افسانه شماره 1: کاربران مطالب وبسایت را کامل میخوانند!
افسانههای طراحی تجربه کاربری
محتوای خفن و خوانندهی خسته
خوانندهها به دنبال کلمات هستند و وقت خود را با خواندن تمام محتوای متنی وبسایت شما تلف نمیکنند. کاربران وب، صفحه را بصورت سطحی میخوانند ( Skim the pages ). در این روش خواندن، خواننده به دنبال کلمات مشخص شده، تیترهای معنی دار، پاراگرافهای کوتاه و لیستهای خواناست. آنها خیلی با عجله به دنبال اطلاعاتی میگردند که به نیازشان مرتبط باشد.
پس انتظار این را نداشته باشید کاربران، محتوایی که سخت خوان و نامربوط به نیازشان باشد را بخوانند. به همین دلیل نباید از پاراگرافهای بلند، لیستهای غیر ضروری و متنهای تبلیغاتی در محتوای متنی صفحات وب استفاده کرد.
هرچه کمتر، کاربر بیشتر میخواند!
در سال 2013، تحقیقاتی پیرامون میزان خوانش صفحات وبسایت صورت گرفت و در نهایت محققان نتیجه گرفتند که کاربران فقط 50 تا 60 درصد یک مقاله را اسکرول میکنند. همینطور محققان هیچ همبستگی بین اشتراک گذاری و اسکرول کردن متن نیافتند. از این گزاره میتوان اینگونه نتیجه گرفت که مردم مطالب رو بدون خواندن منتشر میکنند! - شما این مقاله را به اتمام نمیرسانید!
تحقیقات Jakob Nielsen در حوزهی ردیابی حرکات چشم در سال 2008 به ما نشان میدهد که بصورت متوسط کمتر از 20 درصد محتوای یک متن خوانده میشود!
در سری دیگر تحقیقات، Nielsen ظاهر و نگارش متفاوت برای کلمات و کاراکترها انتخاب کرد که در نهایت اختصار، خوانایی و کپی راینیگ هدفمند باعث شدند کاربردپذیری 124 درصد بهبود یابد.
نویسنده کتاب من را به فکر کردن وادار نکن ( Steve Krug )، در کتاب خود به این موضوع اشاره کرده است که کاربران اینترنت متن را نمیخوانند بلکه بصورت سطحی آن را اسکن میکنند.
کاربرها دوست ندارند متن من را بخوانند، پس چه کار کنم؟!
اگر کاربران آن قسمت از متن که اطلاعات مورد انتظارشان در آن نوشته شده باشد را در یک نگاه ببینند، بیشتر علاقه پیدا میکنند تا مقاله را به اتمام برسانند.
جملات جذاب، کاربران را بیشتر به خواندن ادامه محتوا ترغیب میکند.
محتوای متنیایی که از لحاظ ظاهری ساختارمندتر باشد، کاربران را بیشتر به خواندن ترغیب میکند.
در این مجله ما سعی میکنیم مجله اینترنتی uxmyths.com را ترجمه کنیم. این مجله باورهای غلطی که طراحان تجربه کاربری به آن اعتقاد دارند را جمع کرده و دلیل غلط بودن آن را بیان میکند.
باور غلط شماره صفر؛ خواندن این مجله کافی است و نیازی به تحقیقات بیشتر نیست!