آذر ماه۱۴۰۴بود؛باد سردی میوزید؛برای انجام کاری از درب اورژانس بیمارستان خارج شدم؛چند متر دورتر صدای قهقه ی تعدادی از نیروهای کمکی وخدماتی بیمارستان میامد؛سرم را که بلند کردم دیدم بیماری روی یک برانکارد نشسته است ومحکم بدسایدهای تخت(میله های اطراف تخت) را گرفته تا خود را نشسته نگه دارد و به حالت خوابیده نیفتد. دکمه های جلو پیراهن بیمار در آن هوای سرد باز بود وبیمار به شدت میلرزید.بیماری بود تقریبا۶۰ساله ؛نحیف ولاغر.
رنج روزگار روی صورت وپیشانی اش ؛ نقاشی کرده بود؛چین وچروک پیشانی؛گونه ها ی استخوانی ودندانهای ریخته وسیاه شده و...رفتار فلک کج مدار با او را در کمال شقاوت نشان میداد.ظاهرش به آسمان خوابها میخورد.هردوپایش ازپایین تابالا همه اش زخم وعفونت بود؛پاهایش ادم کرده بود و وضیعت درد آوری داشت؛معلوم بود سختی های زندگی مچاله اش کرده ودمار از روزگارش درآورده است.جلو آمدم وحالش راپرسیدم؛با صدای ضعیف وخسته گفت: «خدا را شکر»؛گفتم:« چیزی خوردی؟»؛به زحمت جواب داد:«دندون خوردن ندارم پسرم؛ ظهریه ذره سوپ خوردم»؛گفتم :«خوب واس چی تو این هوای سرد وبااین وضعیت آوردنت اینجا؟»؛گفت:«نمیدونم؛این آقایون میگن لباساتو در بیار میخواییم حمومت کنیم!!»
پیر مرد بیچاره مثل بید میلرزید؛آیا واقعا این موجودات چهارپا؛میخواستند این پیرمرد نحیف را با آن همه زخم وعفونت؛روی یک برانکارد؛آن هم درهوای باز وسرد استحمام کنند؟!!خوب این که نمیشد؛این هوای سرد بیماری با این همه شرایط نابسامان جسمی را از پا در میاورد!!به یقین او سرمای شدیدی میخورد وعفونت وارد خونش میشد وبه دلیل ضعف سیستم ایمنی قریب به صد درصد به مرگ او می انجامید.چون معمولا بیماران آسمان خواب که دچار عفونت در نقطه ایی از بدن میشوند؛بیماری های عفونی پنهان مانند هپاتیتc و... نیز دارند وبه همین دلیل به شدت سیستم ایمنی ضعیفی دارندوکوچکترین سرما خوردگی ها یا آسیبهای دیگر ممکن است به بهای جانشان تمام شود.
واقعا داشتم از تعجب شاخ درمیاوردم.به آنها گفتم :«بچه ها تورو خدا اینو اینجا حمومش نکنید؛بیایید گان؛دستکش؛شیلد وعینک و...بپوشیم و ببریمش تو حمام مخصوص بیماران عفونی؛به خدا من خودم هم میام؛تو یک ربع میتونیم تمیز تمیزش کنیم؛شستشو وپانسمان زخمهاش هم خودم کامل انجام میدم».
شروع به خندیدن کردند؛یکی از آنها گفت:«آقا آزمند تورو خدا قهرمان بازی درنیار؛این خیلی کثیفه ؛ما به این دست هم نمیزنیم چه برسه به اینکه ببریمش حموم؛معلوم نیست چه مریضییایی داره؛بذار کارمونو انجام بدیم. من دوباره گفتم :«بابا دستکش ووسایل حفاظت فردی رو واس همین روزا ساختن دیگه؛به خدا اینجوری گناه داره».نگاهی به هم کردند وشروع به پوزخند و گفتن حرفای بی ربط کردند.
به دلیل شرایط نامناسب ظاهری بیمار؛به او نزدیک نمیشدند و دوراز بیمار ایستاده بودند وزیرزبان به بیمار بیچاره حرفهای رکیک وزشت میزدندکه باعث درد سربرای آنها شده بود؛واقعا دلم برایش میسوخت ولی هیچکدامشان ؛گوشش بدهکار نبود...
