغربتی(قربتی) میخواندند خوب ماهم که بچه بودیم به همین نام ها آنها را میشناختیم یا در موردشان حرف میزدیم.

اگر واقعیتش رابخواهیددر کتاب «صد سال تنهایی»اثر گابریل گارسیامارکز؛حرفی از کولی ها شده بود؛در آن کتاب نوشته بود که کولی ها هرچند یک بار به دهکده ومحل زندگی سرهنگ خوزه آرکادیو بوئندیا وخانواده اش می آمدند و وسایل خود را بساط میکردند وچیزهای عجیب وغریب برای فروش میاوردند؛یعنی قبیله ایی عشایر مانند بودند وبرای گذران زندگی هر فصل یا قسمت از سال را یکجا ساکن میشدند ومتناسب با اجناس؛فصل ها ومحل فروش کالاهایشان ؛به سرزمین های مختلف مهاجرت میکردند واز این طریق گذران زندگی میکردند وروزی خود وقبیله وفرزندانشان را تامین میکردند.

مثلادر آن زمان دو چیز عجیب که کولی ها برای فروش به مردم محلی آورده بودند؛ذره بین وآهنرباهای بزرگی بودند که توجه مردم وسرهنگ خوزئو ارکادیو بوئندیا را به خودش جلب کرده بود؛در واقع کولی ها درآن کتاب(صد سال تنهایی) مردم دوره گردی بودند که از طریق دوره گردی وفروش کالاهای خودگذران زندگی میکردند.

یا درکتابهای تاریخی کولی ها مهاجران دوره گردی را میگفتندکه از هندوستان و پاکستان و...آمده بودند ودر نواحی غربی؛مرکزی وشمال شرقی ایران(مانند خراسان)سکنی گزیده. بودند.

ولی کولی های قصه ی ما هرچند شباهتهایی با آنها داشتند ولی سنتها ورسوم زندگیشان خاص خود آنها بود؛آنها به روش دیگری از عموم مردم زندگی میکردندوکاروزندگیشان با دیگر خانواده ها متفاوت بود ولی این خانواده هر طور که زندگی میکردند وهرجور که برای لقمه نانی میکوشیدند؛کوچکترین مردم آزاری از آنها متوجه کسی نمیشد وتازمانی که کسی برایشان مزاحمت ایجاد نمیکرد کاری با مردم نداشتند.فقیرانه زندگی میکردندودر عین فقر؛مظلوم بودند وبه هیچ کس بی ادبی نمیکردند.در احوالپرسی ورفاقت آنقدر صمیمی وساده بودندکه کمترین دوز وکلکی دررفتارشان نبود؛اگر میتوانستند هرچه داشتندمیبخشیدند؛برای آینده جمع نمیکردند وهر آنچه داشتند برای همان روز بود وبرای روز بعد همان روز دوباره لقمه نانی میاندوختند ومیخوردند.

نمیدانم چرا با تمام کودکی ام مظلومیت خاصی نسبت به آنها در دلم بود؛بسیار انسانهای مظلومی بودند؛سرشان پایین بودوبا احدی تا زمانی که مزاحمتی برایشان نداشتندگلاویز نمیشدند؛ممکن بود کودکانشان با کودکان کوچه ومحله درگیر شوند ولی بزرگترهایشان کاری باکسی نداشتند.ما نیز پایین شهر زندگی میکردیم وآنها نیز مانند مادر پایین شهر زندگی میکردند ولی تیپ ولباس پوشیدنشان نسبت به بقیه ی مردم محله متفاوت بود؛؛چون ایل وتبار وریشه شان با ما متفاوت بود.شلوارهای دمپا گشاد میپوشیدندکه از بالا تنگ بود وبافرم زیبایی مانند شلوارهای زمان قبل از انقلاب از بالا به پایین کشیده وروی کفشهایشان می افتادومانند شلوارهای جوانان هیپی قدیم بودند؛موهایشان را هم با همان فرم قدیم بلند میگذاشتند وروگوشی می زدند؛وچهره ایی شبیه بازیگران فیلم هندی شعله داشتند.

