
دیروز زنی چند سوال ساده از من پرسید.
اول سنم را پرسید. بعد دربارهی ازدواج و بچه داشتنم. سوالهای معمولیای بودند، اما واکنشهایش به جوابهای من، بیشتر از خود سوالها در ذهنم ماند. انگار هر پاسخی که میدادم، برای لحظهای مکث میکرد و مرا دوباره از نو برانداز میکرد.
آخر سر پرسید: «چه کاری انجام می دهی؟ روتین خاصی داری؟»
گفتم: «نه.»
و تمام.
اما چیزی که بعد از آن با من ماند، سوالهایش نبود؛ نگاهی بود که نمیدانستم معنایش را درست فهمیدهام یا نه.
با خودم فکر کردم شاید در آن لحظه، خودش را با من مقایسه کرده باشد. شاید چیزی در من باعث شده بود برای لحظهای احساس کند چیزی کم دارد.
و از این فکر دلم گرفت.
نه به خاطر خودم؛ برای او.
چون آدمها گاهی فراموش میکنند که زندگی، مسابقه نیست. قرار نیست داشتن چیزی در دیگری، به معنای نداشتن آن در ما باشد.
اما بعد با خودم گفتم: شاید اصلا اینطور نبوده.
شاید من فقط نگاهی را که معنایش را نمیدانستم، با برداشت خودم پر کرده بودم.
و همین احتمال، بیشتر از هر چیز دیگری ذهنم را درگیر کرد.
چقدر راحت دربارهی آدمها داستان میسازیم؛ حتی وقتی خیال میکنیم آنها را میفهمیم.
ساعتها بعد، با آدم دیگری روبهرو شدم که حالش خوب نبود.
و همان عادت همیشگیام سراغم آمد؛ همان میل فوری به اینکه وقتی درد کسی را میبینم، کاری برایش بکنم.
دلم خواست چیزی بگویم. راهی نشانش بدهم. حالش را بهتر کنم. دستش را بگیرم و از چیزی که آزارش میدهد، بیرونش بکشم.
اما این بار مکث کردم.
از خودم پرسیدم: آیا هر آدمی که دردش را با ما در میان میگذارد، از ما نجات خواسته است؟
شاید نه.
شاید گاهی آدم فقط میخواهد یک نفر کنارش بنشیند و بگوید: «میفهممت. میبینمت.»
همانجا بود که میان آن دو اتفاق، چیزی مشترک دیدم.
صبح، من نگاه زنی را تفسیر کرده بودم و برایش معنایی ساخته بودم که شاید اصلا وجود نداشت.
عصر، میخواستم برای آدم دیگری تصمیم بگیرم که چه چیزی حالش را بهتر میکند؛ بدون اینکه از او بپرسم اصلا چه میخواهد.
در هر دو اتفاق، یک چیز شبیه به هم وجود داشت: من داشتم دیگری را از دریچهی خودم میدیدم.
یکی را با حدسهایم، و دیگری را با نیت خیرم.
اما شاید نیت خوب هم همیشه به معنای درست دیدن نیست.
شاید آدمها را باید کمی بیشتر به خودشان واگذار کرد.
نه هر نگاهی را تفسیر کنیم، نه هر سکوتی را معنا کنیم، نه هر دردی را فورا درمان کنیم.
گاهی باید بپذیریم که نمیدانیم پشت نگاه یک آدم چه میگذرد. و شاید لازم نیست بدانیم، مگر اینکه خودش بخواهد بگوید.
من هنوز هم میخواهم آدم مهربانی باشم.
فقط دارم یاد میگیرم مهربانی همیشه به معنای کاری کردن نیست.
گاهی مهربانی یعنی کنار کسی بنشینی، چراغ کوچکی کنار دستش بگذاری، و به او اعتماد کنی که خودش میداند چه زمانی، از کدام تاریکی، بیرون بیاید.
شاید بعضی وقتها، مهربانترین شکل دوست داشتن آدمها، این باشد که اجازه بدهیم خودشان باشند.