
چرا اعتماد به خود، برای آدمی که مستقل زندگی و کار میکند، از انگیزه مهم تر است؟
رنگهای گرم سپیده دم، روی ابرهای پراکندهای که بالای دشت کش آمده بودند، افتاده بود.
اما من دیگر جایی نبودم که باید می بودم.
هنوز چند صد فوت پایین تر از نقطه ای بودم که قرار گذاشته بودم هنگام طلوع خورشید آنجا باشم. نشستم و سعی کردم از زیبایی منظره لذت ببرم، اما چیزی از آن زیبایی زیر سایه ی شکست من رفته بود.
برای نجات دادن چیزی از آن صبح، جای خلوتی میان درختان پیدا کردم و از نور درخشانی که از لابهلای شاخهها عبور میکرد عکس گرفتم.
عکس خوبی شد.
اما آن منظره ی باشکوهی نبود که در ذهنم ساخته بودم و برای ثبتش راه افتاده بودم.
همانجا به چند ساعت قبل فکر کردم؛ به نسخه ی ضعیف تری از خودم که حالا با بی اعتنایی نگاهش میکردم.
ساعت زنگ زده بود.
خاموشش کردم.
چرخیدم و دوباره خوابیدم.
نه اینکه خواب عمیق و لذت بخشی باشد. خوابم بیشتر شبیه سرزمینی بود پر از عذاب وجدان، عجله و مقاومت.
وقتی بالاخره از جا بلند شدم، میدانستم که یک نفر را ناامید کردهام:
خودم را.
اینجا به نظرم داستان تازه شروع میشود.
مسئله ی آن آدم، از دست دادن طلوع خورشید نیست. حتی عکس ناموفقی هم که نگرفته، مسئله ی اصلی نیست.
آنچه آزارش میدهد، فاصله ای است که میان تصمیمِ دیشب و رفتارِ صبح ایجاد شده.
شب قبل، احتمالاً خودش را میشناخته. میدانسته صبح باید بیدار شود، از جا بلند شود و خودش را به نقطه ای برساند که برای دیدنش برنامهریزی کرده.
اما صبح، یک «خودِ دیگر» از راه رسیده؛ خسته تر، بیحوصله تر، راحتطلب تر...
و یک دکمه را فشار داده:
خاموش.
همین.
هیچ اتفاق بزرگی نیفتاده.
اما یک اتفاق کوچک در رابطه ی آدم با خودش افتاده است:
قولی دادهای و خودت شاهد شکستن آن بودهای.
اینجا تفاوت مهمی میان انگیزه و اعتماد به خود شکل میگیرد.
انگیزه همیشه قابل اعتماد نیست.
یک روز هست، یک روز نیست.
یک صبح با شوق از خواب بیدار میشویم و روز دیگر حتی حوصله ی شروع کردن نداریم.
اگر قرار باشد هر کاری را فقط وقتی انجام بدهیم که انگیزه اش را داریم، بخش بزرگی از زندگی مان به حال وهوای همان لحظه وابسته میشود.
اما اعتماد به خود، چیز دیگری است.
اعتماد به خود یعنی وقتی با خودت قرار میگذاری، کمکم به جایی برسی که خودت هم حرف خودت را باور کنی.
نه اینکه هیچوقت خلف وعده نکنی.
این غیرممکن است.
گاهی خستهایم. گاهی شرایط تغییر میکند. گاهی چیزی که دیروز تصمیم گرفتهایم، امروز دیگر منطقی نیست.
مشکل از جایی شروع میشود که مرتب به خودمان قول میدهیم و مرتب هم خودمان را نادیده میگیریم.
فردا شروع میکنم.
فردا میروم.
این کار را تمام میکنم.
این بار انجامش میدهم.
و فردا که میرسد، باز یک دلیل تازه پیدا میشود.
شاید دیگران چیزی نفهمند.
اما خودت میفهمی.
و به مرور، جملهی انجامش میدهم برای خودت هم ، وزن سابقش را از دست میدهد.
شاید به همین دلیل است که گاهی انجام دادن یک کار کوچک، خیلی بیشتر از اندازه ی واقعی اش اهمیت پیدا میکند.
نه به خاطر نتیجه.
به خاطر پیامی که به خودت میفرستی:
وقتی چیزی را با خودم قرار میگذارم، میتوانم روی خودم حساب کنم.
و این اعتماد، یکباره ساخته نمیشود.
مثل رابطه ای است که باید بارها تجربه اش کنی.
هر بار که کاری را که گفته ای انجام میدهی، یک قدم به خودت نزدیک تر میشوی.
هر بار که بیدلیل خودت را رها میکنی، کمی از این اعتماد فاصله میگیری.
شاید آن عکاس اگر صبح از خواب بیدار شده بود، طلوع باشکوهی نصیبش میشد.
شاید هم ابرها کنار نمیرفتند و تمام آن برنامه باز هم به نتیجه نمیرسید.
اما مسئله ی اصلی چیز دیگری بود.
او میخواست صبح، نسخه ای از خودش را ببیند که میتوانست روی قولش حساب کند.
و آن صبح، آن آدم را ندید.
بنظرم اعتماد به خود دقیقاً از همینجا ساخته میشود؛
نه از موفقیت های بزرگ و تصمیمات هیجانانگیز،
بلکه از همان قرارهای کوچکی که هیچکس جز خودمان از آنها خبر ندارد.
جایی که زنگ ساعت به صدا درمیآید...
و تو باید انتخاب کنی.
نه بین خواب و بیداری؛
بین آن چیزی که درباره ی خودت میگویی و آن چیزی که در عمل انجام میدهی.
