باران از دیشب شروع شده.
از وقتی نامه قبلیم رو نوشتم داره میباره. جالبه نه؟بیشتر غمگین کنندست.
پلی لیستم چند باریه که پخش شده. اون حس سردرگمی دوباره برگشته .
باران می بارد .
در گوشه ای از پنچره به اغوش خودم می روم همان من، که زندگی را در عشق یافت.
دلتنگش هستم . دلتنگ خنده ، مو، شعر ها و عاشقی هایش ،....
انگار آن من را هیچ گاه نمی توانم به دست اورم . برایم دست نیافتنی است. من است اما دیگر در خودم احساسش نمی کنم . حق هم دارم. او فهمید که زندگی در عشق ورزیدن است اما بیا درکش کنیم..او انقدر از مردمان سیه بازی دید و انقدر شکست و خرده شیشه شد که با سایه ها همسو شد , و تبدیل به من گشت.
هنوز هم گهگاهی با دیدن خورشید ، ماه ، ستارگان، باران ، شعر ها و موسیقی ها و با دیدن عشاق - آن من- به سطح می آید و برای معشوقش اشک می ریزد .
و اما هر بار سوسوی سخن سایه در گوشش می پیچد. آنگونه که به آن، من، می گوید: اشک بریز تا ان هنگام که اشک هایت سرد شوند و در قهوه ای سیاهی نمای چشمانت زمستان را ببینم .
سایه به دیدنم آمد .
اکنون می دانم که در من سه هست. ستیز جدیدی در راه است از سوی دوستان دیرینه ام و نمیتوانم اینبار بشکنم . آن من تابستانه ، از دست آنها رنج ها کشیده است . به خاطر او هم که شده نمیتوانم شکسته شوم.
من با من قهر است . آشتی هم نمیکند . چرا که او را در خود خرد کردم .
خوشحالم به سمت مرداب نیلوفر امده است.
جالب است نه؟ احساس خویش را به گردن من گذشته ام می اندازم .
صادقانه بگویم ، حسادت در من است که او به سراغ مرداب نیلوفر رفته با تابستان ملاقات می کند اما من اینجا در یخبندان به دست سایه ها در زمستان اسیرم .
ای کاش، ای کاش ها را کاشته ام اما در این سرما سبز نمی کنند..
دو مروارید را چون رز و نیلوفر تراشیده ام و به شمشیر اویخته ام. از این درد ها خسته ام . اما اگر خواستار خسوف هستم سرزمین ها است که باید فتح کنم .
شاید .. بتوانم روزی تابستان شوم . نفس کشیدن را به یاد بیاورم و در سرزمین هایی که فتح کرده ام دشت رز و مرداب نیلوفر را در کنار هم بیابم و به تماشای خسوفی که حاصل تلاش هایم است بنشینم.
