طربخانه

مطرب به طربخانه؛از موی تو میزدتار

دل کنج خمستانها؛از عشق تومیزدزار

آن غم که به میخانه؛بامی به برون میشد

دیگر به خوشی خفتست؛در خانه ی این بیمار

با من غم هجران و؛باتو نه وفای عهد

برپیکر دل بنداست؛مهرت نه جفایت یار

من با دل افگارم؛ شب رابه سحر بردم

خوش نیست به عالم یار؛ماندبه دلم افگار

چشم تر من را دوست ؛اندک نظری افکن

شاید که بسوزی دل؛برسوزش چشم زار

یادت نرود ای یار؛بامن که چه ها گفتی

دل را به غمت بردی؛تن رابه غم اغیار

در راه وصال تو؛بس جور فلک دیدم

از جان به فلک رستم؛بهر رخ تو دیدار

در وادی خوبان من؛اول به جفا مردم

خلقم که نشد زآن پس؛گشتم به فنا دریار

از شور طلب من نیز؛در فقر وفناگردم

تا قصه شود در شهر؛منصور شد اندر دار

دیوانه دلم گشت و اماخبرت نامد

گویا که بباید رفت ؛نادیده رخت ای یار

در خانه ی قبرم نیز ؛من منتظرت باشم

شاید که نهی پایت؛بر تربت این غمخوار

«آزمند»