ویرگول
ورودثبت نام
Moslem Azmand
Moslem Azmandپرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
Moslem Azmand
Moslem Azmand
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

کولی ها(فصل سیزدهم)

حاجی شوهر ناهیدحدودهشتادسال داشت،هفته ایی دوتا سه بار می آمد وبا ناهیدخلوت میکردوبعد میرفت ودوروز بعد دوباره پیدایش میشد،از این حاجی چندشم میشد،بچه بودم ولی میفهمیدم ناهید سی وپنج ساله تناسبی با این پیرمرد هشتاد ساله ندارد،حاجی این خانه را خریده بود وبه خاطر ناهید،خانواده اش نیز در آن خانه زندگی میکردند،در واقع ناهید برای اینکه سرپناهی برای خانواده اش داشته باشد،خود را تسلیم حاجی کرده بود.

آخرین باری که حاجی را دیدم موقع مرگ افشین بود،بعد از آن از حاجی خبری نشد،ناهید هم که به خاطرمرگ جبار وافشین سیاهپوش شده بود،اصلا به حاجی فکر نمیکرد،دوهفته بعد از فوت افشین، خوب یادم هست یک ماشین شیک جلو درب «کولی ها»نگه داشت ویک جوان قد بلند وچهارشانه با یک تیشرت سیاه از آن بیرون آمد،زنگ در کولی ها را زد،داریوش پسر کوچک طوبا دم در آمد،پسردر راباز کرد وناهید راصدا زد،من ووحید جلو درب خانه ی مانشسته بودیم.از وحید پرسیدم:« این کیه؟فامیل پولدار داریدا!»،وحیدگفت:«به خدا نمیشناسم»،

ناهید که جلو درآمد گویا پسر راخوب میشناخت،ما دقیقانفهمیدیم ناهید با آن پسر چه چه حرفی زدند،بعد از چند دقیقه پسر سوار خودرو خود شد ورفت،وحید بلند شد وگفت:«برم ببینم این کی بود؟».مدتی دم در نشستم ولی وحید نیامد،خسته از انتظار ،بلند شدم وبه خانه رفتم.

روز بعد که از مدرسه می آمدم دیدم یک کامیون کنار در کولی ها ایستاده وکولی ها مانند روزی که رخت وپخت کهنه شان را آورده بودند،این بار همانها را دارند بار میزنند،گویا «کولی ها»داشتند از آن خانه میرفتند،بغض گلویم را گرفت،حس غریبانه ایی به من دست داد،وحید هم داشت خرت وپرت کهنه را پشت کامیون میریخت،به طرف وحید دویدم وگفتم:«چی شده وحید؟!کجا میرید؟چرا یه دفه ایی دارید میرید؟»،وحید گفت:«دیروز نتونستم بیام بهت بگم،اونی که اومده بود در خونمون پسر حاجی بود،حاجی مرده،پسراش هم خونه رو فروختن،قراره فردا صاحب خونه ی جدید بیاد،ما باید امروز اینجا رو خالی کنیم»،گفتم :«خوب کجا میرید»،گفت:«نمیدونم،یه خراب شده ی دیگه مثل همین جا».

بعضی از همسایه ها به آنها برای زدن بار کمک میکردند،بعضی ها هم ایستاده بودند ورختهای کهنه وپاره که فقط به درد خود کولی ها میخورد را نگاه میکردن.

بارشان را که به کامیون زدند،عزیز آقا رفت سمت دررضا بقال،رضا بقال خمیده وناراحت داشت نگاه میکردکه عزیز آقا به اورسید،آغوشش را گشودورضا بقال را بغل کردوگفت:«آقا رضا تو مرام ما نامردی نیست،تو یه پسرت فوت کرد من دو پسرم،جگرم پاره پاره شده،اگه بابت اون دعوا ازما دلخوری حلالمون کن،ما کولی هستیم،دنیا راضی نیست یه جا بمونیم شاید دیگه همدیگه رو ندیدیم»،رضا بقال که خوب میدانست کولی ها هیچ تقصیری در دعوا نداشتندوتمام حرمت شکنی ها از طرف پسرش بود،نتوانست در آغوش عزیزآقا دوام بیاورد سرش را پایین آورد تا دست عزیز آقا راببوسد ولی عزیز آقا دستش راعقب کشیدوگفت:«این کارا چیه مرد،من. اومدم فقط حلالم کنی».رضا بقال سروصورت عزیزآقا را غرق بوسه کردوبعداز هم جدا شدند،رضا بقال نتونست سرپا بماند،روی زمین نشست وزانویش رابغل کرد وشانه هایش شروع به لرزیدن کرد.

کولی ها رفتند،نفهمیدم کجا وبه چه آدرسی رفتند،زنها وبچه راسوار برپشت کامیون کردند،حلقه ی اشک گوشه ی چشم وحیدباعث شد بغضم بگیرد،شروع به گریه کردن کردم،ناهیدآخرین نفر آمد تا اوهم سوار پشت کامیون شود،خواستم گریه هایم را از او پنهان کنم،یکباره با دودستانش از دوطرف صورتم گرفت ودوبوسه بر صورتم زدوگفت:«مسلم کوچولو گریه نکن،انشاالله خدا اندازه ی قلبت،بهت عزت وبزرگی بده» وسوار پشت کامیون شد،وحیدهم تا کامیون از کوچه دور بزندواز نگاه من محو شود،به من زل زده بودتااینکه برای همیشه از هم جدا شدیم.

هیچ وقت آن تصویر دخترزیباکه پشت کامیون کوچ کولی ها کشیده بودندکه چشمانی درشت ، مژگانی بلند وگیسوهای پریشان داشت و مرا یاد ناهید می انداخت فراموش نمیکنم که زیر آن تصویر نوشته بود:،«ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم».

خانهنان
۰
۰
Moslem Azmand
Moslem Azmand
پرستارم ...ولی مگر بدون نوشتن؛بدون ادبیات؛بدون فلسفه ؛تاریخ؛شعروهنر میتوان زیست...دینم را بخواهیدانسانیت و وجدان است...مرا بخوانید... Virgool.io/[email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید