ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۸ دقیقه·۲ ماه پیش

کولی ها(فصل هفتم)

صدای ناهید فریاد زنان از سر کوچه می آمد؛زمین وزمان را بهم دوخته بود؛فحش وناسزابود که باصدای بلندوبه زبان فارسی وکردی محلی؛دیوانه وار برزبان میآورد؛ناموس وشرف وآبرو برای طرف مقابلش نگذاشته بود؛آنچنان جیغ میکشید که گوش فلک را کر کرده بود؛اتفاقی غیر معمولی برای ناهید افتاده بود وگرنه ناهید اصلا اهل سر وصدا کردن نبود.ناهیدی که کاری به کار به کسی نداشت وهمیشه سرش پایین بودوبا وجود همه ی ناملایمات زندگی ندیده بودم صدایش را بالا ببرد؛اما گویا دیوانه شده بود؛معلوم نبود چه اتفاقیبرای ناهید افتاده بود .

به یک لحظه همه از خانه ها به کوچه ریختند؛من به سمت پنجره دویدم واز آن آویزان شدم.

ناهید از پله ی بقالی سرکوچه پایین میآمد وناسزا گویان به سمت درب خانه شان حرکت میکرد؛فریاد میزد:جبار! یاور! شهریار! بوواااا؛ بیایید ببینید این بی شرف چه گو...ی میخوره ؟! بیاییدببینید این بی ناموس مادر ق..به چه غلطی میکنه؟! کثافت آشغال بی ناموس!؟!!مگه خودت ناموس نداری؟! مگه خودت خواهرنداری؟! مگه زن و بچه نداری بی همه چیز!!! مگه ...... ....... .......!

‌

روسری از سرش افتاده بود؛دکمه های بالایی یقه ی پیراهنش کنده شده بود و منظره ی زشتی پدیدار شده بود؛ دائم سعی میکرد با شال سرش سینه هایش رابپوشاند؛ دوان دوان وناسزاگویان به طرف خانه شان میدوید وبرادرها وپدرش وخانواده اش را صدا میزد؛هراتفاقی افتاده بود داخل بقالی سرکوچه افتاده بود؛محشر کبری به پاشد؛کولی ها تماما ازخانه بیرون ریختند؛هر کدام یک چماق وتکه ی آهن وهرچه در دسترسشان بود برداشته و به کوچه ریختند؛شهریار ؛یاور؛جبار؛وحتی زنان وکودکان خانه شان به کوچه ریختند ومات ومبهوت به طرف ناهید دویدند!!؟

ظاهر ناهید نشان میداددعوایش شده بود؛ولی باکه؟!برای چه؟!این کولی های به اصطلاح خودشان غریب؛کاری به کار کسی نداشتند؛تا کسی آنهارا تحریک نمیکرد وجان به لبشان نمیآوردسرشان را پایین مینداختند ومیرفتندوحتی شده بود که بعضی مواقع در کوچه؛عزیزآقا وبچه هایش وقتی جرو بحثی بین همسایه ها واهل محل بالا میگرفت ؛میگفتند:« بابا ما همه باهم همسایه وهم دیواریم؛این چیزای کوچیک ارزش نداره دوتا همسایه به خاطرش نسبت به هم دل چرکین بشن وکینه به دل بگیرن».

ولی این اتفاق معممولی نبود که ناهید وکولی ها رااینگونه برآشفته بود؛خلاصه ناهید فریاد زنان دلیل این هیاهویش رابه زبان آورد:«پسر مش رضا؛رضا بقال؛مغازه ی سرکوچه؛رفته بودم یه خورده کوفت وزهرمار بخرم؛ بی همه چیز به من دست درازی میکنه ؛مرتیکه نی قلیون فکر میکنه ما غریب وبی صاحبیم؛مفنگی الدنگ به ناموس دیگرون دست دارازی میکنه؛به زور خودمو از پله های مغازه پرت کردم پایین!!».

وضع وظاهر ناهید گویای همه چیز بود دائم روسریش را جا به جا میکرد تا سرو سینه ی خود را از چشمان ناپاک بپوشاند؛قسمتی از یقه ی پیراهنش پاره شده بود و چون اندام درشتی داشت با خجالت به سمت خانه شان میدوید؛من آن روز عفت یک زن را دیدم که با وجود اینکه برای خانواده اش ؛هم بالین پیر مردی بزرگتر از پدرش شده بود ولی حاضر نبود گوشه ی چشم ناپاکی آن را آلوده کند؛صحبت از زندگی ما انسانها و قضاوت در مورد آن به باریکی تار مویی میرسد که دیدن این تارمو بعضی مواقع برای اهل فکر از خواندن صدها کتاب فلسفه ارزشمندتر است.

قضیه برای همه روشن شد؛دعوای شدیدی بین کولی ها وطایفه ی رضا بقال در گرفت؛مردان وزنان کولی ها به جان فامیلها وقوم خویش رضا بقال افتادند؛تمام اطرافیان رضابقال آمدند؛نزدیک به بیست تاسی نفر از اطرافیان بقالی با کولی ها درگیر شدند وهرکدامشان کتک مفصلی از کولی ها خوردند؛طایفه ی رضا بقال اکثرشان لاغر وبه قول ناهید« نی قلیانی» بودندولی برعکس آنها کولی ها همه درشت وجاندار بودند .

شهریارویاور وجبار با آن هیکلهای درشت؛ تمام تیروطایفه ی بقال را لت وپار کردند؛خون بود که از دست وسروپایشان جاری میشد؛بقالی ها نقش بر زمین میشدند ووقتی میدیدند« این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست»؛فرار رابر قرار ترجیح میدادند.

گوشه ی صورت یاور؛ کنار چشمش پاره شده بود وخون صورتش راگرفته بود؛جبار بایک چماق به جان دشمن افتاده بودویکی یکی «نی قلیانی ها » رانقش بر زمین میکرد.

یکی از فامیلهای رضا بقال که تازه رسیده بودوپیراهن سفید به تن داشت وهنوز زیاد به عمق فاجعه پی نبرده بود ؛برای انتقام خود را به میان حلقه ی دشمن زد؛ولی به یکباره سر ازمیان «لشگر زنان حریف» در آورد؛ طوبی وعروسهای عزیزآقا به جان این «پهلوان پنبه » افتادند درمیان زنان به زمین خورد ومشت ولگد ودمپایی زنان سر و صورتش را مورد تفقد بی امان قرار دادند؛اوضاع را وخیم تر از آنچه تصور میکرد دید؛لذا برخاست که بگریزد؛زنان از پیراهنش گرفتند به ناچار آنقدر زور زد که پیراهنش تکه وپاره شد ودر دست زنان ماندو با سروصورت خونین ولخت وعریان و با دنده هایی که از فرط لاغری قابل شمارش بود؛ از میان جمعیت خود رابیرون کشید و باسرعت نور از مهلکه گریخت.

افشین که گویا در خانه نبود ولی قضیه ودلیل دعوا سر کوچه به گوشش رسیده بود؛ ازدور دوان دوان آمد ؛وارد خانه شدوبایک «قمه ی بزرگ»به میدان دوید؛ در یک آن عزیز آقا متوجه قمه در دستان افشین شد؛به سرعت به سمت افشین دوید ومحکم افشین رابغل گرفت وفریاد زد:«دیوانه مگه میخوای آدم بکشی احمق؛قمه راه بده به من»؛وبه زور قمه را از دستان افشین گرفت وسیلی محکمی به گوش افشین نواخت ورابه عقب حل داد ونقش زمین کرد.

عزیز بیچاره که معلوم بود چقدر از این روزگار نابکار جفا کشیده بود؛ فهمیده بود که اگر کسی کشته شود چه بلایی سرشان میاید؟!؛به همین دلیل فوری مانع افشین شد وبافحش وناسزا به افشین گفت:«پدرت آدم کش بوده؛مادرت آدم کش بوده که قمه به دست گرفتی؛میخوای یکی رو بکشی وخونه خرابمون کنی؟!».افشین که خون جلو چشمانش راگرفته بود دادزد:«بایدحساب این بی ناموسی که به ناموس دیگران دست دازی میکنه برسم».عزیز این بار فریاد زد :«تو غلط میکنی قمه میکشی؛کم بدبختی کشیدیم از این قمه وشمشیر؟!».

ناگهان صدای آژیر ماشین پلیس از سر کوچه شنیده شد؛همه به سمت ماشین های پلیس برگشتند؛عده ایی از قوم وخویش بقالی ها تاصدای آژیر پلیس رادیدند؛دوان دوان از کوچه وپس کوچه ها فرار کردند تا گیر قانون نیفتند.

مردم جمع شده بودند وتماشا میکردند؛تا پلیس نیامده بود حتی یک نفر هم جرات نکرد برای میانجی گری جلوبیاید؛ همه میترسیدند که وسط دعوا گیربیفتند ولت وپارشوند.با آمدن پلیس اوضاع آرامتر شد؛چند نفر نقش بر زمین شده بودند وبه دلیل شکستگی دست وپا وخونریزی قادر به حرکت نبودند.پشت سر ماشین های پلیس دوعدد خودرو آمبولانس اورژانس وارد کوچه شدند.

افسر پلیس جلو آمدوفریاد زد:« چه خبره اینجا؛مگر شما ها جانی هستید؛این چه وضعیه که درست کردید؟!»؛ یاور با آن هیکل درشتش جلوآمد و گفت: «جناب سروان از این بیشرفهای بی همه چیز بپرسید؛که چه غلطی کردن»و دستش را به سمت رضا بقال و تیره وطایفه اش اشاشاره رفت.

افسرپلیس جواب داد:«فحاشی نکن آقا» ودست دراز کرد و چانه ی یاور را گرفت با خشونت به عقب هل داد وگفت:«فعلا تو حرف نزن بزار ببینم بزرگترت کیه؟!».این هل دادن و برخورد فیزیکی ولحن افسر به مذاق یاور خوش نیامد؛لذادست بلند کردو وکشیده ی محکمی به گوش افسر پلیس زد که از شدت ضربه افسر عقب عقب رفت وچیزی نمانده بود زمین نقش زمین شود!؛افسر باطوم رابلند کرد که به سر وصورت یاور بکوبد که یاور با دستان بلند ونیرومندش دست افسر را در هواگرفت وگفت:«خوبه فقط ضعیف کشی کنید وهر کی غریب وبیچاره باشه دست روش بلند کنید؛شما اگه از این کارابلدید برید از این بیشرفا بپرسید که واس چی به خواهر من ؛به ناموس من دست درازی کردن؟!»؛افسر جواب داد:« دست به مامور قانون بلند میکنی به وقتشش به حسابت میرسم».دونفر از همکاران افسرپلیس آمدند ودستبند به دستان یاور بستند وبا زور سوار ماشین پلیس کردند.

عزیز آقا جلو آمد وبالهجه ی خاص خودشان گفت:«جناب. سروان این پسر منه اون مقصر نیست؛به خدا ماتو این شهر غریبیم؛بی کسیم؛انگار همه ی گناهای دنیا رو ما کردیم؛یکی میگه اینا «کولین»؛یکی میگه اینا «قربتین »؛به خدا من از روزی که چشم باز کردم وپاتو کوچه گذاشتم گفتن باز این کولی اومد؛باز این قربتی اومد؛ آخه اصلا کولی وقربتی یعنی چی؟! گیریم خدا مارو قربتی آفریده؛یعنی چون ما قربتی هستیم؛ هرکی هرچی دلش بخواد باید با ما بکنه؟!خوب کولی وقربتی آدم نیستن؟! برید از این رضا بقال بپرسید؛به خدا اینا حرمت شکنی کردن؛به خدا ما هم ناموس حالیمون میشه؛انسانیت حالیمون میشه؛برید بپرسید ازشون آخه ما واس چی دعوا کردیم؛خوب ما هم آدمیم آخه».

بغض عزیز آقا شکست؛بیچاره رفت سرش را به گوشه ی دیوار تکیه دادوشروع کردبه هق هق گریه کردن ؛الان که سنم بالاتر رفته است هر وقت یاد آن لحظه ومفهوم حرفهای عزیز آقا می افتم ؛ منم دلم میخواهد از ناجوانمردی این روزگار زانوهایم را بغل بگیرم وهق هق بزنم.

افسر پلیس به سمت رضا بقال امد ؛پیرمردی بودتقریبا ۷۰ساله که اوهم مثل همه ی پیران جهاندیده؛چروک پیشانی وصورتش نشان از عمری تجربه وبیداد زمانه میداد.

افسر پرسید :«پدر جان چی شده؛شما چرا با این سن وسالت آخه؛شما که جای پدر ما هستید؟!».پیرمرد جواب داد:«کاش نبودم جناب سروان؛کاش میمردم واین روزا رو نمیدیدم؛این بنده خداها گناهی ندارن؛مشکل از پسر بی پدر منه؛میدونم اون همچین کثیف کاریا رو میکنه؛هیچی ازش بعید نیست؛منم پیرم وکاری ازدستم برنمیاد؛تواین بقالی میشینم ویه لقمه نون بخور نمیردرمیارم؛یه لحظه رفتم خونه برای نماز ظهر وعصر وقتی برگشتم دیدم قیامت برپاشده».

افسر پرسید:«پسرت کجاست؟!»؛پیرمردجواب داد:«نمیدونم والا؛مادرش میگه همون اول دعوا فرار کرده رفته؛جناب سروان توروخدا پیداش کنید؛پیداش کنید بیارید همینجا عزیزآقا تف بندازه توصورتش؛پیداش کنید؛اعدامش کنید من پسری به نام اصغر ندارم؛خدا مرگش بده که تو شهر بی آبرومون کرده».

افسر پلیس گزارش دعوا وشکایت راتنظیم کرد؛تعدای از مصدومین همانجا سرپایی پانسمان وبانداژ شدند؛ چند نفردیگر به علت شکستگی وجراحت شدید به بیمارستان اعزام شدند؛خوشبختانه باتدبیر عزیزآقا ورضابقال که نگذاشته بودند کسی چاقو واسلحه ی سرد بیاورند ؛کسی کشته نشد واین هم از تجربه ی پیران دوران دیده بود وگرنه چنین دعوایی چندین کشته روی دست هر دو خانواده میگذاشت.

عزیزآقا؛رضابقال ویاور وچند نفر دیگر؛ برای ادامه ی مراحل قانونی به پاسگاه منتقل شدند.

کمتر ازیک ماه از دعوا نگذشته بود که جنازه ی اصغر؛ پسر رضابقال زیر پل راه آهن که اطرافش پر از سرنگ بود خشک ومتعفن پیدا شد....!

ادامه دارد....

کولیغیرتسبک زندگی
۰
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید