متنی که امروز میخواهم بنویسم شامل دوداستان است،فقط قبل از خواندن آنها باید بگویم که داستانها ممکن است برای اشخاص حساسی مثل خودم آزار دهنده باشد،پس اگراحساسات انسانی شدید دارید ممکن است این دوداستان کمی اذیتتان کند،انتخاب اینکه بخوانید یا نه باشما دوستان عزیزتر از جان است.
داستان اول:
حدود سه هفته قبل به یک مسافرت خانوادگی که تقریبا یک هفته طول کشید رفتیم،قبل از رفتن به همسرم گفتم که یکی از کلیدهای خانه را به یکی از همسایه ها بدهیم که هم هرچند مدت به خانه سر بزنند و هم اگر مورد خاصی پیش آمد که نیازمند ورود به خانه بود،کسی باشد که این کار راانجام بدهد.
با وجود اینکه ساعت ۹صبح بود زنگ خانه ی دونفر از همسایگان معتمد را زدیم ولی کسی جواب نداد؛مستاجرمان هم در خانه نبود،به ناچار در وپنجره ها و....را قفل کردیم وراهی سفر شدیم.
مستاجرمان در زیر زمین مینشیند وما طبقه ی بالا،درهای ورودی جداست وبین طبقه ی بالاوزیر زمین یک ورق گالوانیزه کشیده شده است وتنها یک شکاف کوچک در طول وعرض ۳۰سانتی متر شکاف گذاشته ایم که مبادا روزی نیازاورژانسی باشد تا از آن شکاف کوچک بتوانیم مشکل را حل کنیم.
دوروز بعد از رفتن ما به مسافرت مستاجرمان زنگ زدوگفت:«قفس عروس هلندی ما باز مونده ویکی از آنها از قفس بیرون رفته،همه ی در وپنجره های پایین هم بسته بوده فکرکنم از شکاف بین دوطبقه رفته طبقه ی بالا»،گفتم :«مطمعنی همه جا بسته بوده،چون اون یکی عروس هلندیت هم دوسه ماه پیش فرارکرد؟!».گفت:«مطمئن که نیستم،خونه نبودم؛وقتی اومدم خونه یکی از پنجره ها یه خورده خیلی کم گوشش باز بود ولی گفتم شاید از اونجا نرفته باشه؛رفته باشه خونه ی شما»،گفتم:«چطور ممکنه پنجره گوشش باز باشه از اونجا میره بیرون دیگه چون اون دومتر با قفس فاصله داره ولی اینکه از اتاق پذیرایی بیاد بیرون بعد از سمت پله ها پرواز کنه بالا وبعد از یک شکاف سی در سی سانت بره تو وبره خونه ی ما تو طبقه ی بالا خیلی بعید به نظر میرسه».بعد گفتم:«با تمام این وجود من روزی که داشتم میرفتم،هم در شما وهم در دوتا از همسایه ها رو زدم که یک کلید بذارم پیشتون هیچکدوم خونه نبودید؛دیگه همه جا رو قفل کردم و رفتم ولی میگم اگه پنجرت باز بوده به احتمال زیاد مثل قبلیه از اونجا رفته وگرنه از یک سوراخ کوچیک بعید به نظر میرسه بره بالا»،گفت:«راست میگی احتمالا از لای پنجره ی خودمون رفته بیرون»،سپس خدا حافظی کرد.
حدود پنج روز بعد از مسافرت برگشتیم،اولین چیزی که به یادم آمد «عروس هلندی»مستاجرمان بود،همه جا ی خانه را گشتیم ولی عروس هلندی در خانه ی ما نبود،به مستاجر زنگ زدم وگفتم عروس هلندی شما اینجا نیست و او نیز گفت پس احتمالا از پنجره ی خودمان فرار کرده وخوشحال شدم که خوب شد که عروس هلندی به خانه ی ما نیامده است چون اگر به اینجامیامد بعید میدانم راه برگشتش را پیدا میکردتا به طبقه ی زیرزمین بازگردد.
فردای آن روز زمان شیفت کاریم بود؛به سمت کمد لباسهایم رفتم تا لباسهایم را عوض کنم،کمد لباسهایم بغل پنجره ی اتاق خواب بود،در کمد را که باز کردم یکدفعه از بالای کمد شیئی کنار پنجره به پایین افتاد ،سرم را چرخاندم وبا کمال ناباوری عروس هلندی سفید رنگ زیبایی رادیدم که خشک خشک شده است،اشک در چشمانم حلقه زد،پرنده ی بیچاره آنقدرکنار پنجره بالای کمد در انتظار راهی برای خروج مانده بود که از فرط گرسنگی وتشنگی جان سپرده بود،وشاید هم خودرا آنقدربه درو پنجره برای خروج زده بود که درنهایت همانجا نزدیک پنجره ی امیدوپنجره ایی برای خروج جان داده بود.
شاید بیشتر از نیم ساعت همانجا نشستم وداشتم فکر میکردم واقعا ما موجودات جهان،ماانسانها،ماعروس هلندی ها وهمه ی آفریده ها در مقابل این چنین حوادث چقدر در مقابل طبیعت قدرت چیره داریم و واقعا خداوند این عروس هلندی کجاست؟!؟!
داستان دوم:
امروز قبل از شروع شیفت به پاویون اومدم تالباس عوض کنم؛در حین عوض کردن لباس بودم که یکی از همکاران اومد وگفت:«آزمنددلم آتیش گرفت،یه پسر بچه آوردن ۵ساله؛Brain DC(مرگ مغزی)».
شوکه شدم.گفتم چرا؟!تصادفی بوده؟!گفت نه. همکارم گفت:«پدرپسر ۵ساله،راننده ی اتوبوس بوده؛در ایستگاه اتوبوس به بچه میگه یه دقیقه بشین تو ماشین من برم سرویس بهداشتی بیام؛گویا پس از رفتن پدرش؛پسربازیگوش که از انتظار هم خسته شده بوده؛دکمه ای که در اتوبوس راباز میکند ومجدد خودکار در بسته میشود ،میزند،در باز میشود ولی تا کودک بخواهد خارج شود به طور خودکار دربسته میشود وگردن کودک بین در گیر می افتد؛کودک دادوناله میکند ولی کسی متوجه نمیشود،مرد که از سرویس بهداشتی خارج میشود وبه سمت اتوبوس میاید با این صحنه ی دلخراش روبرو میشود،تا کودک به بیمارستان منتقل شود،به دلیل عدم خونرسانی وعدم اکسیژن رسانی به مغز، کودک دچار مرگ مغزی میشود و متاسفانه به دلیل نزدیک بودن بخش ما به بخش ICU،ناله های پدر ومادر کودک که پشت شیشه ی ای سی یو ،ایستاده اندوکودک خود را زیر دستگاه ونتیلاتور(دستگاه تنفس مصنوعی) نظاره میکنند،قلبم را پاره پاره میکندوبازمن غرق در این فکرم که جایگاه ما انسانها در جهان بیرحم کجاست،خداوندوطبیعت در کجای زندگی ماقرار دارند؟!؟
«مسلم آزمند»