
پاهایم خستهاند
از راهی که هرگز به تو نرسید
صدایم
شبیه آواز مرغ داخل قفس
هیچ شوری ندارد
در رگهایم به جای خون
تاریکی در جریان است
و من از تک پنجرهی این زندان تنگ زندگی
از خدا نور میطلبم
میدانم
روزی آزاد خواهم شد
و تن خستهام را
در گوری تنگ
جا خواهم گذاشت
و کولهام پر میشود
از خاطرات شیرینی که از تو برایم باقی میماند
من دلخوش به همان نگاه اولم
که آتش عشق را
در سردترین اعماق وجودم
روشن نمود
و گرما بخشید
به این روح خشک و یخ زده ام
تو چه بیایی یا چه نیایی
روزگار
چون پرندهای مهاجر
من را با خود خواهد برد
و ای کاش که در این رفتنها
یادت هیچ گاه
از خاطر قاصدکها
فراموش نشود...
۳ بهمن ۱۴۰۳