
چند دقیقهای درون ویرگول میگردم تا بفهمم چگونه باید انتشارات بزنم. آهنگ در حال پخش است؛ «چرا بخوریم هی غصه/ وقتی هیچکس حالمونرو نمیپرسه». آهنگ را متوقف میکنم اما هندزفری را در نمیآورم که به جای آهنگ، صدای سریال شبکه سه حواسم را پرت نکند. همه چیز آمادهی نوشتن است پس؛
این اولین متن را میتوانم سرآغاز «من شدن» بنامم. اولین قدم برای بازگشت به سرچشمه. این چند ماه بالا و پایینهای بسیاری کشیدم و درون بیشترشان ضعف احساس تعلق موج میزد. در هر روز و هر اتفاق و هر انتخابی، رد پایی از این سوال به چشم میخورد که: «جای من کجاست؟». نمیگویم که به تازگی متوجه این موضوع شدهام که انگار کسی مرا از بالای طاقچهی گرم و نرم و مهربانم به گودالی سرد و تاریک افکنده؛ نه. درواقع این چند ماه انگار بیشتر با تنها ماندن خودم در کنار خودم مواجه شدهام.
سوال سادهای برای پاسخ دادن نیست. آدمها جوابش را نمیدانند بخاطر همین از هرکدامشان این سوال را بپرسی به اسم و سن و باقی دوستداشتههاشان پناه میبرند؛ بهتر بگویم: به «هویت»شان. آدمها را هویتشان تعریف میکند. معمولا بسیاری از بخشهای هویت، پس از تولد و در سالهای ابتدای زندگی به فرد منسوب میشود؛ مثل: اسم، دین، زبان و لهجه، ملیت و... . برای من هم همینطور بود، تا سه-چهار سال پیش. تا زمانی که توانستم، جدی جدی، درمورد خودم و اطرافم سوال کنم و مهمترین سوالی که از خودم پرسیدم این بود که: «آیا خوشحالی؟» و تنها جوابی که گرفتم، «نه!» بود. من از بسیاری از بودنها خوشحال نبودم؛ مانند: «علیرضا بودن»، «فرزند این خانواده بودن»، «ساکن این خانه بودن» و... . از وقتی فهمیدم که خوشحال نیستم شروع به تکاپو و گشتوگذار و جستوجو کردم. از «بودنها» به «شدنها» رسیدم؛ مثل: «ماهور شدن». از هویت پیشینم با هرسختی عبور کردم و در هرقدم سعی کردم بیشتر و بیشتر به خودی که از آن خوشحالم نزدیک بشوم.
هرچقدر که زمان میگذشت و بزرگتر میشدم، سوالات سختتری هم گریبان گیرم میشد. سوالاتم از اسم و سن و علاقهی تحصیلی به دوستی، عشق و معنا گرایش پیدا میکرد. از «نام من چیست؟» به «من کیام؟» میرسیدم و حالا وقت آن است که به این سوالات پاسخ دهم.