افق پیدا؛ولی پنهان
خجالت ازدلم طوفان
شکسته در گلو بغضم
به آب دیده میگردد
سحاب خنده رو حیران
کجا مقصود؟!
کجا معلوم؟
نه آن شهر رویاهاست
نه آن اوج آبادی
به مردن بسته است امید
سیه زنجیر زندانها
که گویا میشود آزاد
ز همزادی رنجی دور
چرا پایان نمی یابد
حدیث تلخ جان دادن؟!
تمامش کن تو ای شهرزاد
به آب دیده ام رحمی...
«مسلم آزمند»