از تو دور شدم، رفتم آن دورِ دور، آنقدر دور که دیگر کسی نبود که مرا بشناسد. دیگر کفشهای من هم نمیخواستند با من همراه باشند. رفتم آن جایی که دیگر روح من هم از من خبر نداشت و خیال من دیگر اسمِ مرا هم به یاد نداشت.
از تو دور شدم و رفتم تا آن جایی که سایه من دیگر خودش را با التماس دنبال من روی زمین میکشید و خسته و سرد، ناله کنان به دنبال تاریکی مطلق میگشت. جایی که خورشید نیمه جان، به زحمت از لای دَرز آسمان که به زمین چسبیده بود، سو سو میزد.
رفتم آن تَهِ، تَهِ. آنجایی که نا امیدها دور هم جمع بودن و شعر دلتنگی رو زمزمه میکردند، ولی کسی نمی شنیدشان. هیچ پرندهای منتظر طلوع خورشید نبود و پرواز انگار خواب سنگ بود.
باد سرد با بی صبری، اما بی صدا زوزه میکشید و فرار میکرد.
روزنه پنجره ها ناشناخته بودند برای دیوارهای کور و تاريکی خودش را به زور حاکم کرده بود.
درون آن دور دست در آن اعماق که التماس پوزخند به تحملِ انتظار میزد، هنوز صدای تو مرا به خودم میآورد و در گوش میخواند :
من بدون تو به گرمای بدنم هیچ احتیاجی ندارم، هیچ.
