زن دوم عزیزآقا طوبا نام داشت؛طوبا زنی قد بلند بودوچشمانی براق وعسلی داشت؛شرارت از وجودش میبارید؛بعضی مواقع چنان جیغ میکشید که موبه تن انسان سیخ میشد؛طوبا نمونه ی یک زن نترس بود که در نگاه اول کمتر کسی پیدا میشد که از اونترسد؛شاید اگر اودر شرایط استعداد پرور به دنیا میامد به خاطر چهره ی خاصش هنرپیشه ی فیلمهای جنایی میشد؛ ولی جبر طبیعت وقانون هستی هیچکس را در جای مناسبش خلق نکرده است وهنوزهم برایم معماست که چرا مکان وخانواده و موقعیت اجتماعی آدم ها ؛به این اندازه باید سرانجام اورا تعیین کند؟!
این قانون بی خاصیت همیشه مرا رنجانده است.مثلا خل وچلی را همین الان میشناسم که تنها به خاطر پدر ومادر ومحیط وزادگاهش نمیداند کدام ماشین به ارث رسیده اش را سوار شود و رفیق با استعدادتحصیل کرده ایی که برکف بیمارستان طی میکشد(هر چندهیچ چیز جای شرافت را نمیگیرد).
بهتر است از این بحثهای جانبی ولی بحق بگذریم وبه داستان خود برگردیم.
برعکس فرحناز که ساده وبیچاره بود ؛طوبا ترسناک بود وبااهالی خانه دائما در بحث ودعوا. واغلب هم ؛همه را مغلوب خود میکرد؛طوبا حدود ۱۵سال از فرحناز کوچکتر بود ویک پسر شروربه نام فرشید داشت ویک دختر شرورتر به نام رویا که دقیقا مشخص بود که این خصوصیات را از مادرشان به ارث برده بودندوجدیدا هم پسری به دنیا آورده بود که نامش داریوش بود.
داریوش؛ حدود یک ونیم سال داشت وصورتی سفید داشت ودرته چهره ی او طوبا را میشد دید؛برعکس فرزندان فرحنازکه سبزه بودند وچشم وابروی مشکی داشتند؛فرزندان طوبا سفید بودندوچشمانی عسلی و موهای بور وطلایی داشتند؛در چهره ی فرزندان فرحناز معصومیت همرا با مظلومیت موج میزد ولی در صورت فرزندان طوبا شرارت هویدا بود؛رویا که تنهادختر طوبا وعزیزآقا بود؛کودکان کوچه از دست او روز خوش نداشتند؛همه ی پسرها ودخترهای محله را برای یکبار هم که شده گوشمالی داده بود؛روزی نبود که یکی از مادرهای محله به در خانه شان نیاید واز جرم های رویای شرور شکایت نکند؛باور نکردنی بود این دختر به فاصله ی دوسه سال چنان بزرگ وبالغ شدکه زیبایی خیره کننده اش همه را مبهوت خود کرده بودوکم کم درهمان سن دوازده ؛سیزده سالگی برایش دنبال شوهر میگشتندتا شایدقبل از اینکه شرارتهایش کاری به دستشان دهد سرش را مشغول شوهرو بچه وخانه کنند.
پسر بزرگ طوبا که تقریبا یک ونیم سال از رویا بزرگتر بوددل کل خانواده راخون کرده بود؛نامش فرشید بود وروزی نبود که سری را نشکسته باشد وبا لباس پاره به خانه نیاید؛رویا را چنان میزدکه زوزه میکشید؛ کسی از دست رویا در امان نبود ورویا هم از دست فرشید مینالید؛شخصیت فرشید ورویا از همان کودکی چنان گسیخته بود که فحش های آبدار وحرکتهای دیوانه کننده؛ از آینده ی خوبی حکایت نداشت.
داریوش هم که پسر آخر وکوچکترین پسر عزیزآقابود؛زیبا ودوست داشتنتی بود ولی هنوزبچه بودتا آینده در این خانواده ی نابسامان برایش چه به ارمغان بیاورد؟!گویا رویا وفرشید وداریوش؛ یک کپی ریز شده از طوبا؛این زن سرکش بودندکه هرچه در وجود مادرشان بود در وجود آنها نیز بود وگویااین چیزی جز ظلم واجبار زمانه نبود که سه موجود سرکش دیگر از دامان مادر تقدیم جامعه میشد.
کافی بود طوبا باشخصی بحثش شود اگر در محیط خانه ی خودشان بود چنان ازفک طرف مقابلش میگرفت وفشار میدادتا خون از دهانش جاری نمیشد رها نمیکرد؛جیغ های کشنده ی طوبا لرزه برتن انسان می انداخت؛قد بلند؛قدرت بدنی عجیب وچشمان درنده اش هر مخاطبی را درجای خودش میخکوب میکرد ومن که در آن دوران حدود چهارده سال بیشتر نداشتم حتی در فیلم ها هم چنین زن ترسناک ونترسی ندیده بودم؛گویا ژن واجتماع ظالم دست به دست یکدیگر داده بودند تا طوبا رابزایند؛طوبایی که باید خرج چندین نفر را با هر ترفندی شده میداد ودوره گردی وجان کندن طوبا را طوبا کرده بود؛نترس؛ترسناک؛دریده ووحشتناک .
ولی دنیای ما انسانها واقعا دنیای عجیبیست وهمان طور که از نوشته های داستایفسکی به یا دارم عجیب تر از واقعیت وجود ندارد ای را برای آن میگویم که با وجودی که من طوبا را آنچنان سرکش یافته بودم وتصور میکردن غیر ممکن است دل این زن برای حادثه ایی بلرزد یا از اتفاقی بگرید؛روزی از پنجره ی خانه به گوشه ی حیاط آنها زل زده بودم که همین زن درنده خو زانویش رابغل کرده بود وبه تنهایی وبه دور ازهمه ضجه میزد وزار زار میگریست؛وعجیب است حکایت ما انسانهاکه به مقتضای زمان مجبور به هر کاری هستند. وامان از احتیاج وامان از این یک لقمه نان که ما انسانها را به در یوزگی میکشاندوهمین یک لقمه نان که با ماانسانها چه ها که نکرده است.