در تنم میرقصند اراوح جهان
کن از ارواح جهان تن را نهان
هیاهویی در حشر میبینم
میان تاکها انگور میچینم
ملائک پیمانه برهم میزنند
کوزه هاباخود دمادم میبرند
گلاب ومی بر گل میزنند
گردشان مطربان کل میزنند
می میزند خالق درجای خود
آخر کار میخیزد بر پای خود
مست مست ؛میسازدازخاک مست
تنی زیبا و سینه ایی چاک و مست
آری انسان را مست آفرید
خود مست بود چون الست آفرید
زین سبب مستی میخواهد تنم
تا ازین رنج اندکی بگسلم
«مسلم آزمند»