من تقریبا سیزده چهارده سال داشتم.روبروی خانه ی ما رایک پیرمرد مسن خریده بود؛نامش را نمیدانم فقط به او حاجی میگفتند؛میگفتند این حاجی حق آبه ی رودخانه ی قمرود را دارد؛یعنی به هر روستایی که از رودخانه ی قمرودآب میرفت ؛باید حق آبه ی آن را به حاجی میدادند؛به همین خاطر معلوم بود که با پولی که از روستاها وکشاورزان اطراف قم میگرفت وضع مالی خوبی داشت.قمرود همان رودخانه ایی است که از کنار حرم حضرت معصومه(س)میگذرد؛امروزه معمولا در بیشتر فصلها آب ندارد ولی در فصلهایی که بارش باران خوب باشد؛آب در آن روان میشودولی حدود سی سال پیش معمولا آب خیز بود.
حال من نمیدانم چگونه حق آبه ی یک رودخانه به این پیرمرد رسیده بود ؛شاید از قدیم به اجداد این پیرمردتعلق داشته است ؛شاید هم پولی به دولت میدادوحق آبه ی رودخانه ی قمرود را از دولت واستانداری یاشهرداری قم به صورت مزایده میخرید ودر عوض از هر روستایی که از آب رودخانه استفاده میکردند حق آبه میگرفت.مردم میگفتند حاجی زمین کشاورزی وملک زیاد دارد؛یک ماشین پاترول بزرگ داشت که آن موقع جز ماشینای گرانقیمت حساب میشد و بچه ها میگفتند حاجی شاسی بلندداره وهر وقت میامد وجلوی خانه ی روبروی ما که تازه این خانه را خریده بود پارک میکرد؛کودکان دور ماشین رامیگرفتند واز لاستیک وکاپوت و....بالا میرفتند.این خانه ایی که حاجی خریده بود خانه ی نحسی بود؛یعنی نه این که من بگویم نحس بودبلکه کلامردم محله میگفتند این خانه نحس است.
مردم عوام میگفتند:«این خانه سحر شده است» .این خانه تو فاصله های کوتاهی؛معمولا از این دست به آن دست معامله میشد وآدمهایی که در آنجا اقامت میکردند به نوعی با عامه ی مردم فرق داشتند؛من که در آن زمان بچه بودم چیز زیادی نمی فهمیدم .مثلا از اهالی کوچه میشنیدم که صاحب قبلیش قاچاق فروش ومواد فروش بودند؛حالا هم یه حاجی پولدار اومده بود خریده بود که در ادامه ی داستان بیشتر متوجه دلیل حرفهایم خواهید شد...
دوسه روز بعد که حاجی خانه را خرید یک کامیون پر از فرش ورخت ولباس کهنه وحدود ۱۵نفر آمدند وساکن آن خانه شدند؛بنده خداها تا آمدند همه ی همسایه ها از پنجره ودرودیوار زول زده بودند به آنها. سریع خرت وپرت های کهنه شان را خالی میکردند وبه داخل خانه میبردند؛مردهایشان هیکل های درشت و صورتی سبزه داشتند و چهره و سبیلهای شاه عباسی وموهای هیپی داشتند؛زنانشان هم درشت بودندو آنها نیز اکثرا سبزه بودند ولی درمیانشان لاغراندام وکشیده قامت هم داشتند وبه جز زنان پیرشان زنان جوانشان یک اصالت خاصی از زیبایی با ابروهای مشکی ــ شمشیری وکشیده وچشمهای عسلی ومشکی داشتند؛کودکانشان هم معمولا لباسهای خاک آلودی داشتند ولی معصومیت خاصی در چهره شان بود.مودب وبالهجه خاص کردی صحبت میکردند؛چندتا از همسایه ها به کمکشان رفتند وبنده خداها با کمال صدق وصفا از کمک کننده ها تشکر میکردند.کلا مردم مهربان ودلسوز ولی رنج کشیده ایی به نظر میآمدند؛مخصوصا زنان میانسال وپابه سن گذاشته شان رنگ رنج وسختی وچروک پیشانی درچهره شان خودنمایی میکرد؛همه ی مردانشان سبیل های بلند داشتند که مردانگی خاصی به چهره شان میداد؛دقیقا مثل سبیل های ناصرالدین شاه وشاه عباس توفیلمها بودند وکودکانشان چشم وابروی مشکی وصورت سبزه داشتند ونمکین بودند؛دخترانشان هم قد بلند بودندولباس قدی پوشیده بودند وبا آن آبروها وچشم ها وکمرهایشان انسان رابه یاد تابلوهای مینیاتوری استاد فرشچیان می انداختند.
کم کم باخانواده آشنا شدیم؛پدر خانواده عزیز آقابود که بهش عزیز خان هم میگفتند ودوتا زن داشت که یکی نامش فرحنازبودودیگری طوبا؛فرحناز مسن تر بود ودر آن موقع حدود۶۰سال داشت؛ وزن اول عزیز آقا بود. فرحناز خانم چهره ی تیره ایی داشت ومعلوم بود رنج روزگار بسیار تکیده اش کرده بود؛زن دیگر عزیز آقا طوبا خانم بود؛ولی طوبا جوانتر بودوشیطنت از چهره اش میبارید؛قدی بلند داشت؛صورتش سفید و چشمانش عسلی بود؛خالی مشکی روی گونه ی راستش بودوبعدها که بیشتر اورا شناختیم بسیار اهل جیغ ودعوا در خانه بود والبته در میان خودشان وبا دیگران کاری نداشتندونسبت به همسایه بی آزار بودند وهرچه بود بین خودشان بود وخدای خودشان.
پسر بزرگشان شهریار بود؛لاغربود وپیراهن یقه خرگوشی میپوشید؛کمی موی جلوی سرش ریخته بودوسبیلش هم همانگونه که گفتم.پسر بعدی یاور بود؛یاور چاق بودوهیکل درشتی داشت؛سبزه بود؛صورت نسبتا گردی داشت ولی سبیلش او بر عکس بقیه کوتاه بود وکمی چهره اش با بقیه ی پسرها متفاوت بود.واما جبارپسری بود خوشتیپ؛تقریبا۲۵ساله؛قد۱۸۰سانتی متر؛موهایش را مثل جوانان هندی عقب شانه میکرد وپشت بلند میگذاشت؛چهره ایی سبزه داشت وسیبیلهای نازک ومرتب میگذاشت وشاید اگر به زمانهای قدیم وکنده کاری های روی بیستون برگردیم چهره ومویی شبیه پادشاهان قدیم ساسانی داشت؛چون خودشان هم میگفتند اصالتا مال اطراف کرمانشاه هستند.پسر بعدی افشین بود؛افشین از لحاظ چهره وتیپ آنچنان مثل برادرانش پربنیه نبود؛لاغرتر بود.واما دوست وهم سن وهم بازی من وحید بود؛وحید پسری بود تپل؛پرمایه؛موهای بلند؛مژه های مشکی وبلند وبسیار مهربان ورئوف که از همان روزهای اول رفیق شفیق شدیم.واما آخرین پسر فرحناز خانم فرشاد بوداز نظر ظاهری این پسر همان وحید بود با پنج سال فاصله ی سنی؛یعنی همه ی خصوصیات وحید راداشت وفقط پنج سال کوچکتربود...