بعد از مرگ جبار وافشین ،آن هم با overdose و خودکشی؛کولی های بیچاره؛بیچاره تر شدند،تا حد امکان از خانه بیرون نمی آمدند،انگار این خانه طاعون داشت و اهالی آن نباید در میان جمع ظاهر شوند،دلم برای ناهید میسوخت،دلم برای فرحناز میسوخت،دلم برای زن افشین وجبار میسوخت،جبار بچه نداشت ولی افشین یک بچه ی سه ساله داشت،حالا که فکر میکنم با خودم میگویم واقعا یک خانواده به چه سطح از گسیختگی باید رسیده باشد که دو عضو جوان آن در فاصله ی یک ماه با آن وضع بمیرندوهیچ ارگان ومجموعه ی اجتماعی حتی نباشد وبررسی کند که چرا این خانواده به این وضع رسیده اند.
بعد از مرگ افشین ،کولی ها صبح قبل از بیدار شدن مردم بیرون میزدند وشب در تاریکی آرام آرام به خانه می آمدند.چاره ایی نبود،احتیاج وبه قول شهریار این کاسه ی دریوزگی،باعث میشد که فرحناز وطوبا قبل از طلوع آفتا ب بیرون میزدند وبعد از غروب به خانه می آمدند،نسبت به قبل نیم ساعت زودتراز خانه خارج میشدندتا همسایه ها نبینند ویک ساعت دیرتر به خانه می آمدند تا از نگاه تیز مردم در امان باشند.امروز که به گذشته برمیگردم با خودم میگویم واقعا «این یک لقمه نان» که قدیمی ها گفته اند از «زیر سنگ در می آید»،چه «نقش بزرگی »در حیات بشری وکلا در خلقت بازی میکند که چنین نه فقط کولی ها را که همه ی ما را«دریوزه ی»خود کرده است.
من نوجوان بودم،سوم راهنمایی بودم ولی خوب میفهمیدم،رفتار مردم کوچه با کولی ها عوض شده بود،چون بعضی مادر ها نمی گذاشتند بچه هایشان با بچه ها ی کوچک کولی ها بازی کنند.عده ایی از اهل محل به شورای اسلامی منطقه شکایت کرده بودند که کولی ها باید از این کوچه بروند،پچ پچ مردم ومخصوصا زنان را میدیدم.
وحید هم سن وسال من بود،همبازی من بود،با بچه های کوچه یک تیم درست کرده بودیم وروزهای تعطیل باهم در زمینهای خاکی محله فوتبال بازی میکردیم،پسری بود سبزه رو وسیاه چشم،موهای بلندداشت،دوستش داشتم،فوق العاده مستعد بود،آنقدر زیبا فوتبال بازی میکرد که از بازی کردن با او لذت میبردم،وحید تا سوم راهنمایی درس خواند ولی بعد از آن به دلیل شرایط خانوادگی درس را رهاکرد.دست فروشی میکردویا در مغازه ی مکانیکی شاگردی میکرد.
بعد از اتفاقات تلخی که برای وحیدو خانواده اش افتاد،وحید تقریبا دوهفته بود که پیش ما نمیامد.آنقدر دلم برای وحید تنگ شده بود که دیگر طاقت نیاوردم،بر در خانه شان رفتم ،گفتند در خانه نیست،رفته مغازه ی مکانیکی.
به مغازه ی مکانیکی رفتم تا مرا دید فرار کرد وخود را پنهان کرد،آنقدر منتظر ماندم که بالاخره وحید از مغازه بیرون آمد،دست وصورتش سیاه بود،لباسش سیاه وچرکی بود وبوی روغن ماشین میداد.
گفتم:«وحیدچرا پیش ما نمیای،چرا نمیای بریم فوتبال؟گفت:«من دیگه نمیتونم بیام،اینجا کار میکنم،یه خورده ماهانه پول بهم میدن،میخوام اینجا کار یاد بگیرم وبعدا مغازه صافکاری ومکانیکی بزنم»،گفتم:«باشه،فقط جمعه ها بیا».گفت:«من تعطیلی ندارم،جمعه ها هم باید مغازه باشم»
گفتم :«باشه؛هر وقت خونه میای بیا همدیگه رو ببینیم»،گفت:«اگه تونستم میام».از وحید خدا حافظی کردم وبه خانه آمدم.
یک روز جمعه صبح که بابچه ها برای فوتبال جمع شده بودیم تا برای فوتبال برویم،دیدم وحید نیز آمد،گفت :«امروز از اوستاکارم اجازه گرفتم که بیام بریم فوتبال».
آنقدر خوشحال شدم که انگار دنیا را به من داده بودند،وحید را بغل کردم،وحید هم مرا دوست داشت وخوب میدانستیم که این دوست داشتن یک حس دوطرفه بود،امروز که ۳۰سال از آن روز ها میگذرد ؛هنوز آن چشمان براق وسیاه که آن لحظه به آن چشم دوخته بودم واو نیز محو در نگاه من بود،فراموش نکرده ام.
من مشغول خوش و بش با وحید بودم که دیدم دو نفر از بچه ها پچ پچ کنان با هم چیزی می گویند،من کنجکاو شدم که آن دو باهم چه میگویند،ولی من به روی خود نیاوردم وگفتم :«بچه ها برویم»،آن دونفر به یکباره گفتند :«مابازی نمیکنیم کارداریم باید بریم خونه»،نزدیک ۸نفر بودیم دونفر دیگر هم بهانه ی دیگری آوردند ورفتند،درحین همین حرف زدنها وبهانه جویی بچه ها برای نیامدن به فوتبال،صدایی ازدور آمد،پدر یکی از بچه ها از پنجره آویزان شده بودودادمیزد:« پسرم بیا خونه کارت دارم».
تقریبا همه ی بچه ها پراکنده شدند ومن ماندم و وحید.هر کاری کردم نتوانستم جلو خودم را بگیرم،بغضم ترکید،اشک از چشمانم جاری شدوبه گونه ام افتاد،وحید با وجوداینکه مثل من نوجوانی کم سن بود، دستش را بالا برد واشکم را را از گونه ام پاک کرد وگفت:«مسلم جان خودتو ناراحت نکن،ما کولی هستیم ،اشکال نداره».سپس از من جدا شد هنوز دوقدم دور نشده بودکه صدای شکستن بغض وهق هقش را شنیدم.
امروز با خودم که فکر میکنم نمیدانم چه بگویم،گویا« کولی ها،محکوم به دنیا آمده بودند،محکوم میزیستندومحکوم میمردند».
«مسلم جان خودتو ناراحت نکن ،ما کولی هستیم»،این جمله تا به امروز لحظه ایی مرا رها نکرده است،من هم ،همدوش باوحید۳۰سال است؛این جمله را با خودم همراه میکشم.