
سبلان، آتشفشان خاموش خطه اردبیلِ ایران
سبلان یا سلطان ساوالان، با ارتفاع ۴۸۱۱ متر از سطح دریا، سومین کوه بلند ایرانمونه که در شمال غربی کشور، استان اردبیل، و شهرستان مشکینشهر قرار داره.

سبلان یکی از ۱۵۱۵ قله بسیار برجسته جهان به شمار میره و البته، به مقدسترین کوهِ ایران شناخته میشه.
دلیل این قداست، به خصوص برای مردم خطه اردبیل، به باور بعثت زرتشت در این کوه و حیات زیستی فراوانِ دامنههای این کوه برمیگرده.
شروع مسیر
صبح روز چهارشنبه، ساعت ۱۰ صبح، دو ماشین سواری از مبدا کرج، به مقصد اردبیل حرکت کردیم؛
مقصد بعدی قزوین، و بعد ابهر، تاکستان، خرمدره و درنهایت زنجان بود. بعد زنجان، کمکم به جاده بینهایت خوشریخت سرچم به اردبیل نزدیک شدیم و طی مسیر از این جادهی شکیل و جمیل، خروارهای خاک سرخ، کامیونهای پرکاه و مزرعههای مرتب، پربرکت و جاری، لذت بردیم.

به سمت شابیل
مسیر انتخابی ما، مسیر شمالشرقی بود که از آبگرم شابیل، در جنوب شهر لاهرود و جاده اردبیل به مشکینشهر شروع میشه و با عبور از پناهگاه به وسیله یال شرقی به قله میرسه.
تصمیم بر این بود که بعد استراحت، پنجشنبه ظهر به سمت مشکینشهر، آبگرم شابیل، و پناهگاه حرکت کنیم.
طی مسیر، از دره شیروان یا شیروان درهسی عبور کردیم؛
اشکال عجیب و غریب و بینهایت زیبای دره شیروان، طی زمان و بر اثر فرسایش شکل گرفته.

ناگفته نمونه که وقتی در مسیری و کمکم به اتمسفر سبلان نزدیک میشی، حس پاکی و آرامشِ ژرفش درونت رو فرا میگیره.
اونجاست که قلبت تندتند میزنه و پر از شور و هیجانی.

به سمت پناهگاه
پنجشنبه عصر به آبگرم شابیل رسیدیم.
بعضی از همنوردامون به پناهگاه رسیده بودن و ما چند نفری که مسیرمون از ابتدا با اون یکی گروه متفاوت بود، با یه دستگاه لندرور به سمت پناهگاه حرکت کردیم.
مسیر سنگلاخی، سخت و پر از شیبهای تندی که تنها لندرور از پسش برمیومد!
این مسیر پرتردد درنهایت در ارتفاع ۳۷۰۰ متری تموم شد و ما به پناهگاه مقدس اردبیلی رسیدیم و تیم تکمیل شد.

محل استقرار چادر به دلیل حمله خرس قهوهای بحث بسیار مهمی به شمار میره و از ساعت ۱۱ شب به بعد، تردد در پناهگاه به دلیل وجود خرس ممنوعه.
به همین صورت، بعد مرتب کردن وسایلامون، آماده کردن صبحونه فردا و بقیه اقدامات لازم، بیشترمون تو اتاقی که اجاره کرده بودیم، و مربیها و تعدادی ازهمنوردامون تو چادراشون، خوابیدیم.
به سمت سبلان
جمعه، صبح روز صعود، حوالی ساعت ۳ و نیم بیدار شدیم.
صبحونههایی که دیشب آماده کرده بودیم رو خوردیم و بعد حاضر شدنمون، راس ساعت ۴ و نیم، به قصد صعود، از پناهگاه خارج شدیم.
هوا تاریک بود و کمی سرد.
از محوطه پناهگاه عبور کردیم و در مسیر پاکوب قرار گرفتیم.
قصدمون این بود که قبل از طلوع آفتاب به ارتفاع ۴۲۰۰ متری برسیم.
در نهایت، صبح روز صعود، طلوعِ چشمنواز و مشهور سبلان رو نگاه کردیم و جز زیبایی، چیزی ندیدیم.

در راه
طی مسیر صعود از یال شرقی پرچمهایی رنگی، دارای شمارههای مشخص و با هدف راهنمایی وجود داره.
اشکال خاص سنگها، پرچمها، سکوت صبح؛ صدای سبلان.
سنگهایی به شکل روباه، کبوتر کاکلی، شاه و ملکه.
بعد حدود ۳ ساعت توقفی برای استراحت و تغذیه داشتیم؛ بعد استراحت، به همین روند ادامه دادیم.
کمکم، با ارتفاع بیشتر، سختی راه نمایان شد و نفسهامون تنگ؛ من و یکی از همنوردامون، دچار کمی ارتفاعزدگی شده بودیم و کمی سرگیجه، حالت تهوع وتنگینفس داشتیم.

قدمهامون رو آهسته کردیم و تمام تمرکزمون رو به نفسهای عمیقمون دادیم.
چون به قول یکی از همنوردامون: «از یه ارتفاعی به بعد، قاعدههای بازی خیلی فرق داره».

مسیر سخت بود، ولی ته قلبمون ایمان داشتیم که سبلان، سومین قله بلند ایران، ما رو صدا میکنه و میپذیره.
لحظات صعود
درنهایت، تیم هفده نفرهی ما، به سرپرستی آقای نصیری و خانم صفائیان، جمعه ظهر، حوالی ساعت ۱۲، به چشمه معروف سبلان رسید.

بعضیهامون، اشک شوق میریختیم و بعضی قهقهههای بلند.
یه عده هم از خستگی مسیر و فشار هوا، نشستیم و استراحت کردیم و در آخر با کلی عکس و خاطرات، بعد حدود یک ساعت، تصمیم به برگشت گرفتیم.

مسیر برگشت
طی مسیر برگشت به دو گروه تقسیم شدیم.
گروه اول با سرعت بیشتر، و گروه دوم که شامل چهار نفر بودیم، با سرعت کندتر، به مسیر برگشت ادامه دادیم.
هوا آفتابی بود و نور خورشید مایه دلگرمیمون.
درآخر، گروه اول حوالی ساعت ۶ عصر، و گروه بعدی با یک ساعت و نیم تاخیر به پناهگاه رسید.
آفتاب کمکم ناپدید شد و سرمای هوا بیشتر.
بعد کمی استراحت و جمع و جور کردن وسایلامون، حوالی ساعت ۸ شب، از پناهگاه مقدس اردبیلی به سمت پایین و آبگرم شابیل رفتیم و درنهایت به سمت اردبیل حرکت کردیم.