سلام :)
از آنجایی که اینجا خیلی کم پیدام و این تابستون فقط دو تا پست نوشتم و هر چیزی که خواستم منتشر کنم کمالگرایی یقه ام رو گرفته و اجازه نداده حالا دارم رندوم هر چی به ذهنم میرسه مینویسم صرفا به خاطر اینکه یه اثری از این دو سه ماه زندگیم اینجا بمونه و قراره یه جورایی مرور خاطرات این مدت باشه ...

اولین کاری که بعد از کنکور کردم رفتم کتابخونه. تعداد کتاب هایی که امسال خواندم زیر خط فقره. و فعلا در حال خواندن همین کتابی که در عکس میبینید هستم. تمام شد راجع بهش بیشتر مینویسم...


خاله ام رفته بود تهران و دخترش مونده بود یزد و همین کافی بود تا ما چهارتا پلاس بشیم خونه مامانجون و یک هفته تمام از دستمون خواب راحت نداشته باشند. خیلی خوش گذشت تازه آقاجون آخر شب خوابش نمیبرد میومد پیشمون و کلی میخندیدیم. واسه همینه الان افسردگی گرفتم ://

بله، داشتم میگفتم در یکی از روز ها مادر و خاله ها تصمیم گرفتند فرش ها رو بریزند بیرون و ما در نقش سه کوزت با انرژی زنانه کامل نزدیک شش تا قالی شستیم و همه به عنوان تماشاگر تماشا کردند و چای نوشیدند.

از بس تعداد بچه ها زیاده توی هر عکسی حداقل یه دست یا پاشون حضور داره. بعد از این خاله ام باز اومد از تهران و عشق سوم یا چهارم من که معرف حضورتون هست هانی جونم رو آورد. و از این پس بیشتر وقت من با این وروجک گذشت .


باز هم خونه مامانجون شب دوم یا سوم. آن شب واقعا تصمیم گرفته بودیم زود بخوابیم و اتفاقا کم کم داشت خوابم میبرد که یهو دختر خاله کوچیکم که خستگی ناپذیره با همین پارچه سفیدی که روی سر من میبینید و عینک بالای سرمون ظاهر شد و من و کیمیا یک لحظه سکته قلبی و مغزی رو با هم تجربه کردیم. ولی بعد ایده این چالش های اینستاگرامی به سرمون زد و مثل درد ها خودمون رو رسوندیم به اتاق و چالش رو بعد از تلاش های فراوان ساعت چهار صبح به اتمام رسوندیم. وسط کار با چراغ های خاموش یهو صدای اذان آمد بعد همین دختر خاله کوچیکم با اون لحظه ترکیبی یزدی و تهرانی گفت:بچه ها حس میکنم کفن پوشیدیم. و کار همین جا خراب شد چون اون موقع شب من حتی به جرز دیوار هم میخندیدم و با این حرف دیگه نمیتونستیم جلوی خنده مون رو بگیریم. ولی با صدای آقاجون مثل بچه آدمیزاد گرفتیم خوابیدیم.

آش رشته خوردیم. خوشمزه بود. ولی شستن ظرف هاش اصلا تجربه جالبی نبود حالم بهم خورد، من دیگه غلط کنم بدون دستکش همچین کاری رو انجام بدهم..

کیان خودش رو کشت این بازی رو به من یاد بده و واقعا آخر کار ناامیدی رو توی چشماش دیدم.تنها چیزی که میتونم بگم هیچ استعدادی درش ندارم متاسفانه. ولی خب کلی خندیدیم. یعنی من نخندیدم اونا به من خندیدند بی تربیت ها..

حسی که به تولد امسالم داشتم دقیقا همین بود. دو روز قبل از کنکور بود و من حتی وقتی نکردم بهش فکر کنم. پیام های تبریک دوستام رو سی اُم جواب دادم. و همون شب هم با دختر خاله با یدونه تی تاپ که مال قرن ها قبل بود تولد گرفتیم و کلی خندیدیم و عکس گرفتیم. هجده سالگی عجیبی داشتم. تنها چیزی که یاد گرفتم این بود که بعد از هر زمین خوردن باید دستام رو بزارم روی زانوهام و خودم بلند بشم.نباید منتظر هیچ دستی برای کمک باشم. بارها بعد از ساعت های گریه کردن بلند شدم و ادامه دادم. من عاشق این ورژن از خودمم. شاید این اولین سالی بود که خودم رو سرزنش نمیکردم. خلاصه که این اولین سالی بود که ۲۷ مرداد چیزی برای تولدم اینجا ننوشتم. تولدم مبارک .

دیگه چیزی ندارم که بگم. کل این سه ما همین بود البته بیشترش برای بعد کنکور و شهریور ماهه. و من الان رو به افسردگی آمدن پاییز هستم. چرا تابستون آنقدر زود داره تموم میشه. من آمادگی افسردگی و سرماخوردگی های پاییز رو ندارمممم🤦🏻♀️
چون اینجانب در بیکار ترین حالت به سر میبرد اگه فیلم و سریال خفن سراغ دارین معرفی کنید 🤍🌼
حَنانه
۱۴۰۵/۶/۱۰