«
جباربه خاک سپرده شد ودر آغوش مادرش زمین آرام گرفت،از درد کولی بودن،ازدرد محکوم زاده شدن ومحکوم زیستن رها شد،نمیدانم شاید برای جبار این روز بهترین روزآفرینشش بود،هرچنددرناکترین ودلسوزانه ترین روز برای خواهرش ناهید ومادرش فرحناز وهمسرش بود.
بیچاره فرحناز،زنی که برای من نماد«رنج»بود،نماد مادری که با رنج زاده شده بود،بارنج میزیست واحتمالا همراه بارنج منتظریک مرگ آرامبخش بود،یک خواب ابدی که دیگر از آن بیدار نشودولی مگر مردن برای رنج کشیده ها به همین راحتی است،گویا مادرفلک تصمیم گرفته که رنج کشیده ها را جان به لب کند ودر آخر،در روزی که میبینددیگرکاسه ی رنجشان لبریز شده است برای آنها هدیه ایی به نام مرگ راعنایت کند وآنها رابه آرامش ابدی برساند،فرحناز،این مادری که کاسه ی رنجش خیلی وقت پیش لبریز شده بود،فلک کج رفتار هدیه ی اورا نمیدادواو هنوزباید التماس میکرد،زار میزد،خون میگریست که شاید مرگ به بالینش بیاید وآرامش کند.
تقریبا دوهفته پس از فوت جبار،برادرش افشین راکه تقریبا دوسال از جبار کوچکتر بوددر صف نمازدر کنار خود دیدم،برایم جالب بود؛افشین مسجد نمی آمد،آن روز چه شده بودکه برای نمازجماعت به مسجد آمده بود!؟،لباس ژنده ایی پوشیدن بود که در بدنش زار میزد،برایش بزرگ بود،گل وگشاد بود،افسردگی,رنج،درد مرگ جبار،بی خانمانی،نام کولی که جامعه بر رویش نهاده بود,همه به شکل یک عذاب بزرگ در چشمانش موج میزد،کمی حرف زد از رنجهایش گفت،چشمانش داشت بارانی میشد که برگشت ،اشکهایش را پاک کرد ودوباره به سمت من برگشت ویک استغفرالله گفت و نماز عصر شروع شد.
بعد از نماز پرسیدم:«افشین جان لباست برایت گشاد نیست؟»،جواب داد:«واس این دنیا همین هم زیادیه!»؛این آخرین ملاقات من با افشین بود،بعد از آن دیگر افشین را ندیدم.
هنوز چهلم جبار نرسیده بود،ناله های ناهید با همان سوز ودرد قبلی در تاریکی شب در فضا پیچیده بود،صدای سوزناک ناهید دقیقا مثل شب فوت جبار فضا را پراز سوگ وعزا کرده بود،هوا بارانی بود،برخلاف حس زیبایی باران،این بار قطره قطره ی باران روی زمین درد می پاشید،من با خودم میگفتم واقعا انسان مگر چقدر توان مقابله با دردها را دارد؟!ناهید وفرحناز وعزیز آقا چگونه براین درد صبر میکردند؟!واکنون به این جواب رسیدم که مگر راهی جز صبر هم وجود دارد؟!
دردناک است،دوجوان به فاصله یکماه،پرپر شدند،امروز که بزرگتر شدم وبه گذشته می اندیشم مجهولاتم بیشتر میشود،واقعا زندگی بر چه قانونی استوار است؟!اصلا برای این دنیا قانونی هم وجود دارد؟!سالها از آن روزها میگذرد وهرچه سنم بالاتر میرود مجهولاتم بیشتر میشود،بعضی مواقع جواب کلی برای بعضی از سوالها آن هم به صورت کوتاه مدت پیدا میکنم ولی خیلی وقتها همان پاسخ نصف ونیمه نیز در تناقض ها واتفاقها رنگ میبازندومن میمانم ودنیایی از حیرانی ودر آخر جز این چاره ایی نمی ماند که به بیخیالی موقت پناه ببرم تا شاید برای سوال های بعدی ذهنی واندیشه ایی وکورسویی برای فهمیدن بماند.به قول صادق هدایت در زندگی دردهایی وجود دارند که مثل خوره در انزوا روح انسان را آرام آرام میخورند ومیتراشند.
پزشکی قانونی خودکشی وحلق آویز کردن بیمار توسط خودش را تایید کرده بود و اینجاست که قاتل ومقتول یکی است،وبازهم تا ابد باید بیندیشیم که کشتن خود به این دردناکی چگونه ممکن است،وتنها جواب من به این سوال این است که وقتی درد انسان از درد خودکشی آن هم با طناب دار،بیشتر شود،انسان برای خلاصی وپایان دادن به این درد با چنین راه حل دردناکی به دردش پایان میدهد.
مراسم ختم افشین و چهلم جباردریک روز برگزار شد؛جلوی دربشان یک حجله بود که عکس قاب شده ی افشین وجباررا درآن گذاشته بودند؛سوگی که پدر ومادر را کمر میشکند وخواهر وبرادررا پیر میکند درکوچه ی ما خود را نشان میداد وقهقه ی دنیای خونخواررا میشنیدم که اینبار با مرگ دوبرادر کام خود را شیرین کرده بود.
مراسم خاک سپاری افشین دقیقا مثل مراسم خاکسپاری جبارانجام گرفت،ساز ودهل سوزناکی میزدند که از هر گریه ایی سوزناکتر بود،بازهم ناهید برای برادرش لالایی میخواند،هنگامی که برای آخرین بار صورت افشین راباز کردند ناهید دست به کیف خود بردوقیچی کوچکی ازکیف خود درآورد،گوشه ایی از گیسوی خود را برید ودر کنار شانه ی افشین گذاشت،این حرکت برای من عجیب بود،هنوز تعجبم فروکش نکرده بود که ناگهان همسرافشین که ناله هایش قلب انسان را ریش ریش میکرد وجای چنگ های روی صورتش به خون افتاده بود، به یکباره به از جای خودبلند شدوشروع به هلهله کرد،آواز میخواند ومیرقصید،سینه میزد وآواز میخواند و دوباره میرقصید صحنه ایی پدیدارشد که دل انسان راخون میکرد،فرحناز بخت برگشته مشتی مشت خاک برمیداشت وآن را بر سر وصورت خود میپاشید،دوباره خاک برداشت وبه عروس خود ملحق شد،گویا به عروسش شاباش میدهد،به جای پول که در شاباش میدهند دستهایش را ازخاک پر میکرد وناله کنان برسر عروسش شاباش میکردوعروس(زن افشین)رقص وعزارا در هم آمیخته بود،صحنه ایی دردناک شکل گرفت که من تا به حال ندیده بودم،عزیز آقا دوان دوان به سمت عروسش دوید وبا تلاش بسیار عروسش را آرام کرد،مردم با دیدن این صحنه چنان زار میگریستندکه گویا همه شان عضوی از خانواده ی خود را از دست داده بودند.
خوابگاه ابدی افشین را با خاک پرکردندوجمعیت آهسته آهسته پراکنده شدند،همسر افشین،ناهیدفرحناز خانم وعزیز آقا خود رابه خاک افشین انداخته بودند وبقیه ی اعضای خانواده در کنار آنها نشسته بودندوغرق در خاک بودند،شب فرا رسید،با تاریکی شب کم کم همه رفتند وتنها همسر افشین نتوانست دل از خاک برکند...مدتی بعد روی خاک خوابش بردودر خواب افشین وروز عروسیشان را میدیدکه بالباس سفید در مقابل افشین ومیرقصید وافشین برایش«پول»شاباش میداد...