ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

کولی ها(فصل پنج)

من نه اهل قضاوتم که بتوانم قضاوت کنم ونه جامعه شناس وتاریخ دان هستم ؛ ونه مردم شناسی خوانده ام که دلیل شیوه ی زندگی کولی های قصه ی مان را را بگویم ونه واقعا کامل میدانم که آنها چگونه کسب روزی ومعاش میکردند.

بنابراین آنچه خود فهمیده ام ودانسته ام ودیده ام را بی کم وکاست برای شما خواننده ی عزیز شرح میدهم ومابقی قضاوت ونتیجه گیری رابه شما واگذار میکنم؛شاید روزی تو ای خواننده ی عزیز کتابی نوشتی ومن مخاطب مطالب توشدم ومجهولاتم را درباره این قشر از هموطنان عزیزم با اطلاعات تو کامل کنم ؛این قشر ی که ازنظر من قربانی جامعه شده بودند ومیدانم که الان هم وجود دارند(ولی نه به این کیفیتی که من شرح میدهم) ؛لذا آنچه میدانم رابی هیچ غرضی برایت میگویم وقضاوت را به اهل حقیقت ومعنا میسپارم...

در این خانه که تقریبا ۱۲۰متر مساحت داشت؛عزیز آقا ودوهمسرش فرحناز وطوبا زندگی میکردند؛عزیزآقامجموعا از دوهمسرش یازده بچه داشت که با خودودوهمسرش راکه اضافه کنیم۱۴نفر میشوندوعلاوه برآن تا آنجا که من یادم میاید شهریارویاوروجبار وافشین ازدواج کرده بودند که شهریار ویاور هر کدام دو بچه داشتند وجبار فرزندی نداشت وافشین نیز یک پسرکوچک داشت که در کل باعروسها ۹نفر دیگر به این جمع اضافه میشوند که با چهارده نفر تعداد افراد این خانه به ۲۳نفر میرسندوبازن سومی که عزیزآقا بعداگرفت(فاطمه خانم)تعدادبه ۲۴نفر میرسد که همگی در یک خانه زندگی میکردند که یک زیر زمین ویک همکف داشت وهمه ی این افراد در خانه ایی که حاجی خریده بود وناهید خانم را درآن سکنی داده بود زندگی میکردند؛وتا به امروز که من دست به قلم نبرده بودم تا شرح زندگانی آنها رابنویسم این قضیه را نمیدانستم وحالا که در این کار جدی شدم به مطلب عجیب وبه این تعدادافرادتنها دریک خانه پی بردم واین قضیه چقدر شگفت انگیز است وشاید هم برای بسیاری از عزیزان قابل باور نباشد ولی من شاهد این زندگی بودم وشاید اگر الان این زندگی را میدیدم نمیتوانستم از این تعداد سر در بیاورم؛بلکه این ذهن عجیب کودکی است که همه ی آنها را در خود ذخیره کرده است.

حال میفهمم چرا انسان در کودکی همه چیز را بسیار راحتتر میاموزد وهرچه انسان مسن تر میشود شاید به خاطر پیرتر شدن ذهن ویا اشتغالات بیشتر ذهنی محدوده ی یادگیری انسان کاهش میابد وشاید هم انگیزه و کنجکاوی کودکی دیگر وجود ندارد وانسان باعقل مصلحت اندیش خود میگوید این همه ذهنم را انباشته از مطالب بیهوده کنم که چه شود؟!.ولی ذهن کودک باغریزه می اندیشد تا با عقل وهمیشه غریزه ی خدادادی بر عقل خسته شونده پیروز است؛این مساله ی به شکل زیسته وتجربه شده به من ثابت شده است.

در هر صورت هیچ کدام از پسران متاهل این خانه ؛منزلی از خود نداشتند وتنها سقفی که بالای سرشان بود همان بود که ناهیدجوانیش رابه آن داده بود تا۲۴نفر زیر این سقف زندگی کنند واو سر به بالین پیرمردی بزرگتر از پدرش بگذارد واین هم از عجایب روزگار واز معماهای سنگین وغم انگیز زندگی ما انسانهاست که شاید کمتر کسی به آن بیندیشد واصلا به من وما چه که بیهوده فکرمان را مشغول این مسائل کنیم؛

ولی من از همان کودکی دلم برای ناهید میسوخت.خوب یادم هست که من با وحید جلوی درب خانه شان مشغول بازی بودیم وناهید با چندنفر از زنان همسایه نشسته بود واز عشقش به پسر عمویش میگفت؛از عشقی که از کودکی با ناهید وپسر عمویش پاگرفته وبزرگ شده بود ولی در آستانه ی وصال اورابه پیرمردی داده بودندوعشقش راسر بریده وپسر عمویش راهم مایوس ودلشکسته به دنبال سرنوشتش فرستاده بودند؛من کودک بودم ولی ناهید با همه ی سادگیش میگفت وهق هق میزدومن که از کودکی حساس بودم دلم برای ناهید میسوخت ولی سوختن دل من وناهید چه کاری میتوانست در مقابل نیروی جبر عظیم واین غول بی شاخ ودم قضاوقدرانجام دهد.

ناهید بیچاره برای خالی کردن قلب پردردش میگفت ومیگریست ویک روش دیگری هم داشت که نمیدانم دلش را از غصه خالی میکرد یا اندوهش را فراتر میبرد؛من کودک بودم پشت پنجره راهرو خانه مان کمین میکردم هرچند که ناهید خودش میدانست من آنجا ایستاده ام ونگاه میکنم؛خودش را به ندانستن میزد؛ضبط قدیمی که نوار کاست های قدیمی میخورد را روشن میکرد وآهنگ هایده را بلند میکرد؛روسریش را کنار می انداخت وهمرا با آهنگ میخواند ومیرقصید ویواشکی گوشه ی چشمی به پنجره ی خانه ی ما میانداخت ومن هم انگار که نیستم خود راقایم میکردم واوهم که انگار مرانمیبیندرقصش رازیباتر وزیباتر میکرد وآنچنان زیبا میرقصید که انسان رابه یاد ملکه ها ورقاصه های سینما میانداخت هم ناهید میدانست من اورا میبینم وهم من میدانستم که ناهید از حضور من با خبر است؛من سن وسالی نداشتم ولی زودتر به سن بلوغ رسیده بودم واحساس میکنم کودکانی که در قسمت پایین وپر افت وخیز شهر زندگی میکنند زودتر بالغ میشوند وناهید نیز در چشمان پر حرارت من خود را به نمایش میگذاشت وشاید این کار کمی از حس نشان دادن غرور جانی وزیباییش را اقناع میکردولی درآخر ضبط را خاموش میکرد وروی صندوقچه ایی مینشست وشانه هایش میلرزیدومن میفهمیدم که هق هق میکندواین هق هق ها دلم را میشکست ؛از همان هق هق هایی که شب مرگ جبار وافشین میکردوبعدن هم که فهمیدم یاور وفرشاد هم مرده بودند ودر زمان مرگ یاور وفرشاداز کوچه ی ما رفته بودند ولی خوب تصور میکردم که چگونه میسوخت وبرای برادرهایش ناله سر میداد ولالایی میخواند؛چون هنگامی که جبار وافشین جان دادند آنها هنوز روبروی خانه ی ما همسایه ی ما بودند ولی بعدها که از کوچه ی ما رفتند فهمیدم که یاور وفرشاد هم پیش خدا رفته اند..

در فصل های بعدی از دردهای نااهید واینکه چگونه جباروافشین با رفتنشان دل ناهید وپدر ومادرشان را خون کردند بیشتر خواهم گفت...قلبم بیشتر از این به دستانم اجازه ی نوشتن نمیدهد....

زندگیخانهکودکینانعقده
۸
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید