تیک... تیک...
واااای، این صدای ساعت رو مخمه. چرا ساکت نمی‌شه؟
لعنت به مخترع پاندول و عقربه‌هایی که ثانیه‌به‌ثانیه دارن از بین رفتن منو اندازه‌گیری می‌کنن.
اَه، ولش کن. تمرکز کن دختر...
Remember why you started?
اصلا چرا شروع کردم؟ یادم رفته... همه‌ش دود شده رفته هوا.
نکنه از اول هم هیچی نبوده جز یه توهم گنده که خودمو باهاش گول بزنم؟
فقط می‌دونم نباید دست به این گوشی لعنتی بزنم.
نه، توروخدا! دلت میاد بهش بگی لعنتی؟ اون که تنها دوست دنیای منه.
من که می‌دونم اون آیکون‌های رنگی‌رنگی پشت صفحه‌ی سیاه خاموشن، ولی دارن جیغ می‌کشن و بی‌تابی می‌کنن که دستم بلغزه و دوباره برم نوتیفیکیشن‌ها رو گدایی کنم... لایک‌هام رو بشمرم و فکر کنم یکی حواسش بهم هست.
چقدر حقیرانه...!
این گربه رو ببین، دوباره داره با همون یه دستگیره‌ی لق کمد بازی می‌کنه.
سه ساله هر روز با همون حماقت غریزی چنگ می‌ندازه بهش.
یعنی هیچ‌وقت پنجه‌هاش از خستگی گزگز نمی‌کنه؟ هیچ‌وقت وسط کار به سقف زل نمی‌زنه که بگه: «خب که چی؟ بعدش چی؟ ته این چنگ زدن قراره کجای جهان رو فتح کنم؟»
خوش به حالت، پیشی‌جونم...
تو نه کابوس کلمه‌های عقیم رو داری، نه ترسی که توی گلوت کپک بزنه. تو مجبور نیستی روحی رو روی کاغذ قی کنی که تهش معلوم نیست می‌خواد دنیا رو تکون بده یا فقط توی یه کشوی لعنتی خاک بخوره و به ریش استعداد نداشته‌ت بخنده.
تو فقط پنجه می‌کشی؛ خالی از اضطراب فردا، فارغ از شرم پس‌فردا.
همینم برات بسه...
کاش منم به‌جای مغز، فقط غریزه داشتم.
ای خدا، چرا این کلمه‌ها کنار هم جفت‌وجور نمی‌شن؟
حس می‌کنم دارم سنگ‌ریزه جابه‌جا می‌کنم، نه معنا.
این خودکار بی‌عرضه دیگه چرا جوهر پس می‌ده؟
هر چی سیاهی بود، روی کاغذ بالا آورد.
انگار حتی ابزارمم ازم متنفره.
می‌گم این کاغذ زیادی زرده یا چشمای من دارن کور می‌شن؟
اووووه... حالا هوا چرا این‌قدر سرد شده؟ استخون‌های آدم یخ می‌زنه.
یعنی آدمای اون بیرون واقعا دارن زندگی می‌کنن یا اونا هم مثل من فقط نقاب می‌زنن و ادای زنده موندن درمیارن؟ مثل جنازه‌های متحرک...
حالا این همه کتاب روی قفسه به چه دردم می‌خوره؟
Atomic Habits... Deep Work...
واقعا جدی‌جدی فکر کردی اینا رو بخونی، فردا صبح معجزه می‌شه و کائنات برات فرش قرمز پهن می‌کنه؟
(خنده‌ی عصبی.)
چقدر ساده‌لوح... چقدر ترحم‌برانگیز.
یعنی اونایی که منو می‌شناسن می‌فهمن زیر این پوست، تار عنکبوت بسته و چقدر خسته‌ام؟
یا فقط ظاهر مرتب و میز پینترستی‌م رو می‌بینن؟
نقاب که قشنگ باشه، کی نگران تعفن زیرشه؟
هعی...
چند وقته واقعی نخندیدم؟ چند وقته دوستامو ندیدم؟ چند وقته بی‌هدف پا توی خیابون نذاشتم، بدون اینکه فکر کنم دارم وقتمو هدر می‌دم؟
بی‌خیال...
چقدر غر می‌زنی. بیچاره‌ی ناسپاس!
فقط یه خط دیگه بنویس. اون دست لعنتیت رو تکون بده.
فقط یه خط!
از قدیم یه زر مفتی می‌زدن، چی بود؟
آها... می‌گفتن:
Discipline today, Freedom tomorrow.
آره، ارواح عمه‌شون!
اَه، چقدر فکر می‌کنی... چقدر کله‌ت شلوغه.
بذار صدای این هدفون وامونده رو ببرم بالا.
ولوم رو می‌برم تا ته... تا جایی که پرده‌ی گوشم پاره بشه.
بیس می‌کوبه توی شقیقه‌هام. خوبه. حداقل سردرد ملموس‌تر از این پوچیه.
بذار کر بشم، شاید صدای افکارم خفه شد.
پی‌نوشت:
اگر تا اینجای متن نگران سلامت روانم شدید، نگران نباشید؛ هنوز زنده‌ام و از اگزیستانسیالیسم اوردوز نکردم!
این‌ها بیشتر از اینکه شرح حال نویسنده باشن، محصول یه عکس، کمی تخیل و مغزی‌ان که ظاهرا با سکوت میونه‌ی خوبی نداره.
حالا اجازه بدید برگردم سراغ زندگی، قبل از اینکه خودم هم باورم بشه این همه بحران دارم! 😂
