نویسنده: سهیلابانو!

در تاریخ آمده است که پادشاه کشوری به پادشاهِ کشورِ همساده یک بشقاب حلوای خیراتی داد و داستان از اینجا آغاز شد. با این دیباچه ی کامل(!!) به سراغ متن اصلی میرویم!
سکانس اول: در کشورِ همساده!
پادشاهِ همساده بسیار از این امر خرسند شده بود و بعد از مدت ها دلش خواست تا دلی از عزا درآورده و حلوای نامبرده را با نانی داغ در یک عصر دل انگیز بر بدن بزند! القصه جملگی وزیران(!!) را به صف نانوایی فرستاد تا سنگک دو رو خشخاشی را تهیه کرده و به بارگاهِ نامبرده بفرستند. پس از آنکه پادشاه نان داغ و حلوای خیراتی را نوش جان نمود رو به ملکه کرد و گفت:
ملکه بلافاصله سیستمی تهاجمی چهار-سه-سه به خود گرفته و گفت:
پادشاه گفت:
ملکه گفت:
پادشاه گفت:
ملکه گفت:
پادشاه گفت:
ملکه که صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده بود با حالتی شبیه به فریاد گفت:
پادشاه که متوجه شد هوای قصر حسابی پَس است، سریعا از مواضع خویش عقب نشینی نموده و گفت:
ملکه گفت:
القصه پاشاده مُجاب شده و فیل سفید را همراه با بشقابِ خالی حلوا به کشورِ همساده فرستاد!
سکانس دوم: در کشورِ همساده!
پادشاه از هدیه ی کشورِ همساده بسیار خشنود شده و دستور داد تا نامبرده را به بهترین قسمت قصر برده و از او نگهداری نمایند! فیلِ سفیدِ مفت خور هرروز چاق تر و فربه تر میشد و تنها کارش خوردن و خوابیدن و ... بود. پادشاه مُرد و جانشینانش یکی پس از دیگری به پادشاهی میرسیدند و همچنان هزینه ی زیادی را برای نگهداری و مراقبت از فیل صرف میکردند اما دریغ از آنکه نامبرده ارزشی را در اقتصاد کشور ایجاد کند! لاجرم به دلیل کمبود ذخایر مالی در قصر، مجبور شدند برای تامین مخارج دست به چاپِ پولِ بدون پشتوانه (پولی را گویند که توسط دستگاه کپی تولید میشود نه توسط عرقِ جبین) بزنند!
اما کماکان فیل سفیدِ مفت خور به زندگی خویش ادامه داد! روزی وزیرِ کاردان و خردمند به پادشاه گفت:
پادشاه گفت:
وزیر خردمند گفت:
پادشاه گفت:
وزیر گفت:
القصه جناب وزیر تمام خردمندان، نخبگان و صاحب نظران را دعوت کرده و ساعت های متمادی جلساتی کارشناسی تشکیل دادند و در نهایت توانستند با تصویب مصوبه ای مفید به ماجرای فیل سفید پایان دهند!
زین پس حلوای داخلی، تنها در ظروفِ یکبار مصرف برای کشورهای دیگر ارسال خواهد شد.
پانویس: روایتِ واقعی فیلِ سفید بلاشک متنِ حاضر است و سایر روایت ها قابل اتکا و اطمینان نیست.