من این تیپ را خواسته ویا ناخواسته دوست داشتم وبرایم دلنشین بودوچه بسا که تابستانها که به مدرسه نمیرفتیم موهایم را بلند میکردم وروی گوشهایم میریختم وشلوار پاچه گشاد میپوشیدم(خیاطی میشناختم که هنوز از این نوع شلوارها میدوخت).پیراهنهای یقه خرگوشی میپوشیدند وکفش قیصری نیز کفش همیشگی شان بود؛گویا آنها از فیلم قیصر بیرون آمده بودند ومن که در آن زمان کودکی بیش نبودم دلباخته ی این نوع لباس پوشیدن بودم؛موهای پرپشت وسیاهشان رابه عقب شانه میکردند وپشت بلند میگذاشتند؛دکمه ی بالایی پیراهنشان باز بودوبدون اینکه مزاحم کسی شوند سربه زیر به دنبال کار خود بودند؛در میان پسرهای عزیزآقا پسرسوم عزیزآقا از همسر اولش یعنی فرحناز خانم که جبار نام داشت خوشتیپترین پسر خانواده بود.همیشه با همان تیپی که توصیف کردم لباس میپوشیدوابروهای پرپشت وکشیده اش وموهای مشکی پرکلاغی اش که روی گوشهایش میریخت وشلواردمپا گشادش که روی کفش قیصریش میافتاد آنقدر توجه کودکانه ی مراجلب میکرد که دوست داشتم بایستد ومن ساعتها تماشایش کنم.

شهریار پسر اول عزیزآقالاغر بودوچهره ی معمولی داشت؛یاور پسر دوم چاق بود واونیز تقریبا چهره ی متوسط داشت؛یعنی نه زشت ونه زیبا بود؛افشین از جبار کوچکتر بود وپسر چهارم بود؛افشین درمیان پسرها بهره ی زیادی از زیبایی نبرده بود؛لبهایش بزرگ بود ومتاسفانه بچه های کوچه باعرض پوزش لقب«لب شتری»به اوداده بودند ولی افشین از این لفظ زیاد ناراحت نمیشد ویاشاید هم بروز نمیداد.

افشین حدود سه سال از من بزرگتر بودو اما وحید پسر پنجم عزیز آقا وفرح ناز خانم وهمسن من وهمبازی من بود؛بین من واو ارتباط عمیقی از همان اولین بار که همدیگر رادیدیم برقرارشد؛وحید را دوست داشتم وحید هم من را دوست داشت ویک تیم فوتبال از بچه های کوچه تشکیل داده بودیم ووحید همبازی فوتبال من بود؛پسری بود مهربان؛با چشمانی سیاه ومژه هایی بلند؛ابروهای پرپشت؛پیوسته وکشیده که الان که فکر میکنم من گمان میکنم کودکان ایران در زمانهای قدیم؛شاید درزمان هخامنشیان وساسانی ها چهره ایی معصوم وزیبا مانندوحید داشتند وجوانانشان چهره ایی چون جبار داشتند واین همیشه در نظر من ودر فکر من همیشه جای سوال بوده است که چراذهن من آنها را نمادیک ایرانی اصیل قدیم میداندوچون اصالتا به اطراف کرمانشاه تعلق داشتند شاید هم ذهن من زیاد هم به خطا نمیرود.

وکوچکترین وششمین پسر عزیز آقا وفرحناز خانم فرشاد بود وفرشاد همان وحید بود با پنج سال اختلاف وناهیدومریم هم دوخواهر آنها بودند وثمره ی زندگی فرحناز خانم وعزیزآقا این هشت فرزند بودند که گدازه های آتش زندگی واین دنیای بی عدالت در اوج جوانی به چهارپسراز شش پسر فرصت ادامه ندادوچقدر دردناک جان به جان آفرین تسلیم کردند...

زندگیکولیصد سال تنهاییعشق
۰
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید