ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

کولی ها(فصل هشتم)

پیشاپیش از همه ی دوستان وخوانندگان عزیز به دلیل استفاده از بعضی واژه ها که شاید در عرف جامعه خوشایند نباشند عذر خواهی میکنم.

بیچاره فرحناز،بازهم آنچه از اول روز اندوخته بود،زیر چادر کهنه و زوار رفته اش در داخل کیسه ایی پنهانی کرده بود و آرام به سمت خانه می آمد،کم کم داشت غروب میشد،پیرزن فلک زده امروز هم مثل هر روز از دهن شیر روزی خانواده اش را بیرون کشیده بود.

دیگر جای آبرو داری نمانده است که برای تو مخاطب عزیز آبروی فرحناز وکولی ها را نگه دارم بهتر است رک وراست بگویم کار این فلک زده ها چه بود،هرچند این را میدانم از لحاظ فنی نویسنده مطلب را مینویسد وقضاوت وتفکر را به خواننده میگذارد ولی من در قصه ایی که خود در آن زیسته بودم احساس مسئولیت میکنم واینبار تصمیم گرفتم تا سنت شکنی کنم واینجای داستان همراه خواننده و همدوش با او پیش روم وباخواننده ی عزیزهم احساس شوم.

آری جای آبرو داری نمانده است؛فرحناز وطوبی از اول صبح خروس خوان از خانه بیرون میزدند وسگ خان بادرد وخستگی به خانه میامدند،من بچه بودم و زیاد سر از کارشان در نمیآوردم ولی کمی که در رفتار و گفتار بزرگترها دقت کردم فهمیدم که فرحناز وطوبا،گدایی ودوره گردی میکنندوهر آنچه هم مردم میدادند قبول میکردند.از پول گرفته تا برنج ولباس وهرچیزی که بتوان لقمه نانی از آن بیرون کشید.بچه بودم،وحید هم بچه بود،زیاد چیزی نمیفهمیدیم،چه میدانستیم غصه ی نان چیست؟!وچه میفهمیدیم که این همه آشوب ودرد وبیچارگی وفغان در شهر برای همان یک لقمه «نان»است.

وحید هم که در آن خانه وکودک همان خانه بود، چون بچه بود ،زیاد نمیفهمید گدایی مادر یعنی چه؟!نمیفهمیدبرای لقمه نانی التماس کردن یعنی چه؟!ما لقمه نانی که به دستمان میرسید میخوردیم وچه میدانستیم با چه رنجی شکممان پر میشود.امروز که بزرگ شدم وخود نان آور یک خانواده هستم دلم برای زنان کولی میسوزد،چه زنهایشان چه دخترهایشان،زنانشان گدایی ودوره گردی میکردند ودخترانشان به ازدواج پیرمردهای پولدار در میامدند،ومردانشان هم بعضی هاشان کار میکردند وبعضی هاشان کار نمیکردند.قضاوت درمورد زنها ودخترانشان معلوم است،هرچند استثنائاتی بود ولی جنس مونث آنها از کودکی آموخته بودند ودیده بودند که یا باید زن پیرمردان پولدار شوند ویا اگر با خانواده های هم جنس خودشان ازدواج میکردند باید در بزرگسالی به گدایی ودوره گردی تن دهند.

ولی من نمیدانم در مورد مردانشان چه قضاوتی بکنم،گویا رسم وشکل زندگی اینها اینگونه بود؛گویا برخلاف عموم جامعه در این خانواده بیشتر زن نان آور خانه بود تامرد،اینها از همان کودکی به این شکل بار میامدمد وبه این شکل بزرگ میشدند،نه میخواهم مردان کولی ها را قضاوت کنم ونه محکومشان کنم؛من نمیدانم واقعا چرا این خانواده به این شکل زندگی میکردند؛انگار مثل بعضی از پرندگان وحیوانات که جنس ماده غذای جوجه ها وخانواده را تامین میکرد اینها هم به این شکل زندگی میکردند؛ نسل اندر نسل شیوه وروش زندگی به آنها به ارث رسیده بود ومانند همه ی مردم تاریخ اینان نیز بر شیوه ی زندگی پدرانشان وفادار مانده بودند ،من قضاوت را برعهده ی شما خواننده ی عزیز میسپارم وقصه ام را ادامه میدهم.

خلاصه این خانواده دراین کوچه به دلیل زندگی متفاوتشان مورد شماتتهای همسایه ها واهل محل قرار میگرفتند؛وبه همین دلیل هم بعضی ها به خود اجازه میدادند رفتار خارج از انسانیت با آنها انجام دهند؛همانطور که در فصل قبل گفتم رفتار ودعوایی که بین کولی ها وخانواده واطرفیان رضا بقال به دلیل هتاکی به ناهید شد از همین رفتارهای غیر انسانی ناشی شد.گویا چون این خانواده زندگی متفاوتی داشتند مردم محله فکر میکردند که اینها از لحاظ غیرت وناموسی ضعیف هستند در حالی که اینگونه نبود بلکه شکل زندگی آنها که از بچگی در آنها شکل گرفته بود اینگونه شده بود وباعث شده بود که مثلا دخترانشان رابه پیرمردان با وضعیت مالی بهتر بدهندویا زنانشان گدایی ودوره گردی کنند واین شکل از زندگی را مردم محله هضم نمیکردند وگمانهای دیگر میبردنددر حالی که تنها سنت وروش زندگی کولی های قصه ی ما باروش زندگی مردم پیرامونشان متفاوت بود ؛مثل رسم ورسوم زندگی اقوام دیگر؛که بعضی از اقوام رسم ورسوماتی دارند که وقتی انسان میشنود بهت وحیرت وجود انسان رافرا میگیرد؛در حالی که بسیاری از اقوام رسم وشیوه ی زیست خاصی دارند که قرن ها در زندگیشان ریشه دوانده است واینکه در یک نگاه وفوری وخیلی ساده بخواهیم در مورد این رسوم واین شیوه ی زندگی تحلیل به میان آوریم به جواب نمیرسیم زیرا رسم ورسوم زندگی های مربوط به اقوام مختلف وشیوه ی زیست آنها یک روزه ویک ماهه ویک ساله شکل نگرفته اند که بتوان با یک تحلیل کوتاه به جواب رسید و با یک حرکت اصلاحی چند روزه بتوان آن را اصلاح کرد،سنتی که در نسلی ریشه دوانده است به راحتی با یک حرکت فرهنگی کوتاه مدت قابل اصلاح نخواهد بود.

از آنجایی که مردانشان زیاد کار نمیکردند خود فهمیده بودند که جامعه نگاه دیگری به آنها دارد برای همین وقتی از خانه خارج میشدند وبه جای دیگر میرفتند صورتشان سرخ میشد؛سرشان راپایین مینداختندوزود از زیر نگاههای مردم محله دور میشدندواین هم دردی از انواع رنج بشر بود که در نوع خود خاص بود.رنج اینکه ده ها چشم همزمان وهر لحظه توو حرکتهای تورا میپیمایند؛عذاب این موضوع که گویا نان تورا این مردم میدهند که ثانیه به ثانیه باید در پیشگاه آن ها جواب بدهی؛سنگینی نگاه مردمی که در یک صدم ثانیه تمام زندگی ات راقضاوت میکنند وهمیشه پشت پنجره پنهان میشوند تا ببینند تو چه پوشیده ایی وچه زمانی ازخانه خارج میشوی وبه خانه میایی ویا با خود چه حمل میکنی و...

روزی عمه ام به خانه ی ما آمده بود؛باپدرم مشغول صحبت بودند؛عمه ام هم این خانواده را خوب میشناخت.از آنجایی که من مشغول نوشتن تکلیف مدرسه بودم وسرم پایین بودوآنها نیز مرا کودک میپنداشتند دیدم به آرامی باهم زمزمه میکنند؛من که کنجکاو شده بودم وشیطنت کودکی ام مرا رها نمیکرد گوش تیز کردم وسرانجام چیزی فهمیدم که زیاد از آن سر درنیاوردم؛هرچه کوشش کردم منظورشان چیست منظورشان رانفهمیدم.صحبت مابین آنها خارج‌ از دایره ی فهم من بود واز آنجا که بچه بودم این مطلب را از هر بزرگتری پرسیدم باشماتت ودعوای حسابی روبرو شدم و از آن لحظه فهمیدم حتما این مطلب مناسب سن من نیست که از هرکسی میپرسم جز دعوا چیزی عایدم نمیشود؛پس زبان فروبستم تا اینکه کمی بزرگتر شدم.در دوره ی دانشجویی مطلب را از اینور وآنور واینترنت که تازه با آن اجازه ی کار کردن داشتیم با هزار زحمت مفهوم مطلب بین عمه ام وپدرم را فهمیدم.

درآنروز پدرم وعمه ام به آرامی پچ پچ میکردند.عمه ام به آرامی گفت: کولی ها«ناموس کفتار میفروشن»،پدرم گفت:«نه بابا؛آخه دیگه از این چیزاپیدا نمیشه زن،چرا گناه مردمو میشوری»

عمه ام گفت:«چرا دارن؛خودم دستشان دیدم»وبه شوخی ادامه داد:«میخوای برات بگیرم»

پدرم که همچنان پچ پچ کنان صحبت میکرد گفت:«ول کن آبجی این حرفا چیه ول کن بابا».

از آن روز ذهن نشخوار کننده ی من این مکالمه را ضبط کرده بود تا بعدها راز این قصه را دانستم وحتی شنیدم که مهره ی مار هم میفروشند وپدرم جواب داد:«مهره ی مار واقعی دیگه پیدا نمیشه؛بیچاره کبلایی اکبر ماه ها تو کوه وکویر دنبال این مارها میگشت شاید سالی یه بار اونم شاید دوتا مار شاخدار باهم جفت بشن تا اون مهره شون رو برداره؛مگه الان کسی اینجوری میره دنبال مهره ی مار؛این مهره ها همش الکیه الان تو خود هندستون هم مهره ی مار راس راسکی نیست؛حرفا میزنی زن».این مکالمه های عجیب وغریب ونامفهوم عمه وپدرم سالها در ذهن من ماند تا امروز شرح گوشه ایی از داستان من شد.

خلاصه زندگی کولی ها عجایب وغرایبش تازه داشت برای من کودک خودشو نشون میداد،که یه شب صدای گریه های سوزناک ناهیدبه گوشم رسید،شب تلخی بود،چقدر آن شب برای کولی ها گریه کردم،ناله ایی که همانندش دقیقا سه روز بعد؛دقیقا سه روز بعد باسوز بیشتر به گوشم رسیدووقتی خبر مشابه سه روز قبل راشنیدم قلبم پاره پاره شد.....

زندگیکولیمسئولیت پذیری
۰
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید