
به چهل سالگی که نزدیک میشوی...
راستش به چهل سالگی که میرسی باز همان ادم بیست سال پیش هستی!
فقط کمی خسته تر،کمی رنجورترو شاید سنگدل تر و محافظه کار تر!
دیگر از دیدن خطوط دور چشمت و موهای سفید شقیقه ات غم عالم روی دلت نمی نشیند!
دیگر نه راه پس داری نه پیش!نه فرصت شکوفایی داری و نه نای تغییر!
خودت را میپذیری با تمام اشتباهاتت!نه سرزنش میکنی خودت را و نه میبخشی!
نه عاشق میشوی و نه یارای دل کندن از وابستگیهایت را داری!
نه جرات مقابله با دردهایت را داری و نه توان تحمل زخمهای کهنه ات را!
نه حسرت گذشته ها را میخوری و نه انتظار آینده را می کشی!
به چهل سالگی که پا میگذاری به اندازه ی طفل چهار ساله بهانه گیر میشوی و به اندازه ی چهارصد سال، تجربه پای زندگی حرام کرده ای!
به چهل سالگی که پا میگذاری چهار چنگولی تمام اندوخته های سالهای رفته را میچسبی و سنگ روی سنگ ارزوهایت نمیچینی!
اگر همه ی چهل ساله های دنیا مثل من فکر میکردند میزهای ریاست خالی و جنگها تعطیل میشد!
قطعا هیچ دینی متولد نمیشد و هیچ پیامبری ظهور نمیکرد!
اگر همه ی چهل ساله ها مثل من فکر میکردند دنیا جای قشنگتری میشد!
خوب میدانیم که تمام آتشهای دنیا از گور میانسالان بلند میشود!!!
آسیه محمودی