قصه به اوج خریت انسان دوپا رسید؛ که اگر قضیه را بگویم؛از این بی ادبی من چشم پوشی میکنید؛یک لحظه هاج وواج ماندم؛یکی ازآن سه نفر که میخواستند بیمار را به قول خودشان «یک استحمام درست وحسابی »کنند به سمت محل تعبیه fire boxدوید وشلنگ پهن وطولانی آب آن را تا نزدیک دومتری بیمار کشید وسپس دور ایستاد وبا فشار قوی شروع به پاشیدن آب به سرو روی بیمار کرد؛ فریاد زدم :«چکارمیکنی مگه دیوانه شدی؟»؛ جواب داد: «میخوای چکار کنم؛بایدحمومش کنم دیگه».
هرچه تقلا وخواهش کردم به حرفم گوش نکردند؛به ناچار به بخش خودمان برگشتم وبا سوپر وایزر تماس گرفتم؛تا دهان باز کردم و قضیه را گفتم؛ بی هیچ تعارفی گفت:«آقای آزمند این مردک مفنگی مردنیه؛بچه های خدمات به من گفتند که پیش آنها رفته ایی؛ول کن کارشان را بکنند؛انتظار داری برای همچین آدمی سونا وجکوزی حاضر کنم؛بذار بشورنش بره دیگه؛همون هم زیادیشه»
حرفای یک مسئول؛مسئولی که باهم قسم خورده بودیم جان انسانها را عزیز بداریم وتا جان در بدن داریم برای سلامت وکاهش رنج آنها بکوشیم؛در این لحظه مانند پتک بر سرم فرود آمد...تلفن راقطع کردم و به بیمارانی که روی تخت هایشان خوابیده بودند زل زدم؛چند ثانیه نگذشت که دوباره یاد پیرمرد بیچاره افتادم...
نتوانستم تحمل کنم؛دوباره به حیاط بیمارستان برگشتم؛دیدم نفر اول نشسته وبا تلفن همراه خود مشغول بازی کلش آف کلنز است ونفردوم کار خود راشروع کرده است؛او هم آتش تن پیرمرد بخت برگشته را باشلنگ آب «فایر باکس» خاموش میکرد؛پیرمرد را لخت وعریان کرده و روی یک برانکارد خوابانده بودند و از دور با فشار آب قوی اورا شستشو میدادند؛دور ایستاده بودند که مبادا بیماری او به آنها منتقل شود.پیرمرد در دمای سرد هوا مانند جوجه گنجشگی که باران شدیدی به او زده باشد به لرز شدید افتاده بود ؛فریاد میکشید والتماس میکرد.
باور کنید گویا برای خیلی ها این قضیه عادی بود؛لا اقل من اینگونه فهمیدم؛گویالخت کردن وشستن بیمار بیچاره آنهم به این شکل و با این وضعیت؛یک تئاتر کمدی بود؛ ولی من متوجه این حالت کمدی نمیشدم وگرنه آه وناله ی یک پیرمردنحیف ودرمانده کجایش خنده دار بود؟!
بعضی مواقع بی تفاوتی جامعه ومردم به بسیاری از مسائل واقعا مهم؛انسان رادچار تناقض ودوگانگی میکند وآدم با خودش میگوید:«شاید اشتباه از من است؛شاید این مردم راست میگویندودرست رفتار میکنند واین من هستم که اشتباه میکنم».
بالاخره استحمام پیرمرد تمام شد؛ارائه دهندگان خدمات باز هم جلوتر نرفتند واز دور دوعدد ملافه به او پرتاب کردند؛پیرمردلرزان آنها را به دور خود پیچید؛وسپس یک جفت شلوار وپیراهن بیمار به او دادندوبه قول خودشان برانکارد را با هزار اکراه که به آن دست نزنند بردند به جایی که نور خورشید بیشتر میتابیدبردند تانور خورشید پیرمردبخت برگشته را خشک کند!!
در میان هیاهوی اورژانس پیرمرد بیچاره فراموش شده بود؛کسی را نداشت به دادش برسد؛تلاش وتقلای من هم فایده ایی نداشت؛پایان شیفت بود؛هنوز دلم با او بود؛وقتی آمدندتابیمار را به داخل بخش اورژانس ببرند؛پیرمرد کاملا خشک شده بود؛دیگر نمیلرزید؛زیر آسمان به خواب ابدی رفته بود؛آری او آسمان خواب بود.